• ΕΚΤΑΚΤΟ: Σεισμός 6,8 ρίχτερ στην Καλιφόρνια

ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΙ

Η κηλίδα & ο Γκιλέσπι

«Δεν υπάρχει τίποτα πιο ωραίο από την αλήθεια. Ψέματα». Ο μετριοπαθής μεσήλικας καθηγητής Αγγλικών τράβηξε μερικές ρουφηξιές από το ηλεκτρονικό τσιγάρο του αλλά δεν το απολάμβανε και πολύ. Ο ξεψυχισμένος ήλιος του απογεύματος υπενθύμισε την παρουσία του φθινοπώρου.

«Κατά κάποιον τρόπο, ο σημερινός Αμερικανός πρόεδρος έχει να αντιμετωπίσει χειρότερη κατάσταση απ’ότι ο Ομπάμα το 2009. Αυτή τη φορά είναι δύσκολο να αποφύγει την Ύφεση». Η φωνή του άχρωμη όπως και το φθινοπωρινό φως.
Η βραδιά των αμερικανικών εκλογών ήταν η αφορμή για κουβέντα και κρασί στο σπίτι του καθηγητή, ένα λιτό ρετιρέ με πανοραμική ταράτσα στο Θησείο. Το ζευγάρι, έλληνες δεύτερης γεννάς ζει τουλάχιστον το μισό χρόνο στην Ελλάδα. Το σπίτι τους πάντα ανοιχτό σε συναδέλφους, μεταφραστές, λογοτέχνες και όσους θέλουν να απολαύσουν αποσπάσματα από το νέο βιβλίο του Φράνζεν με μουσική υπόκρουση τους αυτοσχεδιασμούς του Γκιλέσπι.

«Οι χειρότερες εκλογές! Τελείως, τοξικές!», επέμενε η Ιωάννα ,αγνοώντας το οργισμένο βλέμμα της συζύγου του καθηγητή που με δυσκολία συγκρατούσε τα δάκρυα της. «Σκέφτομαι τις νέες γυναίκες» , «τι σημαίνει να είσαι νέα άνεργη κουβανή ή μεξικάνα».

Η κουβέντα συνεχίστηκε με εκτιμήσεις, τους λόγους , τις αιτίες, το παρελθόν, το σήμερα και το αβέβαιο μέλλον, τις αγωνίες των πολιτών της υπερδύναμης.

Η Αμερική μπορεί να εκπλήξει όλο τον υπόλοιπο κόσμο. Στις προηγούμενες εκλογές οι αμερικανοί επέλεξαν ένα μαύρο Πρόεδρο και τώρα τον εκατομμυριούχο που εμφανίστηκε ως υπερασπιστής των φτωχών που όμως, θέλει να διώξει τους φτωχοδιάβολους από τη γη της Επαγγελίας.

«Ο Τραμπ γκρέμισε τα οκτώ χρόνια του καλύτερου σύγχρονου αμερικανού πολιτικού. Ήταν πρόεδρος και για τους λευκούς και τους μαύρους. Δεν θα ήθελα να είμαι νέος σήμερα», λέει μελαγχολικά ο οικοδεσπότης σχολιάζοντας τις υπερβολές στο διαδίκτυο και την επίθεση εναντίον της Χίλαρι.

Σε μια κοινωνία που ήθελε απεγνωσμένα αλλαγή, που το αυτάρεσκο κατεστημένων κάποιων ελίτ δεν έβλεπε παρά τον εαυτό του, ενώ η μεσαία τάξη στραγγαλιζόταν και ολόκληρες πολιτείες βρίσκονταν στο περιθώριο και βυθίζονταν στη φτώχεια, ο αντισυστημικός λαϊκιστής Τραμπ εμφανίστηκε ως ο Μεσσίας.

Ένας υποψήφιος που δεν τον έπιανε το μάτι σου, κατάφερε να εκτοπίσει τους αντιπάλους του μέσα στο ρεπουμπλικανικό κόμμα και να πείσει την κοινωνία. Όχι, η Αμερική δεν έσπασε τα ταμπού. Επενδύοντας στο φόβο στην ανασφάλεια, στο θυμό ακόμη και στο μίσος, ο Τραμπ κατάφερε να πείσει εκατομμύρια συμπατριώτες του ότι ο ίδιος είναι το «χαμένο» αμερικανικό όνειρο.

Η ιστορία έχει γράψει και δεν ξεγράφει.

«Μόλις τα έψησα», τα φρεσκοκαβουρδισμένα αμύγδαλα, απογευματινή συνήθεια της συζύγου του καθηγητή, δίνουν άλλη γεύση στην πεσμένη ατμόσφαιρα.

Με το φθινόπωρο σχεδόν στο τέλος του η εποχή των τεράτων φαίνεται εφιαλτική. Αχ, αυτό το αμερικανικό όνειρο και ο μύθος του. Ο κόσμος ολόκληρος μπαίνει σε μια νέα εποχή.

«Ένα έχω να πω, αυτά τα τρία βιβλία του Φίλιπ Ροθ μου έδωσαν μια γερή κλωτσιά στον κώλο». Με αυτά τα λόγια ο Μπρους Σπρίνγκστιν αναφέρθηκε στην τριλογία του Ροθ για την Αμερική, απαντώντας σε ερώτηση δημοσιογράφου σχετικά με το ποιος Αμερικανός εν ζωή τον είχε επηρεάσει περισσότερο στη ζωή του. Μαζί με τα βιβλία του Ντελίλο, του ΜακΚάρθυ, του Πίντσον και του Φράνζεν είναι ο καθρέφτης της αμερικανικής κοινωνίας του 20ου αιώνα.

«Ήταν το καλοκαίρι που το πέος ενός προέδρου βρισκόταν στη σκέψη όλων. Και η ζωή, με όλη την αδιάντροπη ανηθικότητά της, προκαλούσε για μια ακόμη φορά σύγχυση στην Αμερική», ο ήρωας του Ροθ, Ζούκερμαν, εισάγει τον αναγνώστη στο σκηνικό που εκτυλίσσεται στο «Ανθρώπινο Στίγμα».

Αν στον «Κομμουνιστή» , ίσως το λιγότερο γνωστό από τα τρία βιβλία του Ροθ, οι σχέσεις ανάμεσα στην οικογένεια καθορίζονται και συνθλίβονται από την επιλογή που μαρτυρά ο τίτλος, αρκετά ακραία για τα αμερικανικά δεδομένα, στο «Ανθρώπινο Στίγμα» το πολιτικότερο και ίσως το δημοφιλέστερο βιβλίο του, η βουτιά στην πολιτική μοιάζει με χιονοστιβάδα που έρχεται να συντρίψει το αμερικάνικο όνειρο.

Πέρα από τις όποιες εξελίξεις, ένας πλανητάρχης στηρίζεται στο λαϊκισμό και εκτοξεύει απειλές ενάντια όλων. Η μόνη ίσως ελπίδα είναι να ενεργοποιηθούν τα αντίβαρα στην ίδια την κοινωνία για να αντιμετωπίσουν το λαϊκισμό και την ρητορική του μίσους. Πρέπει να γίνουν τομές στην Αμερική. Και ας με συγχωρέσουν η Μαντόνα, ο Σπρίνγκστιν και οι άλλοι σταρ που υποστήριξαν τη Χίλαρι. Πρωτίστως, είναι θέμα παιδείας. Ίσως είναι το μοναδικό αντίβαρο στο διχασμό της αμερικανικής κοινωνίας.

«Dizzy for President», Ντίζι Γκιλέσπι, Καλοκαίρι 1963 στο Σικάγο, πρόεδρος ο Κένεντι.

Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια.

Υποβολή απάντησης

Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το email σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας εδώ.