ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΙ

Βρώμα και χώμα

``Ποια ήταν η πιο σημαντική συνάντηση της ζωής σου``; Με ρωτάει η φίλη μου και εισπράττει  ένα  ``χμ`` ενώ  βρίζω μέσα μου το  ψιλόβροχο  που θαμπώνει  τζάμια και ξεχαρβαλώνει νεύρα.

Βρέχει. Κατεβαίνουμε την Πειραιώς με προορισμό την Ταινιοθήκη. Καθώς τελειώνει φουριόζος ο Οκτώβρης  μοιάζει ακόμα πιο απρόβλεπτος.

``Είχε  μείνει στο νου μου, ένα φθινόπωρο, ο ήχος της σταγόνας  που έσκαγε  στο πρεβάζι .   `` συνεχίζει  η φίλη μου.

``Το τρελό είναι ότι ήταν σκηνή από μια ταινία. Νομίζω του Γούντι `` Η γοητευτική παραφωνία των κλάξον στο φανάρι της Ιεράς Οδού κόβει την ``ποιητική`` διάθεση.  Έχω κοιτάξει για εικοστή  φορά  τους δείκτες του ρολογιού που  δυστυχώς δεν έχουν κολλήσει . Κάτι σχολιάζω για τους Ταβιάνι, την κίνηση, τον άστατο καιρό . Είμαι έτοιμη να γκρινιάξω βγάζοντας την ``αστική μου νεύρωση`` αλλά φευ το χαμόγελο της φίλης μου με επαναφέρει  στη τάξη.

``Καθένας μας έχει μια εμπειρία , μια συνάντηση που τον σημάδευσε ``,λέει η φίλη μου, νεαρή γιατρός αποσπασμένη σε νησί άγονης γραμμής που γύρισε την πλάτη της σε δελεαστική πρόταση του εξωτερικού για να μείνει Ελλάδα .

``Πάμε σημειωτόν. Με τα πόδια θα είχαμε φθάσει``  , ψελλίζω προσπαθώντας να συγκρατήσω τα νεύρα μου. ``Ε, δεν το λες και βροχή`` , με αποστομώνει η φίλη μου, απαριθμώντας  τα καλά της επαρχίας. Είναι τέχνη να μπορείς να βλέπεις  μόνο τα θετικά της ζωής .

``Δεν πιστεύω ότι τα δύσκολα πέρασαν ανεπιστρεπτί. Το παλεύουμε όμως!  Γίναμε λίγο πιο ψύχραιμοι, πιο σοφοί``, συνεχίζει η φίλη μου. Όχι, δεν είναι χαζοχαρούμενος αυτισμός αλλά στάση ζωής. Να βλέπεις την πόλη για παράδειγμα με άλλα μάτια. Η Ταινιοθήκη , γνωστό το έργο της,  άφησε εδώ και χρόνια την Κανάρη και κατέβηκε στον Κεραμικό για να δώσει  άλλο αέρα  στην περιοχή που αγωνιζόταν να σταθεί όρθια, να βρει την φυσιογνωμία της.

Το αφιέρωμα της Ταινιοθήκης ``Εικόνες της απελευθέρωσης στην Ευρώπη ``, με  ταινίες των Ταβιάνι , του  Ροσελίνι και αρχειακό υλικό από την συλλογή της ταινιοθήκης  για το ναζισμό μπορεί να σε σηκώσει όχι μόνο  από την πολυθρόνα αλλά να σε φέρει από την άγονη γραμμή.

Όση ώρα είμαστε κολλημένες στο  φανάρι σκέφτομαι  τη λίστα με τις σημαντικές συναντήσεις . Η δική μου λίστα είναι τουρλού Μια  μουσική, ένα βλέμμα, δυο λέξεις.

Οι σπουδαίες συναντήσεις είναι απρόσμενες, διευρύνουν τον ορίζοντα και κάποιες φορές σε ταρακουνούν τόσο πολύ που  αποπροσανατολίζουν την ίδια σου την ύπαρξη. Ούτε  που θυμάμαι που το διάβασα. Το φανάρι άναψε αλλά είχα κολλήσει Θυμάμαι ότι ο  Αντρέ Μπρετόν είχε δείξει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τις συναντήσεις που αλλάζουν τη ζωή μας.

Η φίλη μου με ρωτάει αν  η ``Νύχτα του Σαν Λορέντζο`` , κατά τη γνώμη μου  είναι για μεγάλο κοινό. Της λέω ότι κριτικοί της εποχής έγραψαν ιδιαιτέρως εγκωμιαστικά κείμενα για τους δαιμόνιους Ιταλούς  που μέσα σε μια ταινία αποτυπώνουν το όραμα του κόσμου. Μια ταινία που σε αλλάζει, που σου καθορίζει την ψυχή .

Οι Ταβιάνι φιλμάρουν ένα πραγματικό-ιστορικό γεγονός: Το 1944, ενώ ο πόλεμος τελειώνει  οι Ναζί απειλούν να ανατινάξουν ένα ιταλικό χωριό. Κάτω από την απειλή οι χωρικοί καταφεύγουν στα βουνά και λαγκάδια και συναντούν τους αντάρτες . Οι  βιωματικές εμπειρίες υπό την σκηνοθετική μπαγκέτα των Ιταλών μεταμορφώνει την ιστορία σε μύθο  με καθοδηγητή τη μουσική του Νικόλα Πιοβάνι. Αλληγορικά παλλόμενες εικόνες που είναι αδύνατον να μην αγγίξουν την ψυχή σου.

Έχω προλάβει την εποχή που κανείς δεν χρησιμοποιούσε τη λέξη ``βινύλιο`` και στα κινηματογραφικά  αφιερώματα στην ``Αλκυονίδας``, του ιστορικού art cinema της οδού Ιουλιανού,  δεν  έπεφτε  καρφίτσα. ``

Βρέχει. Ακόμα κι όταν οι τίτλοι τέλους πέφτουν.  Τη νύχτα που πέφτουν τα αστέρια και οι ευχές γίνονται πραγματικότητα . Φεύγουμε από την Ταινιοθήκη με όλες εκείνες τις σκηνές που προηγούνται και έπονται. Οι Ταβιάνι δεν μιλούν για τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο αλλά για όλους τους απελευθερωτικούς πολέμους ενάντια στο φασισμό. Με φόντο και κέντρο το λαό που μάχεται εναντίον των Ναζί, των κάθε είδους κατακτητών. Μέχρι θανάτου.

Βρώμα και χώμα. Το τραγουδάκι που ψιθυρίζει η μάνα στο κοιμισμένο βρέφος, το ποιηματάκι που της μάθαιναν να διώχνει το φόβο : Βρώμα και χώμα./ Δουλειά για τη σκάφη./ Φάρμακο, φαρμάκι και μιας κότας κουταλιά./ Και λίγο από σκύλο, λίγο γάτα,/από αύριο θα’χουν όλα γίνει./ Στεναγμός και γκρίνια,/ κουτσουρεμένο δέντρο./ Κομμένη ζωή, έξω από το σπίτι./ Βρέξε, βρέξε ,τρέχα, τρέχα κάνε να φύγουν οι μυρμηγκιές./ Βρώμα και χώμα.

Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια.

Υποβολή απάντησης

Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το email σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας εδώ.