ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΙ

Ένας Αμερικανός φίλος στην Αθήνα

Τελευταίος σταθμός για τον Ομπάμα. Το πρωθυπουργικό περιβάλλον περιμένει άμεσα αποτελέσματα από την επίσκεψη ενώ ο απερχόμενος ηγέτης προσπαθεί να καθησυχάσει τον υπόλοιπο κόσμο από τον τυφώνα Τραμπ.

Ο Δήμος Καισαριανής κήρυξε ανεπιθύμητο τον Ομπάμα. Ο Κώστας Καζάκος, πριν είκοσι χρόνια είχε καταδικάσει τον Κλίντον στο Σύνταγμα για τους βομβαρδισμούς στην Γιουγκοσλαβία. Ο Αμερικανός πρόεδρος πάντως έδειξε κατανόηση για τα αντιαμερικανικά συναισθήματα των Ελλήνων, ζητώντας συγγνώμη για την αμερικανική στήριξη στη χούντα των συνταγματαρχών.

Ο πρώτος Αμερικανός πρόεδρος που επισκέφτηκε την Ελλάδα ήταν ο Αϊζενχάουερ.

Μέσα Δεκεμβρίου του 1959. Ο Παύλος βασίλευε στην Ελλάδα, ο Καραμανλής στη Κυβέρνηση. Με νωπές ακόμη τις πληγές του Εμφυλίου, ο Αϊζενχάουερ έκανε μια στάση στη χώρα μας, στην «περιοδεία ειρήνης στον κόσμο».

Εν τω μεταξύ, η Αθήνα ετοιμάζεται για τα Χριστούγεννα. Η αθηναϊκή ελίτ στην οποία περιλαμβάνονται υπουργοί, τραπεζίτες και μέλη παλιών Αθηναϊκών οικογενειών προσκαλούνται στα πιο γνωστά ρεβεγιόν με το αυστηρότατο dress code της καλής κοινωνίας ενώ οι εύποροι Αθηναίοι, λίγο παραπάνω από την μεσαία τάξη ετοιμάζονται να υποδεχθούν το νέο χρόνο στα σαλόνια του «Μεγάλη Βρετάνια», του «Αθηναϊκού» και του Σεσίλ. Οι κουραμπιέδες μοσχοβολούσαν περνώντας έξω από τον «Ζόναρς» στην Πανεπιστημίου και τον «Μπόκολα» στο Κολωνάκι.

Στην οδό Αιόλου οι μικροπωλητές έχουν πάρει τις θέσεις τους και έχουν απλώσει τους πάγκους τους στα πεζοδρόμια της Σοφοκλέους και της Ευριπίδου που σφύζουν από ζωή. Οι καστανάδες στο φόρτε τους, το παστέλι αυθεντικό και το μαντολάτο κάτασπρο. Ο καφές στα καφενεία μόνο ο ελληνικός, τούρκικος τότε. Στην Αιόλου έξω από τις πόρτες του Δραγώνα η ουρά ξεπερνούσε τα 100 μέτρα.

Στην άλλη άκρη της πόλης οι οικογένειες προσφύγων, οι οποίοι στοιβάζονται σε πρόχειρα παραπήγματα προσπαθούν να βρουν κανένα μεροκάματο στην οικοδομή που αναπτύσσεται ραγδαία.
Ο Αϊζενχάουερ έφτασε ένα ηλιόλουστο μεσημέρι στην Αθήνα για να μεταφέρει το «μήνυμα του Καμπ Ντέιβιντ», τη συμφωνία με τον Χρουστσόφ για τη «διεθνή ύφεση».

Η υποδοχή αποθεωτική, σύμφωνα με τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων.

«Άι λάικ Άικ» , φώναζε ο κόσμος που ήταν τοποθετημένος ένθεν κακείθεν των δρόμων, όχι πάντα με τη θέλησή του, που διέσχιζε το ανοιχτό αυτοκίνητο με τον Αμερικανό πρόεδρο.

Ο Αϊζενχάουερ θα μιλήσει και σε πανηγυρική συνεδρίαση της Βουλή, στηρίζοντας με θερμά λόγια την κυβέρνηση Καραμανλή ενώ ο Γεώργιος Παπανδρέου θα δηλώσει σε ξένο ανταποκριτή: «Ήτο θαύμα». Γεμάτος από ιδεαλισμόν και ρεαλισμόν. Κανένας δεν μίλησε για τον καταναγκασμό στην «αυθόρμητη υποδοχή των πολιτών».

Ενδεικτικό το ρεπορτάζ της εφημερίδας «Αυγή»: «Η κυβέρνησις δεν κατόρθωσε να πνίξη την φιλειρηνική κραυγή του έθνους. Κατ’εντολήν της αστυνομικά όργανα εξέσχισαν πλακάτ, συνέλαβαν πολλούς κι έκαναν κάθε τι να εμποδίσουν τις χιλιάδες απλούς ανθρώπους να εκδηλώσουν την προσήλωσίν τους στην ιδέα της συνυπάρξεως».

Κατακαλόκαιρο μας επισκέφτηκε ο Μπους, ο πρεσβύτερος. Έσκαγε ο τζίτζικας αλλά δεν εμπόδισε τον κόσμο που διαδήλωσε ενάντια στον πλανητάρχη, με νωπές τις πρόσφατες σφαγές από τα αμερικανικά βομβαρδιστικά. Κατά την διήμερη επίσκεψη, τον Ιούλιο του 1991, ο Μπους έσφιξε χέρια, άκουσε τα εξ΄ αμάξης, έβγαλε και ένα λόγο στη Βουλή περί δημοκρατίας και αρχαιοελληνικής κληρονομιάς που ο Μίμης Ανδρουλάκης τη χαρακτήρισε ως «ομιλία σε ιθαγενείς».

Οκτώ χρόνια αργότερα, στις 17 Νοεμβρίου του 1999, ο Μπιλ Κλίντον με τη Χίλαρι έφτασαν στην Αθήνα. Το κλίμα βαρύ σημαδεύτηκε από αντιαμερικανικές διαδηλώσεις. Μια βδομάδα πριν, ένα «λαϊκό δικαστήριο» του ΚΚΕ στην πλατεία Συντάγματος, με «πρόεδρο» τον Κώστα Καζάκο, δίκασε και καταδίκασε συμβολικά τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό και βέβαια τον Κλίντον.

Στις 6.40 , την στιγμή που προσγειωνόταν ο Κλίντον η κορυφή της αντιαμερικανικής πορείας επιχείρησε να σπάσει συμβολικά τον απαγορευτικό κλοιό στο ύψος της Β. Σοφίας. Η επετειακή πορεία της 17ης Νοεμβρίου εκείνης της χρονιάς είχε ίσως τον περισσότερο κόσμο από κάθε άλλη φορά και το αντιαμερικανικό μήνυμά της είχε νόημα.

Δεν ξέρω γιατί η επίσκεψη των Αμερικανών προέδρων φέρνει στο μυαλό μου το φιλμ «ένας Αμερικανός φίλος», του Βέντερς. Στο νέο-νουάρ φιλμ ο Αμερικανός τυχοδιώκτης που έχει αναλάβει να δολοφονήσει τον Γερμανό συντηρητή έργων τέχνης για τα προς το ζην, προτού επιχειρήσει να τον σκοτώσει... μετανιώνει και θέλει να γίνει φίλος του. Η αντίφαση στη σχέση τους δεδομένη. Αυτό το συναίσθημα μίσους-αγάπης που είχε η Δυτική Γερμανία απέναντι στην Αμερική για τον ρόλο που έπαιξε η υπερδύναμη μεταπολεμικά στο Βερολίνο.

Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια.

Υποβολή απάντησης

Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το email σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας εδώ.