• Νέα μέτρα αν παραμείνει στο 3,5% το πλεόνασμα

ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΙ

Να κλειστούν οι δικαστές σε ένα δωμάτιο…

Η χθεσινοβραδινή απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας να κάνει δεκτές τις προσφυγές των καναλιών έριξε κι άλλο λάδι στην φωτιά της πολιτικής αντιπαράθεσης για τις τηλεοπτικές άδειες. Καίτοι οι Σύμβουλοι Επικρατείας έκριναν απλώς ότι… πρέπει όντως να συζητήσουν την  ουσία του νόμου –δηλαδή το κατά πόσον είναι συνταγματικός- πολλοί έσπευσαν να μιλήσουν για «ήττα της κυβέρνησης» και να προεξοφλήσουν ότι ο νόμος Παππά καταρρέει. Παρενθετικά, μπορεί κανείς να πει ότι… εύχεται να δείξουν την ίδια ευαισθησία στο «θάρρος των δικαστών» όταν εκδοθεί η απόφαση και για την ουσία του θέματος, καθώς η χθεσινή απόφαση επ’ ουδενί προδικάζει την επόμενη.

Όπως και να έχει, η πολιτική ζωή κινείται εδώ και δύο περίπου μήνες στον –πολύ αργό- ρυθμό που έχει επιβάλει το ΣτΕ. Κυβερνητικά στελέχη δεν κρύβουν την αγωνία τους για την τελική απόφανση του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Την ίδια στιγμή, «γαλάζια» και «πράσινα» στελέχη δεν κρύβουν και τις δικές τους ελπίδες ότι το ΣτΕ θα δώσει το «τελικό χτύπημα» στην κυβέρνηση, προσδοκώντας ότι αν τυχόν ο νόμος κριθεί αντισυνταγματικός, αυτό θα έχει επιπτώσεις στην βιωσιμότητα και την σταθερότητα του κυβερνητικού σχήματος.

Ταυτόχρονα, υπάρχουν δύο καινούργιοι επιχειρηματίες που έχουν δώσει χρήματα και κάνουν προγραμματισμό επί τη βάσει ενός νόμου και ενός διαγωνισμού που δεν έχει ακόμη κριθεί ως προς το αν είναι συνταγματικός ή όχι. Και, πάνω και πέρα απ’ όλα, υπάρχουν περίπου 2.000 εργαζόμενοι στους τηλεοπτικούς σταθμούς που δεν κατάφεραν να πάρουν άδεια, οι οποίοι αγωνιούν, περνούν έναν καθημερινό Γολγοθά και δεν ξέρουν τι τους ξημερώνει.

Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, κυβέρνηση και αξιωματική αντιπολίτευση κλιμακώνουν καθημερινά τις ασκήσεις πόλωσης με αφορμή τις τηλεοπτικές άδειες, εκφράζοντας εκτιμήσεις για την κρίση των δικαστών και την συνταγματικότητα ενός νόμου, αλλά και διασταυρώνοντας τα ξίφη τους για παρεμβάσεις στη Δικαιοσύνη και άλλες βαριές καταγγελίες. Την ίδια ώρα, η ατμόσφαιρα περί τη Δικαιοσύνη γίνεται επικίνδυνα όζουσα, αφού στην διαμάχη έχει προστεθεί ακόμη και κομμάτι της προσωπικής ζωής ενός δικαστή, που πυροδότησε υπουργικό αίτημα για έρευνα σχετικά με το κατά πόσον ο εν λόγω δικαστής είναι «εκβιάσιμος» λόγω αυτών που του καταμαρτυρούνται ή όχι.

Σε απλά ελληνικά, το έργο έχει κακοφορμίσει. Και γι’ αυτό δεν φταίει ούτε η κυβέρνηση, ούτε η αντιπολίτευση. Η μεν κυβέρνηση προσπαθεί, χωρίς να τα κάνει πάντα όλα σωστά, να αλλάξει το καθεστώς ανομίας, αδιαφάνειας και «αεροπειρατείας» στο τηλεοπτικό τοπίο. Η αντιπολίτευση επιχειρεί να συνδέσει την τύχη του διαγωνισμού με την τύχη της κυβέρνησης και υπερασπίζεται με θέρμη το επί 27ετία status quo. Αυτή είναι μία αντιπαράθεση που θα μπορούσε να κρατήσει μία εβδομάδα –άντε δύο. Όσο θα χρειαζόταν, δηλαδή, σε μία σοβαρή χώρα έως ότου αποφανθεί το Ανώτατο Δικαστήριο για την συνταγματικότητα ενός νόμου που άπτεται απολύτως του δημοσίου συμφέροντος.

Οι Σύμβουλοι Επικρατείας έχουν βρεθεί στο στόχαστρο και έχουν διαπιστώσει ιδίοις όμμασι ότι η καθυστέρηση στην λήψη της τελικής απόφασης έχει οδηγήσει την υπόθεση «τηλεοπτικές άδειες» στα άκρα. Ίσως και πέρα απ’ αυτά. Ως εκ τούτου, αφού χρειάστηκαν δύο και πλέον μήνες για να αποφασίσουν ότι… πρέπει να συζητήσουν, επιβάλλεται εφεξής το Ανώτατο Δικαστήριο της  χώρας να κινηθεί γρήγορα.

Θα μπορούσε, έστω καθ’ υπερβολήν, να πει κάποιος ότι οι Σύμβουλοι Επικρατείας οφείλουν «να κλειστούν σε ένα δωμάτιο και να μην βγουν αν δεν βγάλουν απόφαση», προκειμένου να ξεκαθαρίσει μια και καλή το τοπίο για όλους.

Σε διαφορετική περίπτωση, θα έχουν μεγάλο μερίδιο ευθύνης αν κακοφορμίσει κι άλλο αυτή η υπόθεση. Όπως συμβαίνει ως τώρα.

Γιατί, είναι κλισέ, αλλά ισχύει απολύτως στην περίπτωσή μας: Και οι κρίνοντες κρίνονται.

1 αναγνώστες σχολίασαν

Συμμετοχή στην συζήτηση
  1. dipietro 21:04 19/10/2016

    Είμαι από εκείνους που πιστεύουν ότι τα μμε, άλλα λίγο και άλλα πολύ, ήταν και είναι οι κυρίαρχοι μοχλοί της διαπλοκής και της επεξεργασίας, με σκοπιμότητα, των ειδήσεων.
    Παράλληλα επεδίωξαν και τελικά κατάφεραν να αποπροσανατολίσουν τους πολίτες, στην προσπάθειά τους να κατανοήσουν τις αιτίες της κρίσης και να αποδώσουν τις ευθύνες εκεί που πρέπει.
    Τους βόλευε βλέπετε η “κανονικότητα” αρκούσε τον λογαριασμό της κρίσης να τον πλήρωναν οι άλλοι και όχι το συνάφι τους.
    Έτσι με βρήκε αλληλέγγυο η αρχική προσπάθεια του σύριζα στο θέμα των μμε.
    Ωστόσο πρέπει να ομολογήσω ότι οι χειρισμοί που έκανε η κυβέρνηση και ο συριζα σε αυτό το θέμα, σιγά σιγά με έκαναν να αποστασιωποιηθώ.
    Δείτε τώρα την αναφορά του παραπάνω αρθρογράφου ότι “δεν φταίει ούτε η κυβέρνηση, ούτε η αντιπολίτευση» αν έχει κακοφορμίσει η υποθέση αυτή.
    Και μάλιστα :“Η μεν κυβέρνηση προσπαθεί, χωρίς να τα κάνει πάντα όλα σωστά, να αλλάξει το καθεστώς ανομίας, αδιαφάνειας και «αεροπειρατείας» στο τηλεοπτικό τοπίο.”
    Ενώ: “Η αντιπολίτευση επιχειρεί να συνδέσει την τύχη του διαγωνισμού με την τύχη της κυβέρνησης και υπερασπίζεται με θέρμη το επί 27ετία status quo.”
    Και τελικά φταίνε κατά τον αρθρογράφο, αυτοί που έπρεπε να έχουν τελειώσει το θέμα μέσα σε μία άντε δύο εβδομάδες, δηλαδή οι δικαστές!
    Έχω λοιπόν άδικο που βλέπω “μπρος γκρεμό και πίσω ρέμα” και λέω “ας τους να πνιγούνε”;

Υποβολή απάντησης

Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το email σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας εδώ.