ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΙ

70ό Φεστιβάλ Καννών: Ο πιστολέρο φοράει φανελάκι

Αυτός τουλάχιστον δεν χρειάζεται να φορέσει επίσημη ενδυμασία. Να σταθεί μπροστά στους φωτογράφους, να δοκιμάσει το καλύτερο χαμόγελό του, να μοιράσει αυτόγραφα. Δεν χρειάζεται συστάσεις. Ο ίδιος ζωντανός, παρών εδώ, κι ο ζωντανός του μύθος που τον συνοδεύει σαν σκιά, ταυτόχρονα. Δύο σ' ένα, δεν μοιάζει με κανένα. Ούτε είναι δα και το εύκολο πράγμα του κόσμου να μοιάσεις σε έναν πιστολέρο των ουέστερν-σπαγγέτι και σκληρό επιθεωρητή, τρυφερό εραστή και εκδικητή, που στη συνέχεια ωριμάζει διαρκώς ως δημιουργός, από ταινία σε ταινία, από το ένα είδος στο άλλο, από δεκαετία σε δεκαετία.

Αν οι Κάννες συμπληρώνουν φέτος τις επτά από τη γέννησή τους, ο υψηλός τους καλεσμένος κλείνει τις οκτώ. Θαλερός κι επιβλητικός, με τ' άσπρα του μαλλιά και τα μαύρα γυαλιά. Λευκό βαμβακερό φανελάκι, σκούρο γκρι μπουφάν, φόντο η οθόνη της αίθουσας Μπουνιουέλ, όπου προβάλλονται οι αναπαλαιωμένες επιτυχίες του παρελθόντος, κοντινού και μακρινού, θυμίζοντας στους παλαιότερους ή μαθαίνοντας στους νεότερους τίτλους, σκηνοθέτες, πρωταγωνιστές και αξίες διαρκείας του κλασικού κινηματογράφου, από την «Μάχη των σιδηροδρόμων» του Ρενέ Κλεμιάν, το «BLOW UP» του Αντονιόνι ή τη «MADAME D.» του Μαξ Οφίλς μέχρι το «Μεροκάματο του τρόμου» του Κλουζό, την «Ωραία και το κτήνος» του Κοκτώ και το «Γατόπαρδο» του Βισκόντι.

Σ' αυτή την αίθουσα, επίσης, προβλήθηκαν προχθές και οι «Ασυγχώρητοι» των πέντε όσκαρ, ίσως το τελευταίο μεγάλο δείγμα ενός είδους κλινικά νεκρού, όπως θεωρείται πλέον το ουέστερν. Αλλά απ' τις «Γέφυρες του Μάντισον» ως το «MILLION DOLLAR BABY», τα «Γράμματα από την Ίβο Τζίμα» και το «Γκραν Τορίνο», δεν παύει να μας συγκινεί. Κυρίες και κύριοι ο Κλιντ Ίστγουντ. Το ειδικό "Μάθημα του σινεμά" σ' αποζημιώνει για τις δεκάδες μέτριες ταινίες που σ' απογοητεύουν κάθε μέρα, πρωί, μεσημέρι, βράδυ. Θα πεις, μην παρακολουθείς το διαγωνιστικό τμήμα , αναζήτησε την έκπληξη στο «Δεκαπενθήμερο των σκηνοθετών» και στην «Εβδομάδα της κριτικής».

Ο Κλιντ Ίστγουντ δεν κάνει την έκπληξη. Δίχως ίχνους διδακτισμού ή βεντετισμού, με την συνεργασία του δημοσιογράφου-ιστορικού και απαντώντας σε ερωτήσεις, επιβεβαιώνει τον εαυτό του, την πίστη του δηλαδή στην ειλικρίνεια, στην αμεσότητα των χαρακτήρων, στο στέρεο σενάριο και στην προσωπική εμπλοκή. Αν δεν συγκινηθείς με την ιστορία που αφηγείσαι, τι να μοιραστεί ο θεατής μαζί σου; Κάτι μου θυμίζουν όλα αυτά, επιστρέφοντας νοερά σε ένα ορισμένο σινεμά δηθενιάς και μοντερνιάς, όπου ο φόβος, η απόκρουση κι η σαφέστατη αδυναμία διαχείρισης τόσο της συγκίνησης όσο και της ειλικρίνειας μεταμφιέζονται σε «ύφος» και επιλεκτική ουδετερότητα, με άλλοθι την καταπολέμηση του ψυχολογισμού. Ξεπερασμένα άλλοθι από την δεκαετία του '70 κιόλας. Παρωχημένη και η μεταφορά του Ντοστογέφσκι από τον Σεργκέι Λόζνιτσα («Une femme douce»), περιπέτεια μιας γυναίκας μόνης εναντίον όλων που, εξαιτίας του αδόκιμου φινάλε κινδυνεύει να χαρακτηριστεί «Εξόριστη στην κεντρική στέπα».

Εξίσου μέτρια και η επίδοση του Φατίχ Ακίν, σκηνοθέτη που κάνει καριέρα μ' ένα δράμα επιτυχές και μόνο στο ενεργητικό του. Την ώρα που η ισλαμική τρομοκρατία απλώνεται πάνω από την Ευρώπη, ο Ακίν κατασκευάζει κάποιο θρίλερ, δικαστικό-πολιτικό, με τίτλο «IN THE FADE», θέμα τις επιθέσεις Γερμανών νεοναζί σε τουρκικές οικογένειες του Αμβούργου και πρωταγωνίστρια τη Ντάϊαν Κρούγκερ. Έτσι, ναι, εξηγείται. Άλλη μια λαμπρή, σέξι εμφάνιση στο κόκκινο χαλί, χρήσιμη για τις παρελάσεις λίγο πριν από τη λήξη της φανταχτερής, πλην κενής σαν οποιαδήποτε απάτη, επετειακής διοργάνωσης.

Τουλάχιστον, οι υπόλοιπες τουαλέτες, οι εκπρόσωποι δηλαδή οίκων μόδας ή της βιομηχανίας καλλυντικών και ομορφιάς, όπως οι Ιρίνα Σάϊκς, Λάρα Στόουν και Τονί Γκερμ δεν υποδύονται παρά μόνον αυτό που πραγματικά επαγγέλονται. Μήπως ποια είναι και η διάρκεια της λάμψης, της νεότητας και της ομορφιάς; Τόσα και τόσα ντοκιμαντέρ, το ίδιο πικρό σχόλιο διατυπώνουν, εμμέσως πλην σαφώς, είτε για τον Έλβις Πρίσλεϊ πρόκειται («PROMISED LAND»), είτε για τον Άρτσι Λοτς, το φτωχόπαιδο από το Μπρίστολ που έγινε αστέρας του Χόλιγουντ («BECOMING CARY GRANT»).

Τι λείπει να δεις, τι λείπει... Α, βέβαια, το σεξ. Μας το φυλάνε γι' αύριο, στην εκπνοή.

Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια.

Υποβολή απάντησης

Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το email σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας εδώ.