ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΙ

Πυροτέχνημα Τραμπ

Να πω μερικές αλήθειες για την εκλογή ενός τσαρλατάνου όπως ο Τραμπ. Όχι για να κάνω τον μετά Χριστό προφήτη, ούτε για να απολογηθώ για τα εμφανέστατα δυσοίωνα συμπτώματα της Αμερικανικής δημοκρατίας τα οποία παρέβλεπα επηρεασμένος από ποικιλία πραγματικών στοιχείων. Γνώριζα ας πούμε ότι η αναλογία Δημοκρατικών και Ρεπουμπλικάνων στην Αμερικανικό ακαδημαϊκό χώρο ήταν πέντε προς ένα, και άγγιζε το 40 προς 1 στη πλειονότητα των κοινωνικών επιστημών. Οκτώ από τα δέκα πλουσιότερα Πανεπιστήμια  όχι μόνο συντάχθηκαν με τον Ομπάμα το 2012, αλλά το κραταιό Χάρβαρντ πρόσφερε φέτος το 96% των πολιτικών δωρεών του στο Δημοκρατικό Κόμμα.

Ήξερα ακόμη, και το είδα πεντακάθαρα σε μικρές και μεγάλες οθόνες, ότι η μουσική και κινηματογραφική βιομηχανία της Νότιας Καλιφόρνια τάχθηκε συντριπτικά υπέρ της Κλίντον, όπως ακριβώς και η βιομηχανία τεχνολογίας της βόρειας Καλιφόρνιας καθώς και η πλειονότητα των εταιρειών της Γουόλ Στριτ. Παρομοίως οι αναγνωρισμένου κύρους εφημερίδες και τα μεγάλα ειδησεογραφικά πρακτορεία, σεβόμενα την φιλελεύθερη παράδοσή τους,  έδωσαν μάχη υπέρ της Χίλαρι.

Επί πλέον το Δημοκρατικό κόμμα, εκτός από κόμμα αποφοίτων, προβεβλημένων καλλιτεχνών, φημισμένων τραπεζιτών και ξακουσμένων επιχειρηματιών, είναι κυρίαρχο στις εθνοτικά  ποικιλόμορφες και πολυπολιτισμικές ομάδες της χώρας. Με δυο λόγια με τέτοιο  κύρος, γόητρο και ακτινοβολία στις επιδραστικές ομάδες που διαμορφώνουν τη κοινή γνώμη δεν χάνεις τη προεδρία.

Κι,όμως, κατάφερε να ηττηθεί κατά κράτος από ένα λαϊκιστή υποψήφιο που έβαλε φωτιά στα τόπια προκειμένου να αναρριχηθεί στη προεδρική καρέκλα του Λευκού Οίκου.

Θα μου πείτε δεν τράβαγε και η Χίλαρι. Σωστό. Στη πραγματικότητα δεν ήταν ποτέ συμπαθής και, παρότι ο αντίπαλος ήταν τόσο τραγελαφικός,  η αντιπαράθεση μαζί του την έδειχνε όλο και πιο κακόγουστη, αμήχανη και δίχως απαντήσεις στα επείγοντα ζητήματα της χώρας. Δεν της αρκούσε η επιτηδευμένη ευπρέπεια για να αντιμετωπίσει το ζόφο και την ωμότητα που εκπροσωπούσε ο Τραμπ το οποίο ήταν ανέκαθεν μέρος  της γεμάτης μπαγαποντιές, δολοπλοκίες και ραδιουργίες  Αμερικανικής προεκλογικής καμπάνιας, Το χειρότερο ήταν ότι συμμετείχε στην αντιπαράθεση μαζί του βυθισμένη σε ένα αδιέξοδα σκοτεινό τοπίο, φτιαγμένο στα μέτρα του αδίστακτου ανταγωνιστή της. Αγνοώντας προφανώς ότι η βουτιά στη κόλαση δεν εξευγενίζει κανέναν.       

Το σημαντικότερο , όμως, ήταν ότι σε μια χώρα απότομων οικονομικών ανισοτήτων, εκδηλωμένου πολιτικού, φυλετικού και θρησκευτικού εξτρεμισμού καθώς και απώλειας της εμπιστοσύνης των πολιτών προς του θεσμούς, ο Τραμπ, γράφοντας στα παλιά του παπούτσια τις ηθικές αξίες και τη πολιτική ορθότητα του κόμματός του, τράβηξε από το μανίκι του τον διχαστικό Άσο του αντισυστημισμού.  Εκμεταλλεύτηκε το δικαιολογημένο ουρλιαχτό της οργής  του συνηθισμένου μέσου, παραμελημένου από τις ελίτ, απόβλητου από την ευημερία πολίτη , και το συντόνισε με την αλαζονικά καιροσκοπική ρητορική του. Την οποία γαρνίρισε  βιτριολικά με τις αντιδραστικές μεν , πιασάρικες δε,  ρατσιστικές,  ισλαμοφοβικές , μισογυνικές και ξενοφοβικές ακρότητες .  

Αναπόδραστα, πιάνοντας το παλμό της δυσαρέσκειας της λευκής εργατικής τάξης, ρύθμισε το βήμα του πλάι στη αγανάχτηση της για το τέλος των παλιών βεβαιοτήτων και την οριστική απώλεια της άλλοτε εγγυημένης  ισότητας των ευκαιριών. Και ως μακιαβελικός ψευδοπροφήτης εξήγγειλε την επάνοδο στο Αμερικάνικό όνειρο. Στην δήθεν φυσική εξέλιξη των πραγμάτων ενός πατριωτικού, χαρισάμενου, προνομιακού   τρόπου ζωής τον οποίο φαντασιώνονταν οι οικονομικά στερημένοι  και υποτιθέμενα φυλετικά καταπιεσμένοι , ανήσυχοι λευκοί πολίτες των Αμερικανικών λαϊκών στρωμάτων.      

Δεν  θα κλάψω  κιόλας σαν τις ευαίσθητες liberal ψυχές που θρηνούν για τη χειραγώγηση των φουρκισμένων Αμερικανών ψηφοφόρων από ένα  κυνικό δημαγωγό. Αυτό που ξέρω πλέον είναι ότι μια εκλογή στην οποία η πολιτική είχε μικρότερο ρόλο από τη κυριαρχία των ενστίκτων στη συμπεριφορά των ψηφοφόρων, ο έμπειρος διοργανωτής καλλιστείων Τραμπ την κέρδισε μετατρέποντας την σε δημοψήφισμα δίχως ίχνος πολιτικού ιδεαλισμού.

Από αυτή την άποψη ο νέος Αμερικανός πρόεδρος δεν διαφέρει και πολύ από Ευρωπαίους ακραίους λαϊκιστές πολιτικούς σαν το Φάραντζ, τον Ορμπάν, τη Λεπέν και ορισμένους λαοκάπηλους Λατινοαμερικάνους. Το μόνο που ελπίζω πια, με το ίδιο ένστικτο επιβίωσης, ότι στις δημοκρατικές χώρες υπάρχουν, ανεξάρτητα από ηγετικά πρόσωπα, εκείνες οι δικλείδες ασφαλείας ώστε να αποτρέψουν μια πολύ μεγαλύτερη πυρκαγιά απ όση σηματοδοτεί η ρίψη του  πυροτεχνήματος Τραμπ σε ένα εύφλεκτο διεθνές περιβάλλον.     

 

Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια.

Υποβολή απάντησης

Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το email σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας εδώ.