• Λεπτές ισορροπίες για ΔΝΤ-νέο Μνημόνιο

ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

Αγωνίστρια και ποιήτρια

Πέθανε η Βούλα Δαμιανάκου

Πέθανε πλήρης ημερών η αγωνίστρια, ποιήτρια και μεταφράστρια Βούλα Δαμιανάκου.
damianakou_comic

Η Βούλα Δαμιανάκου γεννήθηκε στη Πάνιτσα Λακωνίας, το 1914. Υπήρξε σύντροφος, συνεργάτιδα και αφιερωμένη - μαζί με την κόρη της, τη ζωγράφο Ελένη Βασιλοπούλου - στη μνήμη και το έργο του Βασίλη Ρώτα.

.Ήταν εκείνη που φιλοξένησε τον διωκόμενο ηγέτη των Κούρδων Αμπντουλάχ Οτζαλάν - και παραλίγο να καταδικαστεί, που αρνήθηκε – μολονότι είχε ανάγκη – τη β΄ κατηγορίας τιμητική σύνταξη, που ξέκοψε από την ΑΕΠΙ, ως κληρονόμος και συνδημιουργός του έργου του Ρώτα (μεταξύ άλλων το «Ένας όμηρος» και οι «Όρνιθες»), επειδή δεν άντεχε τον γραφειοκρατικό βρόχο.
Συνεργάστηκε με το περιοδικό Λαϊκός Λόγος (1966-1967), με τα ψευδώνυμα Αλκυόνα, Αλκυών, Ειρήνη Πεζοπόρου

Μετέφρασε το σύνολο των έργων του Ουίλιαμ Σαίξπηρ, κατά το μεγαλύτερο μέρος με τον Βασίλη Ρώτα, καθώς και Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι.

Για την απώλεια της πεζογράφου, ποιήτριας και μεταφράστριας Βούλας Δαμιανάκου, ο Υπουργός Πολιτισμού και Αθλητισμού κ. Αριστείδης Μπαλτάς, έκανε την ακόλουθη δήλωση: Η Βούλα Δαμιανάκου, υπήρξε μια εμβληματική μορφή. Όχι μόνο γιατί αγάπησε τόσο βαθιά την ελληνική γραμματεία, ούτε γιατί με την πένα της «δάμασε» τις λέξεις. Αλλά και γιατί η ίδια δεν «δαμάστηκε» ποτέ. Ακατάβλητη και ανυποχώρητη στις αρχές της, δεν έπαψε ούτε στιγμή να είναι παρούσα από την Εθνική Αντίσταση μέχρι τους σύγχρονους κοινωνικούς αγώνες. Εκφράζω στους οικείους της τα ειλικρινή μου συλλυπητήρια.
Η κηδεία της Βούλας Δαμιανάκου θα γίνει την  Τρίτη, 20 Σεπτεμβρίου, στο χωριό της Μυρσίνη (Πάνιτσα) Γυθείου Λακωνίας, στις 12 το μεσημέρι.

 

1 αναγνώστες σχολίασαν

Συμμετοχή στην συζήτηση
  1. Η ΜΕΓΑΛΗ ΚΥΡΙΑ ΒΟΥΛΑ ΔΑΜΙΑΝΑΚΟΥ ΘΑ ΖΕΙ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ ΤΗΣ – ΑΦΗΣΕ ΙΣΧΥΡΟ ΙΧΝΟΣ ΜΙΑΣ ΓΕΝΙΑΣ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ
    Πριν δύο χρόνια πολλοί αναρωτήθηκαν που ήταν η συμπαράσταση των Ελληνίδων στις Κούρδισσες γυναίκες της Αντίστασης του Κομπάνι. Επαναφέρω σημείωμά μου της 14ης Νοεμβρίου 2014, όταν τους πρότεινα να δουν το παράδειγμα της Μεγάλης Κυρίας Βούλας Δαμιανάκου.

    « Η κυρία Βούλα Δαμιανάκου είναι πεζογράφος, ποιήτρια, μεταφράστρια, αλλά και αγωνίστρια παρούσα στους εθνικούς και κοινωνικούς αγώνες του τόπου. Η Βούλα Δαμιανάκου δεν έπαψε να καταγράφει, συμμετέχοντας παράλληλα σε πρώτο πρόσωπο, στις συλλογικές μας περιπέτειες, από την Εθνική Αντίσταση, στην υπόθεση Οτζαλάν, έως τις σημερινές δραματικές εμπλοκές της χώρας… Η Βούλα Δαμιανάκου είναι ωραία γυναίκα (με την ουσιαστικότερη έκφανση των λέξεων) και μια μεγάλη κυρία των ελληνικών γραμμάτων. Εκπροσωπεί με σθένος και δημιουργικότητα μια θρυλική πια γενιά ανθρώπων του πνεύματος, που άφησε ισχυρά ίχνη στην Τέχνη και την Αυτογνωσία αυτού του τόπου». (Βασίλης Νόττας, καθηγητής Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης)
    Κρατώ το βιβλίο της «Το κακό κρατάει από μεγάλο σπίτι Κι έχει πολύ συγγενολόι». Γράφτηκε –όπως εξηγεί η ίδια- για να συμπαρασταθεί ακόμη μια φορά στο «ηττημένο ΔΙΚΑΙΟ». Η σύντροφος και συνδημιουργός σε πολλά έργα του Μεγάλου Εργάτη Ελευθερίας και Γραμμάτων Βασίλη Ρώτα είναι η συνείδηση της Αντίστασης. Της «Ατιμασμένης από τιποτένιους εχθρούς και ανάξιους φίλους». Αντίσταση που τήρησαν και κατόπιν απέναντι σε αριστερόφρονες κομματικούς μηχανισμούς.
    Η κυρία Βούλα Δαμιανάκου δέχθηκε την επίθεση γιατί εκδήλωσε θάρρος, αλληλεγγύη, ανθρωπιά και αυτεπίγνωση με την πράξη φιλοξενίας. Τότε ένας πνευματικός κόσμος εσίγησε. Έγινε συμμέτοχος στη συκοφάντηση και την επικύρωση του αποτρόπαιου προσώπου- της κατάδοσης- που στιγματίζει τον πολιτισμό μας.
    Παραθέτω λίγα λόγια από συνέντευξή της τον Φεβρουάριο του 2003:
    «Το χρέος μου ως άνθρωπος, μέλος της Εθνικής Αντίστασης και κόρη της Ελλάδας, δεν είναι χρέος μιας χρήσεως. Και για να το αρνηθώ, μάλιστα με τη μορφή φιλοξενίας σε κυνηγημένο αγωνιστή της Ελευθερίας, όπως μου παρουσιάστηκε με τον Αμπντουλάχ Οτζαλάν, θα πρέπει το άλγος από τις φριχτές επιδόσεις των οργάνων της τυραννίας εναντίον μου να με κάμουν να λησμονήσω τον εαυτό μου. Να λησμονήσω χρέος, ανθρωπιά, παιδεία, παράδοση, ήθος, ό,τι έμεινε να λέγεται ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΠΝΕΥΜΑ από τον Όμηρο, Αισχύλο, Σοφοκλή, Ευριπίδη, ως τα κηρύγματα και τους συνταγματικούς χάρτες του πρωτομάστορα ΡΗΓΑ και τις προτάσεις του ΔΑΣΚΑΛΟΥ Δημήτρη Γληνού να γίνει η Ελλάδα Κέντρο Ανθρωπιστικών Σπουδών, θα πρέπει να προσπεράσω- σα να μην υπήρξε-το μαρτύριο χιλιάδων και χιλιάδων αγωνιστών της Ελευθερίας και συναγωνιστών μου…»
    Η ζωή μπορεί να φαίνεται συμβολαιογράφος απώλειας ανθρώπων και ανθρώπινων οραμάτων. Η κυρία Βούλα Δαμιανάκου είδε τέρατα και στοιχειά που άρπαξαν συντρόφους, ιδέες, έργα. Θα οδοιπορεί στην συνείδησή μας με το παράδειγμά της. Το μάθημα της ακούραστης ηθικής δεοντολογίας.

    Γρηγόρης Κλαδούχος (www.tinakanoume.gr)
    Ξυλόκαστρο Κορινθίας – 14 Νοεμβρίου 2014/19 Σεπτεμβρίου 2016

Υποβολή απάντησης

Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το email σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας εδώ.