ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΙ

«La historia me absolvera»

Ελάτε τώρα. Λίγο φρένο. Για την τιμή εκείνου του ρομαντισμού της συλλογικότητας που με τα χρόνια συμβιβάστηκε ψυχαναγκαστικά με τον ατομικό καταναλωτισμό. Ελάτε τώρα. Λίγο κράτει, επιτέλους. Για χάρη των νεανικών εξεγερσιακών φαντασιώσεων που στριμώχτηκαν σταδιακά σε ένα βολικό, υποτίθεται ορθολογικό, ρεαλισμό. Σε ανάμνηση, αν θέλετε, εκείνης της ουτοπικής και αλληλέγγυας ορμητικότητας να αλλάξετε ένα κόσμο που δεν σας άρεσε και , κυρίως, δεν σας έκανε.

Σε σας απευθύνομαι και συγγνώμη για τα θάρρητα. Σε εσάς, τη γενιά που αναδεύτηκε μέσα στη ποικιλόμορφη Αριστερά της Δύσης, στα 60ς, στα 70ς, στα πρώιμα 80ς. Ελάτε, λοιπόν, τώρα αμετανόητοι και μεταμελημένοι να κρατήσετε μια στιγμή σιγής για το Φιντέλ. Γι΄ αυτόν που στη χώρα του αποκαλούσαν "Λίδερ Μάξιμο" και , είτε το θέλετε είτε όχι , ακόμα κι αν τον απεχθάνεστε, ήταν ένας από τους τελευταίους πολιτικούς γίγαντες του 20ού αιώνα.

Ναι ξέρω, υπερβολές. Μερικοί, ΄άλλωστε πιστεύετε, υποστηρίζεται και επί πλέον διαδίδεται ότι υπήρξε ένα ψυχροπολεμικό απομεινάρι, ένας δεινόσαυρος που δεν γνώριζε ότι το είδος του έχει εξαφανιστεί. Ένας λαοπλάνος δυνάστης, ένας ολοκληρωτικός, σχεδόν ισόβιος, ηγέτης που μουτζούρωνε τις δημοκρατικές σας ευαισθησίες.

Και , ακόμα χειρότερα, ένας παραληρηματικός εγωπαθής που ντρόπιαζε τη comme il faut αισθητική σας επειδή προπαγάνδιζε δαιμονικά :“Βρίσκω τον Καπιταλισμό απεχθή. Είναι πρόστυχος, βρώμικος, αποξενωτικός, γιατί δημιουργεί πόλεμο, υποκρισία και ανταγωνισμό”. Ελάτε τώρα; Μην ανατριχιάζετε από τις προκλητικές του ύβρεις γιατί, όσο κι αν δεν θέλω, υποχρεούμαι να σας κατατάξω στους συνοδοιπόρους των νεοφιλελέδων.
.
Διάβασα τα βουτηγμένα στη καθαρτική νεοτερική αμεροληψία άρθρα μερικών από σας και νόμιζα ότι τα έγραψαν οι, επί μισό περίπου αιώνα, εξόριστοι αντικαθεστωτικοί της μικρής Αβάνας στο Μαϊάμι. Σας φαντάστηκα προς στιγμήν σαν αυτούς. Με κοντομάνικες γκουγιαμπέρας, με ρούμι στο χέρι και πούρο από τον Αγ. Δομίνικο στο στόμα να διηγείστε μάταια περασμένα, νεοαποικιοκρατικά, μεγαλεία, εν αναμονή μιας εντυπωσιακής ρεβάνς , και ξαφνιάστηκα από το αυτό το παράδοξο γέννημα του νου μου

Δεν μπορεί , σκέφτηκα , Έλληνες δημοκράτες να σκέφτονται σαν τους μπαμπά και υιό Μπούς καθώς και καμιά δεκαριά άλλους Αμερικανούς προέδρους που επέβαλλαν με εμπάργκο μια εξοντωτική οικονομική τιμωρία σε αυτό το μικρό νησί της Καραϊβικής επί 55 χρόνια . Αλλά και πάλι , δεν αναγνώρισαν οι ντόπιοι επικριτές του Φιντέλ κάποια επιτεύγματα στη Κούβα την ίδια περίοδο; Δεν έμαθαν ποτέ για την εξάλειψη του αναλφαβητισμού, την κατάργηση του ρατσισμού, τη δραστική μείωση της παιδικής θνησιμότητας, τη γυναικεία χειραφέτηση ,τα άλματα στον τομέα της υγείας, της ιατρικής έρευνας, του αθλητισμού, μετά την επανάσταση;

Γιατί άραγε δεν ρίχνουν ένα βλέμμα σήμερα στα γειτονικά νησιά, σαν το αμερικανοκρατούμενο Πουέρτο Ρίκο, την υπό Αγγλική εποπτεία Τζαμάικα, τη φτωχή Δομινικανή Δημοκρατία , τη πάμφτωχη Αϊτή; Γιατί δεν βλέπουν σε αυτά την απέραντη φτώχεια, τις αχανείς παραγκουπόλεις, τον τεράστιο αναλφαβητισμό, την θηριώδη ανεργία, την εξαπλούμενη παιδική εκμετάλλευση; Γιατί κλείνουν τα μάτια στην αθεράπευτη σκλαβιά της πορνείας, το υπερμεγέθες “παζάρι” ναρκωτικών, τη διογκούμενη εγκληματικότητα από υπερεξοπλισμένες συμμορίες νέων που κυριαρχούν στη σκιά των λουσάτων παραλιακών ξενοδοχείων τους; Δεν θέλει και ρώτημα. Προφανώς γιατί αυτές οι χώρες είναι by the book δημοκρατικές.

Δεν είναι ένα αυταρχικό καθεστώς σαν αυτό της Κούβας. Στο οποίο “βασίλεψε” δίχως στέμμα ένας φλύαρος μονομανής, δεσποτικός ιντριγκαδόρος και εγωπαθής κομμουνιστής με μούσι, χακί στρατιωτική στολή ζωσμένος με ένα Μπράουνινγκ στη μέση. Κι όμως αυτός ο τολμηρός δικηγόρος ξεσήκωσε ένα λαό, ανέτρεψε με τα όπλα μιας ολιγάριθμης αντάρτικης ομάδας μια στυγνή δικτατορία εγκαινιάζοντας θαρραλέα τη πρώτη πραγματική επανάσταση μετά το Β’ Παγκόσμιο πόλεμο. Και την εδραίωσε αφού αψήφησε επιβουλές, περιφρόνησε απειλές, ματαίωσε συνωμοσίες, γλίτωσε από αμέτρητες δολοφονικές απόπειρες και απέτρεψε ξένες επεμβάσεις, διανύοντας σε με θαυμαστή επιμονή και ευελιξία 50 χρόνια Ιστορίας σε μια διαδρομή που σημάδεψε τον 20ο αιώνα.

Δικαίως μάλλον, όπως τον κατέκριναν άσπονδοι φίλοι και τον στηλίτευαν οι ορκισμένοι εχθροί του, δεν κληροδότησε κανένα παράδεισο, ούτε να δημιούργησε σε όλη αυτή την περίοδο κάποιο ιδανικό κρατικό μοντέλο προς διεθνής μίμηση. Το ότι, όμως άντεξε στην ηγεσία της χώρας του τόσες δεκαετίες δεν οφείλεται μόνο στο φόβο που ασκούσε η, ούτως ή άλλως, γραφειοκρατική, εξουσία του,αλλά ήταν αποτέλεσμα και της λατρείας της μεγάλης μερίδας του Κουβανικού λαού προς το πρόσωπό του. Με δυο λόγια ο Φιντέλ είχε το μακροχρόνιο φυσικό χάρισμα να κάνει το κόσμο της πατρίδας του υπερήφανο. Γεγονός που τείνουν να υποτιμούν πλέον οι ντόπιοι πολέμιοι και αλλοτινοί θαυμαστές του.

Εξάλλου όπως έγραψε ο Ουρουγουανός συγγραφέας Εδουάρδο Γκαλεάνο με ηγέτη το Κάστρο “αυτό το πεισματάρικο νησί έχει γεννήσει τη λιγότερο άδικη κοινωνία στη Λατινική Αμερική”. Μια χώρα που τίμησε την αξιοπρέπεια της επειδή «αρνήθηκε να συμμετάσχει στο Παγκόσμιο Κύπελλο Υποτέλειας». Ας είμαστε, λοιπόν, ειλικρινείς απέναντι σε αυτή την επαναστατική φιγούρα με τα ελαττώματα και τα προτερήματα της. Κυρίως, όμως, ας μη προδικάζουμε την αρνητική καταγραφή της στις ιστορικές σελίδες. Γιατί κάποια μέρα η Ιστορία θα πάρει το λόγο από τους μηδενιστές των μεγάλων γεγονότων της.

Ο ίδιος με τη ριζωμένη του αυτοπεποίθηση αλλά και τη βαθιά του εμπιστοσύνη στους ανυπεράσπιστους αυτού του κόσμου, ως αιχμάλωτος -κατηγορούμενος του δικτατορικού καθεστώτος , μετά την αποτυχημένη επίθεση του 1953,στη Μονκάδα, στάθηκε ψύχραιμος μπροστά στους δικαστές του. Και έκλεισε την απολογία του λέγοντας: “Καταδικάστε με. Δεν έχει σημασία. La historia me absolvera. Η Ιστορία θα με δικαιώσει”.

1 αναγνώστες σχολίασαν

Συμμετοχή στην συζήτηση
  1. Θ.Τ. 13:51 27/11/2016

    Λίγο πιό σύντομα, αλλά και αυτοκριτικά.
    Ο Κάστρο ξεκίνησε από επανάσταση , δεν έκανε μόνο λάθη,
    πήρε και αυτός τον δρόμο του εκφυλισμού στην αντεπανάσταση, στον ολοκληρωτισμό. ΟΜΩΣ επειδή η επανάσταση αυτή ήταν
    * ΑΥΤΟΦΩΤΗ, ΜΗ ΕΙΣΑΓΌΜΕΝΗ ,
    * όχι και τόσο δογματική/αντιγραφική
    * επειδή ο Κάστρο ήταν ΕΚΛΑΙΚΕΥΤΗΣ ( όχι μόνο προπαγανδιστής ) ,
    * έπεισε αρκετό μέρος του λαού του, ήτανε
    ( όσο μπορούσε στις συνθήκες που βρέθηκε αλλά ΚΑΙ προκάλεσε )
    * ήταν σε μεγάλο βαθμό ΑΥΤΟΠΡΟΣΔΙΟΡΙΖΟΜΕΝΟΣ πολιτικά,
    * δεν στηρίχτηκε σε ξένα στρατά ( βλ. «υπαρκτοσοσιαλιστικά» )
    ούτε σε ξένα λεφτά και μεταπράτες/μισθοφόρους ( βλ. Πινοσέτ )
    αλλά εν μέρει μόνο στον καταπιεστικό μηχανισμό του.

    Γι αυτό υπάρχει η ελπίδα πως η Κούβα ίσως
    δεν θα έχει την τύχη των πρώην δορυφόρων της Σ.Ε.
    που έγιναν δορυφόροι του νεοφιλελευθερισμού,
    μάλιστα κάτω από «ηγέτες» από το παλιό καθεστώς ! ! !

    Ολα αυτά όχι γιά να δικαιολογήθεί ένας στο τέλος δικτάτορας,
    αλλά γιά να διδαχτούμε :
    πως μιά επανάσταση/αλλαγή να μην εξελιχθεί
    στο ΑΝΤΙΘΕΤΟ απ όπου ξεκίνησε .
    * Οπως η Οκτωβριανή στον Στάλιν,
    * η γαλλική επανάσταση στον Ναπολέοντα
    * το ΕΑΜ στον Τσίπρα
    * το «σωστό» ΠΑΣΟΚ στον Βενιζέλο .

Υποβολή απάντησης

Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το email σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας εδώ.