ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Γερμανική πηγή στα «Νέα του Σαββάτου»

Eνοχλημένο το Βερολίνο: Η ελληνική κυβέρνηση συνεχίζει να προχωρά αργά

Καθυστερήσεις στα προαπαιτούμενα και τις αξιολογήσεις που καθιστούν ομιχλώδες το άμεσο μέλλον και φέρνουν στον ορίζοντα το ενδεχόμενο ενός τέταρτου μνημονίου «βλέπουν» γερμανικές κυβερνητικές πηγές, όπως μεταδίδουν τα Νέα από το Βερολίνο.
verolino

«Η ελληνική κυβέρνηση συνεχίζει να προχωρά αργά και συχνά λείπουν οι προτεραιότητες που προωθούν την οικονομία της Ελλάδας», λέει χαρακτηριστικά στην εφημερίδα γερμανική κυβερνητική πηγή. «Δεν μπορούμε να κάνουμε συνεχώς τις ίδιες συζητήσεις. Εκείνο που συχνά λείπει είναι η στοχευμένη δουλειά πάνω σε συγκεκριμένα έργα» τονίζει η ίδια πηγή.

Σημειώνει παράλληλα ότι ισχύει η απόφαση του Eurogroup τον περασμένο Μάιο, και χωρίς τη συμμετοχή του ΔΝΤ στο πρόγραμμα θα είναι δύσκολη εκταμίευση δόσης τον επόμενο χρόνο.

Σημειώνεται ότι την Παρασκευή η κυβέρνηση κατέθεσε στη Βουλή το ν/σ για τα προαπαιτούμενα μέτρα για την εκταμίευση της υποδόσης των 2,8 δισεκ. ευρώ με καθυστέρηση τριών μηνών.

Το νομοσχέδιο θα συζητηθεί με την διαδικασία του επείγοντος και όχι του κατεπείγοντος. Εισάγεται την Δευτέρα στην Επιτροπή Οικονομικών Υποθέσεων της Βουλής, η οποία θα έχει διπλή συνεδρίαση καλώντας και κοινωνικούς φορείς. Την Τρίτη, και αφού έχει εγκριθεί από την Επιτροπή, θα εισαχθεί και θα ψηφιστεί από την Ολομέλεια.

Από τις 7 έως τις 9 Οκτωβρίου όλοι οι εμπλεκόμενοι στο ελληνικό πρόγραμμα θα βρεθούν στην Ουάσιγκτον για τη Σύνοδο του ΔΝΤ, ενώ την επομένη (10 Οκτωβρίου) συνεδριάζει το Eurogroup. Ο πρωθυπουργός έχει δηλώσει ότι η δεύτερη αξιολόγηση θα έχει ολοκληρωθεί έως το τέλος Οκτωβρίου.

1 αναγνώστες σχολίασαν

Συμμετοχή στην συζήτηση
  1. Εγκλωβισμένος ο Τσίπρας ανάμεσα στην αθέτηση της εντολής της 25ης Ιανουαρίου και της συμφωνίας της 20ης Φεβρουαρίου

    Πολιτική διαπραγμάτευση σημαίνει
    ότι βάζεις όρους πολιτικής και στην άλλη πλευρά, η οποία και εκείνη λογοδοτεί σε ψηφοφόρους και εκείνη θα χρειαστεί να περάσει τη συμφωνία μέσα από επίπονες ψηφοφορίες στα κοινοβούλιά της. Η Ελλάδα όλο αυτό το διάστημα πορεύτηκε με το πολιτικό αίτημα «χρηματοδοτήστε με χωρίς μέτρα, γιατί αλλιώς η χρεοκοπία μου θα σας διαλύσει την ευρωζώνη», αίτημα που ανακλαστικά δημιούργησε το αντίστοιχο πολιτικό επιχείρημα των εταίρων «για χάρη σας δεν θα αλλάξουμε τους κανόνες που τήρησαν Ιρλανδία, Πορτογαλία, Κύπρος και θέλουμε να τηρήσουν όλα τα κράτη μέλη της ευρωζώνης, ακριβώς για να μην διαλυθεί».
    *Αυτή τη στιγμή το επίπεδο της διαπραγμάτευσης είναι στο ανώτατο επίπεδο, πέρα του οποίου δεν υπάρχει γυρισμός για την ελληνική πλευρά, εξ ου και οι πολύ σκληρές απαιτήσεις των δανειστών, οι οποίοι χάρη της πολιτικής διαπραγμάτευσης παρέκαμψαν το Brussels Group.

    * Έχουμε επαναλάβει ότι η κυβέρνηση κακώς δεν επέτρεψε τον έλεγχο των δημοσιονομικών από τεχνικά κλιμάκια την επομένη των εκλογών, διότι έτσι θα είχε ένα παραπάνω επιχείρημα (αν είχε) ότι η κυβέρνηση Σαμαρά–Βενιζέλου άφησαν πίσω μια κατάσταση που δεν επιτρέπει συνέχεια της λιτότητας. Ωστόσο ο ΣΥΡΙΖΑ έτσι όπως πορεύτηκε προεκλογικά, αλλά και τα 2,5 χρόνια της αξιωματικής αντιπολίτευσης, δεν ήταν φτιαγμένος για τέτοια πράγματα.

    *Έπεσε οικειοθελώς στην παγίδα Σαμαρά-Βενιζέλου, προφανώς ανέτοιμος να κυβερνήσει, με πρόδηλη άγνοια των διεθνών συσχετισμών και της αρχιτεκτονικής της ευρωζώνης. Και εδώ έρχεται η διπλή αθέτηση του Τσίπρα, η οποία τον βάζει σε στρατηγικό αδιέξοδο, η αθέτηση της εντολής της 25ης Ιανουαρίου και η αθέτηση της συμφωνίας της 20ης Φεβρουαρίου.

    * Στις μεν εκλογές, οι έλληνες πολίτες τον εμπιστεύτηκαν στις 25 Ιανουαρίου ότι θα κάνει διαπραγμάτευση σταματώντας εκ νέου περικοπές και φορολόγηση, τερματίζοντας την λιτότητα και εξασφαλίζοντας το πέρασμα στην ανάπτυξη, καλλιεργώντας την ελπίδα για «τσάμπα» χρηματοδότηση μέσω του προγράμματος της Θεσσαλονίκης. Αυτή η ρητορική όμως διαψεύστηκε πανηγυρικά από τα τεκταινόμενα, με την παραμονή του ΕΝΦΙΑ, την αναστολή καταβολής της 13ης σύνταξης, την αύξηση του ΦΠΑ, την έκτακτη εισφορά στα «υψηλά» εισοδήματα, το πάγωμα αύξησης του κατώτατου μισθού στα 751 ευρώ κλπ. Αποτέλεσμα αυτής της διάψευσης είναι το «ξύλο» που τρώει ο Τσίπρας από το παρδαλό εσωτερικό του κόμματός του, που είχε κάνει σημαία ακριβώς το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης, παραμυθιάζοντας τον ελληνικό λαό ότι ο παράδεισος με τα λεφτόδεντρα είναι εφικτός.

    * Στην δε συμφωνία της 20ης Φεβρουαρίου, οι ευρωπαίοι εταίροι εμπιστεύτηκαν τον Τσίπρα στο να κάνει μεταρρυθμίσεις. Του έκαναν το επικοινωνιακό χατίρι να αλλάξουν ονομασίες για να περάσει στον ελληνικό λαό μια «δήθεν» αλλαγή και εκείνοι του ζήτησαν το εξής απλό: Φέρε μας μεταρρυθμίσεις μέχρι τέλη Απριλίου και θα έχεις τα υπολειπόμενα χρήματα της παραταθείσας δανειακής σύμβασης. Αντ” αυτού ο Τσίπρας και η κυβέρνησή του τι επέλεξαν; Να «γειώσουν» την διαπραγμάτευση για ακόμα 3 μήνες, προσπαθώντας να αποφύγουν την δέσμευση που οι ίδιοι έδωσαν.

    *Την 20η Φεβρουαρίου, ακόμα κι αν δεν το κατάλαβαν, τους δόθηκε μια χαραμάδα ελπίδας να υπερβούν την λιτότητα, αλλά την έκλεισαν με πάταγο, γιατί πολύ απλά δεν είχαν την πολιτική βούληση, αλλά και την τεχνογνωσία να το κάνουν. Αποτέλεσμα; Το «ξύλο» που τρώει τώρα ο Τσίπρας απέξω, πιεζόμενος για μια συμφωνία που απλά θα μας κρατά στο ευρώ και το καλοκαίρι, με όρους βεβαίους επαχθέστερους του mail Χαρδούβελη.
    * Πρακτικά αυτό τι σημαίνει; Ότι ο ΣΥΡΙΖΑ και η κυβέρνηση έτσι πώς είναι δεν μπορεί να περάσει μια βιώσιμη συμφωνία και σιγά σιγά πρέπει να παραδέχεται ότι απέτυχε o τρόπος που διαπραγματεύθηκε. Αν το μόνο κέρδος είναι το πρωτογενές πλεόνασμα (κι αυτό βεβαίως αμφισβητείται με την κατάσταση της ελληνικής οικονομίας) και οι απώλειες είναι συντριπτικές (αν και και οι προτάσεις κατάργησης του ΕΚΑΣ ή αύξησης των τιμολογίων της ΔΕΗ μάλλον έγιναν για να χωνευθούν τα υπόλοιπα ως «επιτυχία»), τότε η κυβέρνηση θα ομολογεί τον εγκλωβισμό της στην αθέτηση των δύο εντολών, με άμεση επίδραση τον εγκλωβισμό της χώρας σε μια κατάσταση «limbo».

    * Αργά ή γρήγορα οι εκλογές θα έρθουν, είτε ως ηρωϊκή έξοδος στον παράδεισο του Μηλιού, είτε ως προϊόν συμφωνίας.

    * Η παρούσα κυβέρνηση και η παρούσα Βουλή δεν μπορεί να σηκώσει το βάρος της «μεγάλης διαπραγμάτευσης» που θα γίνει το φθινόπωρο για το χρέος και το τρίτο πρόγραμμα. Εκεί είναι λογικό να τοποθετηθεί ο λαός για την μοίρα του τα επόμενα 3 γεμάτα χρόνια. Σε διαφορετική περίπτωση, αν οι εκλογές γίνουν τώρα χωρίς καμία συμφωνία, το εκλογικό αδιέξοδο είναι κοντά, γιατί η κυβέρνηση ποια πρόταση θα παρουσιάσει (αφού η περήφανη διαπραγμάτευση θα έχει αποτύχει οικτρά), αλλά και η αντιπολίτευση ποια πρόταση θα παρουσιάσει, πέρα των «σταλεγάκηδων»;

Υποβολή απάντησης

Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το email σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας εδώ.