ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΙ

Γερασμένοι χίπηδες που μιλούν αλαμπουρνέζικα

Η βράβευση του Αμερικανού τραγουδοποιού Μπομπ Ντύλαν  με το Νόμπελ  Λογοτεχνίας σόκαρε κάποιους αλλά ταυτόχρονα άνοιξε το  διάλογο  για το περιβόητο βραβείο Νόμπελ.

``Έτσι , λοιπόν , η Ακαδημία δεν τίμησε ποτέ τον Χόρχε Λουίς Μπόρχες , επέλεξε τον Ντύλαν`` έγραφε ένα από τα σχόλια που εμφανίστηκαν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Καθόλου τυχαίο αν αναλογιστεί κανείς ότι ο συγγραφέας και μέλος της περιβόητης Ακαδημίας Γκονκούρ , συγγραφέας, Πιέρ Ασουλίν, έσυρε πρώτος τον `χορό` των ειρωνικών σχολίων λέγοντας θυμωμένος, ``ότι ο Μπομπ Ντύλαν δεν έχει έργο. Νομίζω ότι η Σουηδική Ακαδημία γελοιοποιείται . Είναι ένα δείγμα περιφρόνησης προς τους συγγραφείς.                                           Και  βέβαια το αμίμητο σχόλιο  Γουέλς `` Ναι, κι εγώ  φαν του Ντύλαν είμαι, αλλά εδώ πρόκειται για ένα κακώς νοούμενο βραβείο νοσταλγίας από γερασμένους χίπηδες  με δύσοσμο προστάτη που μιλούν αλαμπουρνέζικα`` έγραψε ιστορία στο Twitter.

Όση ώρα διαβάζω τα σχόλια για τη βράβευση του Ντύλαν σιγομουρμουρίζω τα πιο αγαπημένα του τραγούδια, ντύνοντας τα με εικόνες και γνωστούς πρωταγωνιστές  : sha la la la la. Μια μπάλα του μπόουλινγκ  κατατροπώνει τις κορίνες στο τέλος του διαδρόμου. Το αυτόματο μηχάνημα τις επανατοποθετεί. Ιδέα δεν έχουμε τι μας επιφυλάσσουν οι τρομεροί Κοέν.

The Man in Me.  H ένρινη φωνή του Ντύλαν δεν υπαινίσσεται μόνο την αξίωση πρόσβασης στο πραγματικό που διεκδικεί η ποίηση, αλλά και την ίδια τη δύναμη της ποίησης να δημιουργεί μια νέα πραγματικότητα τη στιγμή που την περιγράφει.  Με δυο λόγια δεν μπορώ να φανταστώ τον ``Μεγάλο Λεμπόφσκι`` χωρίς τη μουσική του Ντύλαν.

``Θεωρώ τον εαυτό μου ποιητή πρώτα και μετά μουσικό. Ζω σαν ποιητής και θα πεθάνω ποιητής``, είχε δηλώσει ο Ντύλαν που άλλωστε οι αισθήσεις  του  είναι όχι μόνο το εφαλτήριο αλλά και το ``πεδίο``  των ποιημάτων του.

Πού οδηγούν όλα αυτά; Μάλλον στην ολοένα και μεγαλύτερη απόσταση ανάμεσα στον αναγνώστη και το έργο. Βιβλίο και αναγνώστης  συνιστούν ένα περίκλειστο σχήμα. Τίποτα δεν μπορεί να διαπεράσει την  επικοινωνία τους , και τίποτα δεν υπάρχει πέρα από αυτό.

Όμως, ως εδώ η γκρίνια. Ο πήχης δεν πρέπει να ανεβαίνει ,επιλεκτικώς, ``υψηλά`` λόγω της υπερέκθεσης του Μ. Ντύλαν ως τραγουδοποιού.

Ο Ρόμπερτ  Άλεν Ζίμμερμαν , όπως είναι το πραγματικό όνομα του Ντύλαν γεύτηκε την ``αθωότητα`` μιας άλλης εποχής και επιμένει να την κουβαλάει μέσα του σαν μνήμη σαν βίωμα, σε καιρούς που όλα αλλάζουν ραγδαίως .

Δέκτης των μηνυμάτων της εποχής του , γενναίος τύπος ,αποδομεί κάθε ενοχλητική φόρμα στη μουσική και τη ζωή ,επηρεάζοντας όσο λίγοι όχι μόνο την αμερικανική μουσική σκηνή αλλά ολόκληρη την αμερικανικής κουλτούρα.  Ως μαθητής γυμνασίου άρχισε  να παίζει φυσαρμόνικα, πιάνο και κιθάρα, ενώ συμμετείχε και στο νεανικό συγκρότημα Golden Chords, ερμηνεύοντας τραγούδια του Λιτλ Ρίτσαρντ και Τσακ Μπέρι.

Στο Πανεπιστήμιο της Μινεάπολις θα συναντήσει τον Γούντι Γκάθρι , θα μυηθεί στη folk , το Ζίμμερμαν θα γίνει Ντίλαν , φόρος τιμής στον Ουαλό, αιρετικό ποιητή Ντύλαν Τόμας.

Είναι το τέλος της δεκαετίας του `60  , εποχή μεγάλης αναταραχής στα Πανεπιστήμια των ΗΠΑ  που δεν θα τον αφήσει ανεπηρέαστο. Δημιουργός ενός κατάδικού του κόσμου που υπάρχει παράλληλα με τον δικό μας , αποφασισμένος  από έφηβος ακόμη να τραβήξει τη δική του πορεία.

Τα πρώτα του τραγούδια  στα υπόγεια  μπαράκια  της μεγαλούπολης   στοιχειώνουν τα μελαγχολικά σούρουπα της Νέας Υόρκης, αφήνοντας τους με ένα βαθύ λυτρωτικό συναίσθημα. Ο στίχος του μοιάζει με το πέταγμα ενός αετού που στο τέλος καρφώνεται μέσα μας.

Το ``Talking New York Blues`` το 1962 , ο Ντύλαν το σκαρώνει από το τίποτα , δουλεύοντας εξαντλητικά με ήχους κυμάτων και ανέμων ,λεκτικά επιτεύγματα άνευ προηγουμένου , δημιουργώντας μία νέα γλώσσα ,γελώντας βροντερά στα άγρια σκοτάδια του Γκρίνουιτς Βίλατζ , πετυχαίνοντας να σπάσει το φράγμα ανάμεσα στη φαντασία και την πραγματικότητα.

Πίσω από τα φθαρμένα τζιν κρύβεται μια αριστοτεχνική  μαύρη γραφή. Η πρόζα γεμάτη αυτοσχεδιασμούς , επαναστάσεις χαρές, λύπες, χρώματα, σκοτάδια και ήρωες όπως ο Ρεμπώ , ο Μποντλέρ, ο Έλιοτ και ο Μπλέικ .

Πολλά χρόνια  πριν, στο κείμενό του για την ανάγνωση , ο Προυστ έκρινε  ότι ένα ``βιβλίο είναι ένα μεγάλο κοιμητήριο, όπου στους περισσότερους τάφους δεν μπορεί κανείς να διαβάσει τα σβησμένα…{..]..Ναι, πρέπει να δώσουμε προτεραιότητα σε βιβλία που τρέφουν ταυτόχρονα, τη σκέψη και το συναίσθημα. Ναι, η  λογοτεχνία πρέπει να  προσεγγιστεί χωρίς προκαταλήψεις.``

``Η σκέψη μου προηγείται της αιωνιότητας, μα δεν υπάρχει αιωνιότητα``, γράφει ο Ισπανός ποιητής Αντώνιο Γκαμονέδα. Κάτι παρόμοιο σκέφτομαι ότι ισχύει για Ντύλαν. Και αν το ποίημα είναι το αντίδοτο της επώδυνης ανθρώπινης μοίρας τότε το έργο του Ντύλαν είναι η αποκάλυψη.

Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια.

Υποβολή απάντησης

Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το email σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας εδώ.