ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΙ

Για το φιλότιμο της κυρα- Μιλίτσας

Ποιο Νόμπελ Ειρήνης; Ποια κριτήρια , ποιες αξιολογήσεις και ποιες ενδελεχείς έρευνες καθιστούν,άραγε κάποιον ικανό να λάβει το συγκεκριμένο διεθνές βραβείο κύρους από τη , κατά τα άλλα αμερόληπτη, διορισμένη από το κράτος νορβηγική επιτροπή; Τι να λέμε τώρα; Εδώ για ακατανόητους λόγους το έδωσαν στον αμφιλεγόμενο Γκορμπατσόφ . Την στιγμή που δεν τιμήθηκε με αυτό όσο ήταν εν ζωή ο ηγέτης της ινδικής ανεξαρτησίας Μαχάτμα Γκάντι, ο πιο σημαντικός υποστηρικτής του μη βίαιου αγώνα.

Το πήρε, όμως, ο Χένρι Κίσινγκερ που κανονικά έπρεπε να δικαστεί για εγκλήματα πολέμου και εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Βραβεύτηκε επίσης ο Μεναχέμ Μπέγκιν, ένας σιωνιστής, πρώην παραστρατιωτικός μακελάρης. Απονεμήθηκε και στον νεοεκλεγέντα Ομπάμα την ώρα που τα στρατεύματα της χώρας του υποδαύλιζαν ως κατοχικές δυνάμεις το χάος και τον εξτρεμισμό στο Ιράκ και το Αφγανιστάν. Αργότερα ως Νομπελίστας πλέον βομβάρδισε τη Λιβύη την Υεμένη και συνεχίζει τις αεροπορικές επιδρομές στη Συρία.

Το πήρε ακόμη ο Κινέζος αντιφρονών ακτιβιστής Λιου Σαομπό που υποστήριζε με θέρμη τις στρατιωτικές επεμβάσεις των ΗΠΑ σε Κορέα και Βιετνάμ, βαφτίζοντας τες ως πολέμους ενάντια στον ολοκληρωτισμό, ενώ χειροκροτούσε όλες τις πολύνεκρες Νατοϊκές επιδρομές στην εύφλεκτη Μέση Ανατολή. Και βέβαια το ίδιο Νόμπελ το παρέλαβαν οι Βαν Ρομπάι, Μπαρόζο και Σουλτς για λογαριασμό της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Ίσως το πιο κακόγουστο αστείο στη ιστορία των 115 ετών των απονομών του βραβείου για την αμήχανη Ένωση της απαράδεκτης μεταναστευτικής πολιτικής των κλειστών συνόρων και της συμμετοχής των κρατών μελών της σε μια σειρά αιματοχυσιών από τη Σερβία ως το Ιράκ, ως απαραίτητο Νατοϊκό συμπλήρωμα

Φέτος, πάντως, το βραβείο για την ειρήνη απονεμήθηκε στον πρόεδρο της Κολομβίας, Χουάν Μανουέλ Σάντος, παρότι οι συνεχείς και άοκνες προσπάθειές του προκειμένου να τερματιστεί ο εμφύλιος που διαρκεί 52 χρόνια στη χώρα του, μοιάζουν να έχουν πέσει στο κενό. Ήδη στο πρόσφατο δημοψήφισμα στην Κολομβία, οι ψηφοφόροι απέρριψαν τις συμφωνίες ειρήνης που συνήψε η κυβέρνηση Σάντος με την οργάνωση Επαναστατικές Ένοπλες Δυνάμεις της Κολομβίας.

Φαντάζει εντελώς ειρωνικό σε μια χώρα που δεν έχουν ανασταλεί επισήμως οι εμφύλιες εχθροπραξίες , δεν έχει κηρυχθεί εκεχειρία, δεν έχει προσφερθεί γενική αμνηστία, με δυο λόγια δεν έχει συναφθεί η ειρήνη, ο πρόεδρος της να ποζάρει περιχαρής με το Νόμπελ Ειρήνης. Εν όσω μάλιστα θα συνεχίζονται σποραδικά οι τρομοκρατικές επιθέσεις, οι απαγωγές και οι δολοφονίες μιας παραπαίουσας πλέον σύγκρουσης που έχει κοστίσει τη ζωή σε τουλάχιστον 250.000 Κολομβιανούς και τον εκτοπισμό σχεδόν 6 εκατομμυρίων ανθρώπους. Το χειρότερο είναι ότι , επιτείνοντας το διχαστικό κλίμα, το βραβείο δόθηκε μόνο στο πρόεδρο, λες και ο επικεφαλής των ανταρτών Ροδρίγο Λοντόνιο ή αλλιώς κομαντάντε Τιμοτσένκο δεν συνέβαλε καθόλου στην ειρηνευτική διαδικασία

Όλα αυτά θα ήταν ενδεχομένως αδιάφορα αν δεν υπήρχε επίσημη υποψηφιότητα της Ελλάδας για το Νόμπελ Ειρήνης. Ειδικότερα για την 85χρονη Αιμιλία Καμβύση, που στο πρόσωπό της θα βραβευόταν το εθελοντικό κίνημα των πολιτών που υπεράσπισε στα νησιά του Αιγαίου το δικαίωμα των προσφύγων στη ζωή. Ανθρώπων που με την ανιδιοτέλεια και την έμπρακτη αλληλεγγύη τους έκαναν γνωστό στην παγκόσμια κοινότητα το δράμα της συνεχιζόμενης ανθρωπιστικής κρίσης.

Άθελά της ίσως η Μιλίτσα της Σκάλας Συκαμνιάς ,όπως την φωνάζουν στο ψαροχώρι της, έγινε εμβληματική μορφή των εθελοντών κατοίκων της Λέσβου όταν ο φωτογραφικό φακός τη “συνέλαβε” μαζί με δυο συνομήλικες φίλες της να φροντίζει με ένα μπιμπερό το βρέφος μιας γυναίκας πρόσφυγα από τη Συρία που μόλις είχε αποβιβασθεί στην ακτή.

Δεν το διεκδίκησε, ούτε είχε καμιά αγωνία για το Νόμπελ η φιλόξενη Μιλίτσα. Δεν είναι, άλλωστε ούτε διεθνής προσωπικότητα, ούτε διπλωμάτης που ψάχνει για καριέρα . Και προφανώς δεν νοιάστηκε ποτέ για χρηματικό έπαθλο των 930.000 δολαρίων που συνοδεύει το βραβείο. Έτσι κι αλλιώς αυτό θα θα προσφερόταν για την ενίσχυση δομών υγείας στα νησιά του Αιγαίου. Το ανθρωπιστικό καθήκον της έκανε η ηλικιωμένη γυναίκα, μια και η ίδια είναι από μικρή προσφυγοπούλα ξεριζωμένη από το Μοσχονήσι, απέναντι από το Αϊβαλί.

Ότι της έλεγε η ψυχή, η ηθική, οι παραδόσεις της και όσα της υπαγόρευαν τα πιστεύω του αξιακού της συστήματος έκανε, την ίδια ώρα που οι Ευρωπαίοι εταίροι κρύβονταν αδιάφοροι πίσω από φράχτες και συρματοπλέγματα. Ήταν εκεί μέρα και νύχτα, με κρύο και λιοπύρι, για να προσφέρει στεγνά ρούχα, νερό, φαγητό, στέγη και μια ζεστή αγκαλιά στους κατατρεγμένους και τους ανυπεράσπιστους. Και ήταν εκεί πρόθυμη με την ζωντανή, θαρραλέα αλληλέγγυα στάση της να συμβολίσει την απενεργοποίηση των μοχθηρών αντανακλαστικών της ξενοφοβίας και του ρατσισμού

Δεν πειράζει κυρα Μιλίτσα που δεν πήρες το Νόμπελ Ειρήνης που πραγματικά άξιζες. Δεν είσαι ούτε η πρώτη ούτε η τελευταία ικανή που το δικαιώσουν σε ένα κόσμο άδικο γεμάτο φτώχεια, πόνο και πολέμους. Ανήκεις, όμως, πανάξια στις καρδιές όλων μας. Γιατί ενσαρκώνεις με το ήθος σου την ανεκτίμητη εκείνη γενιά των μαυροφορεμένων γυναικών που σήκωσε και σηκώνει με τόλμη στα λυγισμένα της χέρια και συνεχίζει να κουβαλάει αγόγγυστα στις κυρτωμένες πλάτες , το φιλότιμο της Ελληνικής κοινωνίας. Αυτό που κανένα Νόμπελ δεν μπορεί να υποκαταστήσει

Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια.

Υποβολή απάντησης

Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το email σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας εδώ.