ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΙ

Η υπερίσχυση της πολιτικής έναντι των οικονομικών παραγόντων σε μία εικόνα

Και είναι σίγουρο ότι, ενόσω το τηλεοπτικό τοπίο θα αλλάζει, αρκετά ερωτήματα θα παραμένουν αναπάντητα: Γιατί οι νέοι καναλάρχες δε θα επιδιώξουν να «διαπλακούν» με την εξουσία, όπως οι παλιοί; Ποιος εγγυάται ότι το πρόγραμμά τους θα είναι ποιοτικό και δε θα ζήσουμε τη συνέχεια της τηλεοπτικής ζούγκλας, όπως δυστυχώς τη γνωρίσαμε τα τελευταία, αρκετά χρόνια; Ποιος μπορεί να είναι βέβαιος ότι οι «παίκτες» του νέου τηλεοπτικού τοπίου δε θα επιχειρήσουν την δύναμη που τους εξασφαλίζουν τα κανάλια τους προς ίδιον όφελος;

Προφανώς, τα ερωτήματα αυτά μένει να απαντηθούν. Και δεν μπορούν να απαντηθούν παρά από την ίδια τη ζωή.

Με άλλα λόγια, η «επόμενη μέρα» μετά τον διαγωνισμό για τις άδειες παραμένει ανοιχτή. Δεν έχει ακόμη διαμορφωθεί, δεν ξέρουμε ποια θα είναι.

Ωστόσο, ξέρουμε την «προηγούμενη μέρα». Ξέρουμε ήδη πώς φτάσαμε ως εδώ, αλλά και τι υπήρχε στην… προπροηγούμενη μέρα. Και αυτό ίσως αρκεί, για την ώρα, για να συμπεράνουμε ότι κάτι αλλάζει.

Τα πλάνα και οι εικόνες από την προσέλευση καναλαρχών, επίδοξων καναλαρχών, αλλά και στενών συνεργατών τους, στο κτήριο της Γενικής Γραμματείας Επικοινωνίας και Ενημέρωσης, το πρωί της περασμένης Τρίτης, είναι αυτό που λέμε «μία εικόνα, χίλιες λέξεις». Παράγοντες και εκπρόσωποι οικονομικών συμφερόντων που έως πρότινος θεωρούσαν –και φέρονταν- ως εάν να ήταν υπεράνω του νόμου έμπαιναν ένας ένας στο κυβερνητικό κτήριο, με τις βαλίτσες, με τα προσωπικά τους είδη, με τα στρώματά τους. Έπαιζαν, για πρώτη φορά στη ζωή τους, με τους κανόνες που είχε θέσει κάποιος άλλος. Το αν οι κανόνες αυτοί είναι καλοί, κάλλιστοι ή αν θα μπορούσαν να είναι καλύτεροι είναι ανοιχτό θέμα συζήτησης. Ωστόσο, το συμπέρασμα παραμένει: εκείνοι που έως πρότινος θεωρούσαν ότι δεν τους «αγγίζει» κανείς, εκείνοι που προσπάθησαν με 60 απορριφθέντα από το ΣτΕ δικόγραφα να μπλοκάρουν τον τηλεοπτικό διαγωνισμό, αναγκάστηκαν να παίξουν, για πρώτη φορά στη ζωή τους, με τους κανόνες της κυβέρνησης.

Και αυτό ήταν μία πρώτης τάξεως απόδειξη της ανακατανομής εξουσιών που συμβαίνει εδώ και 1,5 χρόνο στο πολιτικό σύστημα στη χώρα. Αυτή η εικόνα, των «ισχυρών» με τους βαλίτσες τους, ήταν η εικόνα της υπερίσχυσης της πολιτικής έναντι των οικονομικών συμφερόντων.

Πρόκειται για ένα θέμα ανοιχτό. Ένα θέμα που στην Ελλάδα πληρώθηκε ακριβά, από όλους εμάς, που κληθήκαμε να ανακεφαλαιοποιήσουμε τρεις φορές τις τράπεζες για τα «θαλασσοδάνεια» εκδοτών και καναλαρχών, που πληρώσαμε δύο και τρεις φορές πάνω τα δημόσια έργα, που πληρώνουμε «τσουχτερά» διόδια στους δρόμους, ως «κληρονομιά» δεσμευτικών συμβάσεων που άφησαν φεύγοντας οι προηγούμενες κυβερνήσεις.

Και, βέβαια, είναι ένα θέμα που υπερβαίνει την Ελλάδα. Η σταδιακή υπερίσχυση των οικονομικών συμφερόντων, των «αγορών», των funds ξεκίνησε στις χώρες της Δύσης στα τέλη της δεκαετίας του ’90 και κορυφώθηκε μετά την παγκόσμια κρίση που εκδηλώθηκε έπειτα από τον «μαύρο Σεπτέμβρη» του 2008, όταν κατέρρευσε η Lehman Brothers και πήρε μαζί της τον καπιταλισμό όπως τον ξέραμε. Έκτοτε, οι «αγορές» και τα οικονομικά συμφέροντα έκαναν πάρτι: ξεκίνησε διεθνώς η μεγαλύτερη αναδιανομή πλούτου υπέρ των ισχυρών που είχε γίνει ποτέ, άνθρωποι ξεσπιτώθηκαν, χώρες χρεοκόπησαν, ολόκληροι λαοί μπήκαν σε Μνημόνια. Γιατί αυτό έλεγαν οι «αγορές».

Και βέβαια, στην Ελλάδα, δεν ήταν τυχαίο ότι οι σημερινοί υπερασπιστές της δήθεν «πολυφωνίας» ήταν εκείνοι που έως χθες απέκλειαν κάθε φωνή κατά της λιτότητας και έπαιζαν στους πολίτες μονότονα μία κασέτα: «Μνημόνιο ή χρεοκοπία». Όμως, όταν μιλούσαν για την χρεοκοπία των πολιτών, φρόντιζαν να εκμεταλλεύονται την στήριξη που έδιναν στις κυβερνήσεις και την δύναμή τους, προκειμένου να συνεχίζονται οι πρακτικές των «θαλασσοδανείων» για να μην χρεοκοπήσουν οι ίδιοι.

Όλα τα παραπάνω ήρθησαν –ή, μάλλον, άρχισαν να αίρονται- με την εικόνα που είδαμε το πρωί της Τρίτης στην Γενική Γραμματεία Επικοινωνίας και Ενημέρωσης. Μία εικόνα που δείχνει ότι «αν είσαι και παπάς, με την αράδα σου θα πας» και πως, ακόμη και οι καναλάρχες και οι πανίσχυροι οικονομικοί παράγοντες θα πρέπει εφεξής να υπακούουν στο νόμο. Και να υφίστανται τις συνέπειες τυχόν ανυπακοής τους.

Αυτό από μόνο του συνιστά μία ιστορική τομή. Μία τομή που μπορεί να αποτελέσει ένα εχέγγυο ότι εφεξής, αν οι νέοι «ισχυροί» αισθάνονται ότι δεν «τους παίρνει» να εκμεταλλευθούν την ισχύ τους, δε θα το κάνουν. Βεβαίως, εφεξής θα κριθεί από την αρχή και ο πολιτικός κόσμος. Γιατί το θέμα δεν είναι μόνο αν ένας καναλάρχης επιχειρήσει να αποσπάσει δημόσια έργα ή άλλα οφέλη μέσω της τηλεοπτικής του ισχύος. Θέμα είναι και αν η εκάστοτε κυβέρνηση θα «τσιμπήσει» στις  πιέσεις του όποιου καναλάρχη. Γιατί η διαπλοκή, όπως και το τανγκό, χρειάζεται δύο.

1 αναγνώστες σχολίασαν

Συμμετοχή στην συζήτηση
  1. Μας πείσατε …
    Αποτελεί «ιστορική τομή» ότι ο Μαρινάκης κι ο Σαββίδης κοιμήθηκαν σε στρατιωτικό ράντζο…
    Δεν σας απασχολεί το γεγονός ότι πουθενά αλλού στον κόσμο δεν έχει γίνει ποτέ παρόμοια διαδικασία…

Υποβολή απάντησης

Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το email σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας εδώ.