• Πέθανε ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης

ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΙ

Πότε θα πεθάνει ο Λένιν;

«Ανοίγω τα παράθυρα διάπλατα. Στο δωμάτιο ξεχύνεται χείμαρρος ο φρέσκος αέρας. Στο ήρεμο και γαλαζωπό της χαραυγής περιεργάζομαι με προσοχή τα σκίτσα του καινούργιου μου πίνακα.»

Θυμάμαι σε μια καφετέρια ,προ κρίσης, δυο μητέρες να περιγράφουν πως τα μοναχοπαίδια τους αντιμετώπιζαν την προοπτική της νέας σχολικής χρονιάς.

Θυμάμαι να μιλούν για νούμερα, φροντιστήρια, ιδιαίτερα, αθλητικές και καλλιτεχνικές δραστηριότητες …και πάλι νούμερα που στις μέρες μας θα έφερναν ζάλη.

Θυμάμαι τη νεαρή μητέρα να παθαίνει σχεδόν φρίκη στη σκέψη και μόνο ότι ο μοναχογιός της δεν θα έπιανε τους στόχους της χρονιάς και να μιλά σχεδόν εμμονικά για τακτικισμούς , κοινωνική καταξίωση, γνωριμίες, κύκλους, κ.α.

Αξία, γνώση, προσφορά, αξιοπρέπεια, συναδελφικότητα, αλληλεγγύη δεν ακούστηκαν ούτε μια φορά στην κουβέντα που κράτησε χαλαρά ένα δίωρο. Ήταν η εποχή που οι Έλληνες προετοίμαζαν τους Ολυμπιακούς αγώνες μέσα σε ατέρμονη ευφορία.

Οι λίγες φωνές που προειδοποιούσαν εγκαίρως για το πάρτι της υπερβολής κατέληξαν στο περιθώριο. Και για να είμαι δίκαιη δεν μπορώ να ξεχάσω τους έλληνες αθλητές, τους χιλιάδες εθελοντές και την εξαιρετική ανθρωποκεντρική τελετή έναρξης στο ΟΑΚΑ τον Αύγουστο του 2004.

Τον Σεπτέμβριο του 2016, το πρώτο κουδούνι θα χτυπήσει λίγο μετά τις 8.

Χαμόγελα αμηχανίας και ελπίδας για τα πρωτάκια. Το πρώτο κουδούνι θα χτυπήσει και για τους πρωτοδιόριστους εκπαιδευτικούς.

Το δωμάτιο ούτε μικρό ούτε μεγάλο. Κάθεται στην καρέκλα του γραφείου. Η φάτσα της απέναντι είναι γυμνή σαν οθόνη υπολογιστή. Από το παράθυρο βλέπει τις ακακίες. Στο μικρό τραπεζάκι μια τούρτα γενεθλίων με ροζ κεράκια. Είναι επτά χρονών και θέλει να γίνει μπαλαρίνα, δασκάλα και να κάνει ταξίδια σε μακρινά μέρη τις ελεύθερες ώρες της. Και να έχει ένα ζευγάρι ροζ παπούτσια του μπαλέτου πλάι της.

Η κόρη της Ελένης είναι πρωτοδιόριστη. Το όνομα του χωριού δεν της λέει τίποτα. Καρκαλού, μεταξύ Βυτίνας και Λαγκαδίων. Μια τόση δα κουκίδα στο χάρτη.

«Βρε, πουλάκι μου, πάρε και κανένα μάλλινο μαζί σου», μουρμουρίζει η γιαγιά που ξέρει από βοριάδες και τσουχτερό κρύο. «Ήταν ανάγκη να διοριστεί στα κατσάβραχα. Χάθηκε ένα σχολείο της πόλης!», μονολογούσε η μάνα της και έμπαινε και έβγαινε στα δωμάτια για να της ετοιμάσει τη βαλίτσα.

«Έλα, πάμε τώρα και θα πέσουμε στην κίνηση», ο πατέρας της έβαλε τέρμα στη συζήτηση. Λίγο μετά τις 8, με το στήθος φουσκωμένο από την προσδοκία και αβεβαιότητα η Ελένη έφτασε στο σχολείο.

Η πρωινή δροσιά περόνιασε τα ρούχα της και έφτασε ως το μεδούλι. «Ψάχνω τη Διευθύντρια την κυρία Πηνελόπη».  Έκαναν και οι δυο την ίδια ερώτηση. Ευτυχώς, ο συνάδελφος ήταν ζαβλακωμένος από το οδήγημα στις στροφές για να αντιληφθεί ότι είχε μπει πρώτος στο γραφείο.

«Έχω το προαίσθημα ότι θα τα πάμε καλά! Καλή σχολική χρονιά!»  Η κυρία Πηνελόπη, η διευθύντρια στύλωσε τα μάτια της στο προαύλιο που βούιζε σαν μελίσσι. Καθώς σήκωσε το χέρι της να σταματήσει τις φωνές των παιδιών , συλλογίστηκε πως σήμερα γίνεται σαράντα έξι χρονών . Πότε έγινε αυτό το ανεξήγητο; Χρόνια τώρα, ζώντας στο ίδιο μέρος, πηγαίνει και έρχεται στο σχολείο, κυκλοφορεί κι αυτή στο αίμα του που εμψυχώνει τις αρτηρίες του.

Χρόνια τώρα , η κυρία Πηνελόπη υποδέχεται τους μαθητές και τους δασκάλους και γίνεται μια τεράστια αγκαλιά. Βρίσκει τρόπους να προκαλέσει το ενδιαφέρον των παιδιών για το σχολείο και να εμφυσήσει την υπομονή και την αφοσίωση στους πρωτοδιόριστους.

«Ο πρώτος δάσκαλος» είναι μια απλοϊκά σπαρακτική, ταινία του `65 σε σκηνοθεσία του Αντρέι Κοντσαλόφσκι που είδα σχεδόν είκοσι χρόνια αργότερα. Ήταν ένα φθινοπωρινό απόγευμα του Σεπτέμβρη στην Αλκυονίδα.

Θυμάμαι την κίνηση στην Πατησίων και το μποτιλιάρισμα ώσπου να βγω στην Ιουλιανού. Βέσπες, μηχανάκια και η «ουρά», έξω από τον κινηματογράφο να φτάνει ως το απέναντι πεζοδρόμιο. Πολιτικές συζητήσεις ανακατεμένες με αθλητικά και παραλίγο να ανάψει ο καβγάς . Ευτυχώς, έσβησαν τα φώτα και άρχισαν να πέφτουν οι τίτλοι.

Ο Ντούσιεν, βετεράνος του Κόκκινου στρατού , στέλνεται σ’ένα απομακρυσμένο χωριό της Κιργιζίας με σκοπό να ιδρύσει εκεί το πρώτο σχολείο. Την πρώτη μέρα των μαθημάτων, οι μαθητές του κάνουν ερωτήσεις για το θάνατο. Εκείνος απαντάει ευχαρίστως σε όλους , ώσπου ένα αγόρι του κάνει την αφελή ερώτηση, εάν ο Λένιν πρόκειται να πεθάνει κάποτε. Ο δάσκαλος θεωρεί τον Λένιν έναν αθάνατο θνητό. Φυσικά το παιδί δεν έχει ιδέα για το τι σημαίνουν όλα αυτά. Με δυσπιστία, οι κάτοικοι του χωριού που είναι προσκολλημένοι στο παρελθόν βλέπουν το δάσκαλο, ο οποίος μέσα από τεράστιες δυσκολίες που έχει σε κάθε βήμα του , θέλει να φτιάξει το πρώτο σχολείο της περιοχής.

Σε μια κοινότητα που η μάθηση, η παιδεία , είναι έννοιες άγνωστες, μέσα σε ένα περιβάλλον εχθρικό, ο νεαρός δάσκαλος δίνει έναν άνισο αγώνα για να φτιάξει το πρώτο σχολείο και να εμπνεύσει… τους αναλφάβητους μαθητές του. Και τα καταφέρνει περίφημα.

Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια.

Υποβολή απάντησης

Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το email σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας εδώ.