ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΙ

Χαμένοι στους ρεμβασμούς

Τσακαλώτος και Χουλιαράκης προσέτρεξαν στη σύνοδο του ΔΝΤ περίπου ως ικέτες. Ταξίδεψαν ως την Ουάσιγκτον προσδοκώντας κάποια υπόσχεση για ελάφρυνση του υπέρογκου δημόσιου χρέους της Ελλάδας.

Στόχος των βασικών εκπροσώπων του οικονομικού επιτελείου της κυβέρνησης ήταν να παραλάβουν ένα άμεσο μήνυμα περί αναδιάρθρωσης ώστε να τερματισθεί η αβεβαιότητα γύρω από την ελληνική οικονομία.
Παράλληλα η προοπτική μιας συζήτησης για πιθανή λύση στο χρέος θα χρησίμευε στη κυβέρνηση ως αμπαλάρισμα με χρυσόχαρτο συσκευασίας δώρου για να τονωθεί ο κομματικός πατριωτισμός. Και , φυσικά, θα το πλάσαρε περήφανα ως υποτιθέμενο success story εν όψει και του συνεδρίου του ΣΥΡΙΖΑ. Τελικά, δυστυχώς, άνθρακες ο θησαυρός.

Αμφότεροι οι υπουργοί συνάντησαν, επί της κεντρικής σκηνής, σκληρότητα, αδιαλλαξία και αδιαφορία για το Ελληνικό ζήτημα από την αφρόκρεμα της παγκόσμιας οικονομικής ελίτ. Και το χειρότερο, στο περιθώριο της ετήσιας συνόδου βρέθηκαν στη μέγγενη της αντιπαράθεσης Γερμανίας και ΔΝΤ, με αποτέλεσμα να επιστρέψουν απογοητευμένοι και κυρίως με άδεια χέρια από την αμερικανική πρωτεύουσα .

Υπενθυμίζω για χρηστικούς λόγους τα λόγια του επικεφαλή του ΔΝΤ στην Ευρώπη Πωλ Τόμσεν ο οποίος χαρακτήρισε "μη επανορθώσιμη” την ελληνική οικονομία, υπογραμμίζοντας ότι τα πρωτογενή πλεονάσματα το πολύ να φτάσουν το 1,5%, αντί του 3,5% που προβλέπεται. Την αποστροφή του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε ο οποίος εξέφρασε την άποψη ότι η συ ζήτηση για το χρέος είναι "παραπλανητική", σημειώνοντας ότι οι Έλληνες οφείλουν πρώτα να κάνουν εκείνα που υποσχέθηκαν

Επισημαίνω ακόμη την νουθεσία του Αμερικανού υπουργού Οικονομικών Τζακ Λιου πως προκειμένου να ανοίξει κάποτε στο μέλλον η συζήτηση για το χρέος, πρέπει προηγουμένως η Ελληνική κυβέρνηση να προωθήσει και άλλες “μεταρρυθμίσεις'. Τέλος θυμίζω τη παρόμοια τοποθέτηση του Πιέρ Μοσκοβισί, που τόνισε πως για να συναινέσεις η ΕΕ στην ελάφρυνση του χρέους πριν το 2017, η Ελλάδα πρέπει να εφαρμόσει όλες τις δεσμεύσεις που έχει αναλάβει και να ολοκληρώσει επιτυχώς τη πρώτη και τη δεύτερη αξιολόγηση

Με δυο λόγια, ο κοινός παρονομαστής της ρητορικής απάντων ήταν ότι η Ελλάδα δεν μπορεί να περιμένει άμεση λύση για το χρέος, όσο κι αν τα νούμερα δεν βγαίνουν και τα περιθώρια ξεζουμίσματος της κοινωνίας εξαντλούνται. Παρότι,όμως, οι δηλώσεις τους εικονογράφησαν για τη χώρα ένα τοπίο με ζοφερές πινελιές, το κυρίαρχο είναι ότι μέσα σε αυτό περισσεύει η έλλειψη υπευθυνότητας από Ελληνικής πλευράς.

Διότι η κυβέρνηση συνεχίζει να αιθεροβατεί υποσχόμενη "ενθαρρυντικές προοπτικές" και "έλευση της πολυπόθητης ανάπτυξης". Παραγνωρίζοντας μέσα στην συνολική οικονομική της αφέλεια και την λαϊκιστική της έξαρση, ότι η ανάκαμψη της ρημαγμένης ελληνικής οικονομίας δεν είναι δυνατή υπό το καθεστώς αλλεπάλληλων στραγγαλιστικών μνημονίων- παρότι το τρίτο μνημόνιο λήγει τον Ιούνιο του 2018.

Δεδομένου, ότι η προώθηση και ολοκλήρωση των διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων, στις οποίες απαξάπαντες, δανειστές και μη επέμειναν, περιλαμβάνουν δραστικές περικοπές και απολύσεις στο Δημόσιο, καινούργιο αντιασφαλιστικό νόμο, κατάργηση των φοροαπαλλαγών για τα πιο φτωχά στρώματα και νέα σαρωτικά ξεπουλήματα δημόσια περιουσίας. Γεγονός που συρρικνώνει περαιτέρω τη συνολική δαπάνη της οικονομίας και εκ του αποτελέσματος υπονομεύει κάθε περιθώριο κυβερνητικής υπεραισιοδοξίας.

Επιπλέον το μεγάλο στοίχημα της κυβέρνησης είναι, πέραν του χρέους, και η αγορά Ελληνικών ομολόγων από την ΕΚΤ με την συμμετοχή της χώρας στο πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης. Ωστόσο και αυτό προϋποθέτει επίσης την ολοκλήρωση και της δεύτερης αξιολόγησης πριν από το τέλος του έτους. ΄'Όμως ένα τέτοιο ισχυρό σήμα από το Ντράγκι ότι η ΕΚΤ έχει εμπιστοσύνη στις προοπτικές της χώρας δεν πρόκειται να προσφερθεί δωρεάν.

Απαιτούνται ισχυρά και άμεσα ανταλλάγματα που αφορούν το νομοθετικό πλαίσιο διασφάλισης της τραπεζικής σταθερότητας, την αναδιάρθρωση της δημόσιας διοίκησης, την απελευθέρωση επαγγελμάτων, της ενέργειας και της εργασίας καθώς και την επίσπευση των ιδιωτικοποιήσεων μέσω του νέου υπερταμείου.
Το ερώτημα δεν είναι αν πρέπει να τρέξει η κυβέρνηση για να προλάβει να υλοποιήσει όλες τις εκκρεμότητες με τις συγκεκριμένες μεταρρυθμίσεις ώστε να της δοθεί μία ακόμη ευκαιρία. Το βασικό ζήτημα είναι αν μπορεί. Γιατί, σε ότι αφορά τα “θέλω” της, το θέμα “παίζεται”.

Και παίζεται τόσο χαλαρά όσο ο Ζουράρις πληκτρολογούσε μελωδικά στο πιάνο του Μαξίμου το “Άσε με να φύγω”. Εκείνο το τραγούδι με τους ευαίσθητους στίχους που το ρεφρέν του επαναλαμβάνει “και σ` ακολουθώ (τρις), μα θα χαθώ”. Προφανώς όσο σύσσωμη η κυβέρνηση αναλώνεται σε στάσιμους ρεμβασμούς κινδυνεύει να χάσει για μια ακόμη φορά το τρένο- αν υποτεθεί ότι γνωρίζει ακόμα πού θέλει να πάει.

1 αναγνώστες σχολίασαν

Συμμετοχή στην συζήτηση
  1. Θ.Τ. 9:47 11/10/2016

    Μα αυτοί έξω, είτε είναι πιράνχας, είτε «θέλουν τα λεφτά τους πίσω», έχουν κάθε λόγο να μας έχουν βαρεθεί.
    Γιατί με π.χ. Κατρούγκαλους κ.λπ. δεν είναι που είμαστε αδύνατοι, εξακολουθούμε να είμαστε και ασόβαροι γιά καπάκι . Δεν πάει άλλο . Και τώρα τι κάνουμε ? Εγώ λέω ΓΑΠ Π/Θ και Παπακ ΥΠΟΙΚ αν με ρωτάτε. Αλλά – ξέρω – δεν με ρωτάτε .

Υποβολή απάντησης

Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το email σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας εδώ.