ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΙ

Ελκυστικά σενάρια για αριστερούς (βλ. και πρωθυπουργούς), ηγέτες

Δεν είναι πολύς ο καιρός που η κυβέρνηση αποφάσισε ταυτόχρονα, λες, να ανοίξει -σαν «βεντάλια»-, όλα τα ιδεολογικά  πολιτικά «μέτωπα» που «καίνε» την εγχώρια πολιτική. Μία η πρωτοβουλία και  διαδικασία για το μοίρασμα των αδειών και το νέο τηλεοπτικό τοπίο, μια η πρωτοφανής (στα χρονικά)  εχθρική ενέργεια εναντίον του κεντρικού τραπεζίτη Γ. Στουρνάρα (που γνωρίζουμε τι συμβολίζει), και μια η αντιπαλότητα που έχει ξεσπάσει για το αν θα πρέπει η δεν  θα πρέπει να καταργηθεί το θρησκευτικό  ή άλλο «άβατο» που έχει η εκκλησία στην ελληνική εκπαίδευση έχουν ξαναπυροδοτήσει (μαζί με όλα τα άλλα ασφαλώς), για τα καλά το εσωτερικό πολιτικό παιχνίδι.

Μέχρι στιγμής, δεν γνωρίζουμε καλά, αν αυτό - το ταυτόχρονο άνοιγμα της «βεντάλιας», έγινε από κεκτημένη ταχύτητα, από άγνοια ή από επιπολαιότητα και ερασιτεχνισμό της κυβερνήσεως απέναντι στα πράγματα, εκτιμούμε, όμως, με σαφήνεια -είναι προφανές θα ’λεγε κανείς, πώς  βρίσκεται στη δύσκολη θέση (εγκλωβισμένη και αμυνόμενη), που βρίσκονταν τον ίδιο καιρό μετά το δημοψήφισμα - πέρυσι.

Ωστόσο, ο θόρυβος που παραγάγουν και αναπαράγουν αυτά – τούτα τα ίδια τα γεγονότα κρίνεται ως ικανός να …«σκεπάσει» το μείζον γεγονός που, - φευ, ταχέως έρχεται αναπόφευκτα : το τρέχον δημοσιονομικό πρόγραμμα (κατά τους σοφούς ιθύνοντες), δεν πετυχαίνει ξανά τους κύριους στόχους του, ήγουν, επί τω λαϊκότερω δεν βγαίνει με τίποτε (!), και, ως εκ τούτου το «4ο Μνημόνιο Συνεργασίας» μεταξύ των περιβόητων, πλέον, δανειστών από τη μια μεριά· και της χώρας μας από την άλλη· θα είναι, λίαν συντόμως, ένα πραγματικό γεγονός !!!

Το τι θα περιλαμβάνει ακριβώς (σαν συν), αυτό το 4ο μνημόνιο συζητιέται ευρέως, εν τούτοις, εκείνο που ξεχωρίζει είναι, ότι η περιουσία του ελληνικού κράτους (και, άρα, του ελληνικού λαού), μέσω των διαφόρων θεσμικών οργανισμών που ισχυροποιούνται, περνάει, εν πολλοίς, ολότελα στα χέρια των δανειστών : αν μέχρι τώρα, τρόπον τινά,  ερωτούνταν ή έπαιζε κάποιο ρόλο η ελληνική πλευρά - από δω και πέρα δεν θα παίζει κανέναν : οι αποφάσεις για το τι ακριβώς θα γίνει, θα παίρνονται μονομερώς!

Και το ερώτημα που δημιουργείται αναπότρεπτα (και όχι εικαστικά απαραίτητα), είναι : Ποίος «εχέφρων» Έλλην πολιτικός θα ήθελε να αντιμετωπίσει υπ’ ευθύνη του την κατάσταση που, οιονεί, θα διαμορφωθεί και θα κλιμακωθεί ; Μήπως ο τωρινός πρωθυπουργός Αλ. Τσίπρας, όστις, με τας βίας ψήφισε και διεκπεραίωσε (εκεί βεβαίως που θα έσκιζε όλα τα προηγούμενα), το τρίτο,- διαιρώντας και διασπώντας, έτσι, παραπέρα την παράταξή του ; Ψηφίζοντας ο ίδιος άλλο ένα μνημόνιο· δεν θα ήταν σαν να υπογράφει την «αλά ΠΑΣΟΚ» εξαέρωση της και, άρα, την ίδια τύχη με τους άσπονδους πρώην ομοϊδεάτες του ;

Η μήπως ο Κυρ. Μητσοτάκης που ακόμη δεν έχει περάσει την αντίληψή του, ήγουν δεν έχει «στρώσει» ακόμη την ίδια του την παράταξη και κινδυνεύει (αν τελικά τροχοδρομηθεί ως επιλογή η αλλαγή ηγέτη και κυβερνήσεως στη χώρα –γεγονός, όντως, μακροχρόνια επώδυνο και επισφαλές για όλους), να εμφανιστεί με περισσότερες συνιστώσες απ’ ότι ο ΣΥΡΙΖΑ με τους ΑΝΕΛ στην εξουσία;

Η απάντηση και στα δύο ερωτήματα είναι σαφής : Κανείς, ουσιαστικά, δεν το θέλει : για τούτο, μάλιστα, έχουν χτίσει όλοι τους και «διαδρόμους διαφυγής»,  απόσπασης και απεμπόλησης από την μεγάλη ευθύνη που τους αναλογεί. Ένα τέτοιο σενάριο, λοιπόν,  για την κυβέρνηση λέγει πώς : επιθυμεί αν δεν θέλει, κιόλας, μια «ηρωική έξοδο» από την δυσμενή  τρέχουσα πραγματικότητα, ώστε, να μη χρεωθεί και δεύτερο μνημόνιο και να έχει κυρίαρχο πολιτικό ρόλο και στο μέλλον. Γι αυτό, άνοιξε και όλα τα «μέτωπα» που αποτελούν, περίπου, μέτωπα -  «ταμπού» για τους Έλληνες, καθώς, τους θυμίζει με περίσσια ενάργεια το μεταπολεμικό και μεταπολιτευτικό ρόλο, όσο, και καθεστώς που επέβαλε η καθεστηκυία τάξη, (βλ. ολιγαρχία και δεσποτισμός), στη χώρα μας και το λαό της. Το : «τα βαλε με τους λίγους και τους δυνατούς» (αλλά έχασε), είναι πάντα ένα ελκυστικό σενάριο και δρώμενο για αριστερούς και δη κυβερνώντες ηγέτες (βλ. πρωθυπουργούς), που επιθυμούν, παραλλήλως,  να είναι παρόντες για χρόνια. Για τους αρχηγούς της αντιπολίτευσης δεν προβλέπεται ακόμη ειδικά αν αυτοί τυγχάνουν φιλελεύθεροι και κείνο που τους συμφέρει πρώτιστα είναι να καθυστερήσουν για να κερδίσουν χρόνο…

Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια.

Υποβολή απάντησης

Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το email σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας εδώ.