ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΙ

Περιστροφές γύρω από το φαύλο κύκλο

Ο πρωθυπουργός πήγε για άλλη μια φορά σε Σύνοδο Κορυφής της Ε.Ε. με τη πρόθεση να ξεκαθαρίσει με τους εταίρους το ζήτημα του χρέους της χώρας και επέστρεψε από τις Βρυξέλλες με άδεια χέρια. Ο Σουλτς διέψευσε κατηγορηματικά ότι επρόκειτο να αναλάβει πρωτοβουλία για το θέμα, ο Ολάντ ψέλλισε τα διπλωματικά γαλλικά του, ο Γιούνκερ ήταν άφαντος και η Μέρκελ του υπέδειξε να κουβεντιάσει το θέμα με το Eurogroup, χωρίς να αναλάβει καμία δέσμευση. Άλλα λόγια να αγαπιόμαστε, δηλαδή.

Ο μόνος που δεν άφησε κανένα περιθώριο ελπίδας για άμεση εξέταση του ελληνικού αιτήματος για τη μείωση του δημόσιου χρέους ήταν από το Βερολίνο ο συνήθης άκαμπτος και αενάως απορριπτικός Βόλγκανγκ Σόιμπλε. Προφανώς ο Γερμανός ΥΠΟΙΚ ενσάρκωνε τις ισχυρές αντιδράσεις όλων εκείνων των εταίρων που έχουν δανείσει την χώρα. Διότι ακόμη κι αν αυτοί είχαν όλη τη καλή θέληση να κουβεντιάσουν τώρα τη διευθέτηση του ελληνικού χρέους δεν μπορούν να τη περάσουν στα δικά τους εκλογικά ακροατήρια. Κυρίως οι Γερμανοί που έχουν εθνικές εκλογές μέσα στο 2017.

Επί πλέον διαμήνυε προς τον Έλληνα πρωθυπουργό την άποψη που συμμερίζεται μια εξίσου ισχυρή μερίδα εταίρων η οποία θεωρεί ότι κάθε πιθανή ελάφρυνση του χρέους θα χρησιμοποιηθεί από την Ελλάδα για να το αυξήσει και πάλι . Δεδομένου, όπως ισχυρίζονται, τα ελλείμματα της χώρας που παράγουν οι δημόσιες δαπάνες και οι οποίες γεννούν το χρέος παραμένουν υψηλά, παρά το τσουνάμι περικοπών και τη καταιγίδα των φόρων. Άρα θεωρούν πώς το σημερινό πρόβλημα της Ελλάδα δεν είναι το χρέος, αλλά το πως η χώρα θα βάλει σε τάξη τον προϋπολογισμό της.

Τέλος κανείς εξ όλων των δανειστών δεν είναι διατεθειμένος να δεχθεί κούρεμα του κεφαλαίου όσων έχουν δανείσει στη χώρα με το επιχείρημα ότι η Ελλάδα δεν το έχει ανάγκη αυτή τη στιγμή. Εκτιμούν ότι η ευρωζώνη έχει συμπεριλάβει στο γνωστό πακέτο των 86 δισ. όλα τα σχετικά ποσά για να αποπληρώσει τα δάνεια προς το ΔΝΤ την επόμενη τριετία. Και ακόμη ότι έχει μεριμνήσει για την εξυπηρέτηση του ελληνικού χρέους μέχρι την αποκατάσταση του αυτόνομου δανεισμού. Επισημαίνουν επί πλέον ότι δεν υπάρχουν μεγάλες υποχρεώσεις αποπληρωμής μέχρι το τέλος της επόμενης δεκαετίας, δηλαδή μέχρι το 2025 ενώ τονίζουν πως το κόστος εξυπηρέτησης του χρέους αφορά χαμηλό ποσοστό , περίπου 4% , του ΑΕΠ.

Τέλος υπογραμμίζουν ότι σύμφωνα με την απόφαση του Eurogroup της 24ης Μαΐου του 2016 για το χρέος, έχει αποκλειστεί ονομαστικό κούρεμα χρέους, παρά μόνο έχουν γίνει παραδεκτές διάφορες άλλες τεχνικές διευκολύνσεων του ,όπως χαμηλότερα επιτόκια, επιμήκυνση κ.α. Κυρίως, όμως , υπενθυμίζουν πως μετά την ολοκλήρωση του τρίτου μνημονίου και αφού συνταχθούν οι επικαιροποιημένες εκθέσεις βιωσιμότητας του χρέους, στη βάση των οποίων θα εκτιμηθεί εάν και ποια μεσοπρόθεσμα μέτρα θα απαιτηθούν, τότε θα ανοίξει και η συζήτηση για την ελάφρυνση του χρέους. Δηλαδή μετά το καλοκαίρι του 2018.

Παρότι η απόφαση είναι σχετικά σαφής σχετικά με τα μέτρα του μεσοπρόθεσμου σταδίου , ο Ελληνας πρωθυπουργός επιδιώκει αυτά να προσδιοριστούν τώρα και το 2018 να τα κουβεντιάσει με τους εταίρους. Ωστόσο η προσπάθεια του να επισπεύσει τις εξελίξεις πέφτει πάνω σε κλειστή πόρτα. Ατυχώς. Διότι , για να λέμε και του στραβού το δίκιο, δεν πρόκειται για ατομικό γινάτι του Αλέξη Τσίπρα. Η ελάφρυνση του χρέος αξιολογείται από μεγάλη μερίδα της κοινωνίας καθώς και της πολιτικής τάξης ως μείζον ζήτημα για το μέλλον της χώρας. Ποιος άλλωστε θα έχει τις αντοχές έως ότου υιοθετηθεί το λεγόμενο μακροπρόθεσμο στάδιο που προβλέπει τη δημιουργία μόνιμου προληπτικού μηχανισμού που θα ενεργοποιείται με αναβολές πληρωμής επιτοκίων και επιμήκυνση δανείων ώστε να κρατά τις χρηματοδοτικές ανάγκες της χώρας στα επίπεδα που έχουν ορισθεί.

Πόσο μάλλον όταν ήδη το δημόσιο χρέος, ως ποσοστό του ΑΕΠ έχει εκτιναχθεί στο 176% για την Ελλάδα και ακολουθεί η Ιταλία με το δυσμενές 135%, η Πορτογαλία με 129%, το Βέλγιο με 109% και η Ισπανία με 101%, Με τη Γαλλία στο 98%, στο σύνολό της, η ευρωζώνη έχει μέσο όρο χρέους 92% επί του αθροιστικού ΑΕΠ, πολύ μακριά από το 60% που θέτει ως όριο το Σύμφωνο Σταθερότητας . Μπορεί κανείς εύκολα να αντιληφθεί το Αρμαγεδώνα που θα προκύψει αν μια ή περισσότερες από αυτές τις χώρες αντιμετωπίσει εμπόδια εξόδου στις αγορές.

Υπό αυτή και μόνο την οπτική η Ελλάδα έχει κάθε δίκαιο λόγο να επισπεύσει τον προσδιορισμό των μεσοπρόθεσμων, ειδάλλως η αβεβαιότητα θα διαιωνιστεί, ενώ δεν της παρέχεται καμιά σιγουριά ότι στα μέσα του 2018 οι πολιτικοί συσχετισμοί στην Ευρώπη θα είναι ευνοϊκότεροι για το θέμα τους χρέους της. Και καλά κάνει , εν προκειμένω, εκμεταλλευόμενη τη σύγκρουση ανάμεσα στο Βερολίνο και το ΔΝΤ για το ίδιο ζήτημα και τις αμφιβολίες του τελευταίου για το αν θα συμμετάσχει ή όχι στο ελληνικό πρόγραμμα. ¨Ήδη , άλλωστε στην Ουάσιγκτον έχουν γίνει μαλλιοκούβαρα στο Ταμείο προσπαθώντας να κουκουλώσουν τις πομπές τους για τους χειρισμούς του ελληνικού ζητήματος.

Αρκεί βέβαια η ελληνική πλευρά να εννοεί την διεκδικητική επιμονή της για άμεσες αποφάσεις που ανοίγουν πολιτική διέξοδο για βιώσιμο χρέος. Αν , αντίθετα , η κυβέρνηση, δήθεν ασυμβίβαστη, επεξεργάζεται επικοινωνιακά ο μαχητικά, αφηγήματα για εσωτερική πολιτική κατανάλωση , τόνωση της μειούμενης δημοφιλίας της και μετριασμού των δεινών μέτρων της δεύτερης αξιολόγησης, τότε αναπόφευκτα θα στουκάρει στο τοίχο νέων αδιεξόδων. Και νέα πακέτα αντιλαϊκών μέτρων θα επιβάλλει αφού ενεργοποιηθεί ο διαβόητος “κόφτης” και σε τέταρτο μνημόνιο θα οδηγηθεί πριν καλά- καλά ολοκληρώσει το τρίτο .
Με δυο λόγια θα περιστρέφεται ιλιγγιωδώς γύρω από το φαύλο κύκλο του δημόσιου χρέους. Έως ότου αποκαμωμένη αφήσεις τις ζαλάδες της να τις διαχειριστούν άλλοι και να σύρουν αυτοί το καραβάνι. Καλύτεροι ή χειρότεροι δεν έχει σημασία, άλλοι πάντως

Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια.

Υποβολή απάντησης

Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το email σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας εδώ.