ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΙ

Το ανολοκλήρωτο πένθος των δυτικών κοινωνιών

Το πένθος είναι η φυσιολογική αντίδραση στην απώλεια ατόμου, καταστάσεως ή αντικειμένου που αποτελούσε αναπόσπαστο και σημαντικό τμήμα της ζωής μας.

Το πένθος δεν αφορά μόνο το θάνατο ενός αγαπημένου προσώπου αλλά και την απόλυση, τα διαζύγια και τα χρέη (ιδίως όταν συμπεριλαμβάνουν πώληση ιδιοκτησίας και αλλαγή του τρόπου ζωής), την απώλεια κατοικίδιου ή και ενός πολύτιμου αντικειμένου, παρ' ότι η ένταση και η διάρκειά του αλλάζει ανάλογα με την απώλεια.
Η συνηθέστερη, αρχική αντίδραση στην απώλεια είναι το σοκ ή η άρνηση της πραγματικότητας. Κάτι που ενισχύεται από όλα όσα είναι γύρω μας και ακόμη μας θυμίζουν αυτόν ή αυτό που έχει για πάντα χαθεί.
Όταν βρίσκεται κάποιος σε κατάσταση σοκ μοιάζει αποσβολωμένος, αποπροσανατολισμένος είναι εντελώς αδύναμος να λάβει κάποια απόφαση, να σκεφτεί λογικά, να σχεδιάσει το επόμενο βήμα του. Γι αυτό και μπορεί να κλαίει εύκολα ή να πανικοβάλλεται.
Από την άλλη πλευρά, όσοι βρίσκονται σε κατάσταση άρνησης μοιάζουν να αντεπεξέρχονται πολύ καλά, προκαλώντας θαυμασμό στους γύρω τους για το κουράγιο τους. Κάτι που όμως είναι εντελώς επιφανειακό…
Καθώς το πένθος μπαίνει στην οξεία φάση του, το άτομο μπορεί να έχει παραισθήσεις (ότι λ.χ. κάποιος που πέθανε εξακολουθεί να ζει ή ότι έχουμε επανέλθει στην προηγούμενη, «πλήρη και ασφαλή» κατάσταση που ζούσαμε), να βλέπει συνεχώς στα όνειρά του αυτό που έχασε ή να συμπεριφέρεται σαν να μην υπήρξε ποτέ η απώλεια.
Μετά από λίγο καιρό το σοκ, η άρνηση και το οξύ πένθος οδηγούν στο δεύτερο στάδιο του πένθους, το θυμό.
Ο κόσμος θυμώνει για την απώλεια και τις συνέπειες που αυτή έχει στη ζωή του και αναζητά άλλους για να κατηγορήσει .
Σε αυτή τη φάση η δίψα για εκδίκηση είναι τόσο έντονη, ώστε μπορεί να οδηγήσει σε αβάσιμες κατηγορίες , σε συγκρούσεις, σε πολυετείς δικαστικές ή πολιτικές μάχες , σε αυτοκαταστροφικές αποφάσεις και «τυφλά» χτυπήματα εκδίκησης. Μέσα από αυτό το πρίσμα θα μπορούσαμε να ερμηνεύσουμε και τις μεγάλες «πολιτικές αρνήσεις» των τελευταίων μηνών: το Brexit, την εκλογή Τράμπ και το ΟΧΙ στο ιταλικό δημοψήφισμα (αλλά βεβαίως και το αποτέλεσμα και συνεπακόλουθη απογοήτευση μετά το περσινό δημοψήφισμα στην Ελλάδα).
Μετά από κάποιο διάστημα ο θυμός και η δίψα για εκδίκηση δίνουν τη θέση τους στα κλασικά συμπτώματα της κατάθλιψης: οξυθυμία, αίσθημα απελπισίας, απώλεια ενθουσιασμού, ενοχές, αδυναμία ανάληψης πρωτοβουλιών, αποχή και αδράνεια...
Σε αυτό το στάδιο, η απώλεια γίνεται εμμονή.
Τελικά, έπειτα από κάποιο διάστημα η καταθλιπτική φάση τελειώνει και ο πάσχων μπαίνει στο στάδιο της αποδοχής της απώλειας…
Σε εμάς –αλλά και σε μεγάλο μέρος του κόσμου της Δύσης- αυτό το στάδιο ούτε καν διαφαίνεται στον ορίζοντα. Παραμένουμε είτε στο στάδιο της άρνησης είτε της απελπισίας και ονειρευόμαστε ότι μπορεί να γυρίσουμε και πάλι στην εποχή πριν το 2008 ή ακόμη πιο πίσω… Κάτι που δυστυχώς ή ευτυχώς δεν πρόκειται ποτέ να συμβεί!
Η αποδοχή της απώλειας που θα μας λυτρώσει θα επέλθει όταν καταλάβουμε τι ακριβώς χάσαμε, εκτός από μεγάλο μέρος της καταναλωτικής μας δύναμης και του τρόπου ζωής μας. Τι δηλαδή περιλαμβάνει και ο Παλιός Κόσμος που έχει πλέον καταρρεύσει πριν γεννηθεί ένας νέος κόσμος ριζικά διαφορετικός από τον προηγούμενο…

Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια.

Υποβολή απάντησης

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το email σας εδώ.