ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΙ

70ό Φεστιβάλ Καννών: Ουδέν κρυπτόν επί... Μακρόν

Ίσως η σκηνή του φεστιβάλ: αντικριστά, ένας ολόγυμνος άντρας και μια ολόγυμνη γυναίκα, σαν ψυχαναλυτής και ασθενής. Για την ακρίβεια, είναι όντως ο ψυχαναλυτής και η ασθενής. Τι να έπεται, αναρωτιέται ο εθισμένος θεατής, του οποίου η γόνιμη φαντασία ετοιμάζεται να οδηγηθεί σε προβλέψιμα, πάντως, πεδία ερωτισμού, αδιαφορώντας την θεμελιώδη παραβίαση της επιστημονικής δεοντολογίας. Το σεξ, όπως και η στοιχειώδης γνωριμία, απαγορεύεται αυστηρά, όμως αν πρόκειται για εναλλακτική μέθοδο ταχείας θεραπείας;

Μ' αφορμή, λοιπόν, το ερωτικό θρίλερ του Φρανσουά Οζόν «L' AMANT DOUBLE», η συζήτηση ανάβει. Μένω πολλά χρόνια στους Γκωτιέ, μακριά απ' την αποπνικτική περίμετρο του PALAIS και της Κρουαζέτ. Και τα πρωινά, πλην απροόπτου, κάνουμε ανασκόπηση του χθεσινού προγράμματος, αφού η Μονίκ και ο Ντανιέλ είναι φανατικοί σινεφίλ, ανοιχτόμυαλοι, ευαίσθητοι και πολιτικά μετριοπαθείς, ούτε φωταδιστές, ούτε σκοταδιστές. Τι σύμπτωση, το επίθετο του σκηνοθέτη κι η συνάντηση του Αμερικανού προέδρου με τον Γάλλο ομόλογό του, ανοίγουν λοξή παρένθεση. Οζόν, όπως Μελανσόν, Φιγιόν, Αμόν κι ο εκλεγμένος, τελικά, Εμανουέλ Μακρόν. Σαν γύρω γύρω όλοι, στη μέση η Λεπέν. Το «Χαμόν, χαμόν» του Μπίγκας Λούνα, με τους Χαβιέ Μπαρδέμ και Πενέλοπε Κρουζ στα νιάτα τους, πριν γίνουν ζεύγος επισήμως, εδώ είχε προβληθεί ή στη Μόστρα μήπως; Γελάμε, για τη σχέση ζωής και σινεμά, για την γκρίζα περιοχή ανάμεσα σ' αλήθειες, μυστικά και ψέμματα.

Ας τον προστατεύει επιμελώς τον πρόεδρο Μακρόν η μιντιακή αυτοκρατορία. Γιατί, ρωτάω αφελώς, πειράζει να δηλώσει την ομοφυλοφιλία του ένας πολιτικός; Δεν είναι αυτό το ζήτημα, με διορθώνει η Μονίκ. Απλώς, η μισή γαλλική κοινή γνώμη δεν γνωρίζει για τον βιασμό του στην ηλικία των 15, τι ρόλο έπαιξε η καθηγήτρια του (τότε) και σημερινή γυναίκα του Μπριζίτ, η ανορεξική πρώτη Κυρία, μάλλον σπουδαιότερο από το να υπογραμμίζει την διαφορά ηλικίας μεταξύ τους. Μα δεν βρίσκεται σκηνοθέτης για ένα έτοιμο σενάριο, από την τραυματική εφηβεία στη σημερινή επιτυχία; Θ' αργήσει λίγο, εξαιτίας της κοινωνικής υποκρισίας, σχολιάζουν οι συνομιλητές μου.

Κλείνει η παρένθεση, επανέρχεται η κρυφή ζωή επί της οθόνης. Πώς, αλλιώς, διπλός εραστής , επειδή διανύουμε τον μήνα των Διδύμων, μόνον; Η νεαρή ηρωίδα θεραπεύεται ακριβώς γιατί ερωτεύεται τον Ψ. Συζούν, ετοιμάζονται να παντρευτούν, ώσπου ανακαλύπτει την ύπαρξη του δίδυμου αδελφού του, επίσης ψυχαναλυτή, με διαφορετικό επίθετο. Δεύτερος κύκλος θεραπείας, ίλιγγος σεξουαλικός, περιδίνηση υπαρξιακή ανάμεσα στον έναν και στον άλλο εραστή, στον εαυτό της και στην αδερφή της, στο καλό και στο κακό, στην πραγματικότητα και στον εφιάλτη. Ο Ζερεμί Ρενιέ σε διπλό ρόλο, επανεμφάνιση της Ζακλίν Μπισέ (μητέρα), υβρίδια και φαντάσματα, γάτοι και γενετική, ελεύθερη ανάμιξη του δράματος, του θρίλερ και της φαντασίας, έντονη επίδραση του Χίτσκοκ κι ατμόσφαιρα ερωτισμού με την σαγηνευτική μούσα του σκηνοθέτη, την Μαρίν Βακτ, επικεφαλής. Δώρο για τον Πέδρο Αλμοδόβαρ, πρόεδρο της κριτικής επιτροπής, λένε οι κακές γλώσσες, ξεχνώντας ότι συστηματικά οι πρόεδροι πριμοδοτούν το σινεμά που δεν είναι συγγενές με το δικό τους, για λόγους ευνόητους. Όσοι μάλιστα ανέμεναν και τρίτη θεραπευτική εκδοχή, με μια όμορφη ψυχαναλύτρια για παράδειγμα, εγκαταλείπουν την αίθουσα ελαφρώς απογοητευμένοι. Την ηρωίδα δεν την λένε Αντέλ αλλά Κλοέ, σαν την Χλόη δηλαδή στον «Αφρό των ημερών». Ποιος διαβάζει θα σκεφτεί κανείς Μπορίς Βιάν; Δεν πειράζει. Όλοι αυτοί που δείχνουν θαμπωμένοι απέναντι στους οίκους μόδας και στις διασημότητες, που μαθαίνουν να ξεχωρίζουν τα προϊόντα Σανέλ από τα προϊόντα Σελίν, έχουν άραγε ακουστά τον συγγραφέα του μυθιστορήματος «Ταξίδι στην άκρη της νύχτας»;

Μιλώντας για ψευδώνυμα και επωνυμίες, να και ένας Ιρανός δίχως την γνωστή κατάληξη σε Παναχί, σε Φαρχαντί, σε Κιαροστάμι. Ο Αλί Σοζαντέχ εντυπωσιάζει με την τόλμη του πρωτοεμφανιζόμενου, όχι τόσο για την σκηνή στοματικού σεξ, απαγορευμένης θαρρείς στους συμπατριώτες του, όσο γιατί η διαστροφή, τα ναρκωτικά, η διαφθορά κι η 3-D τεχνολογία σμίγουν με τα κινούμενα σχέδια και την αιρετική προσέγγιση μιας θεοκρατικής κοινωνίας, υπό τον άκρως ενδεικτικό τίτλο «TEHRAN TABO». Ένας βετεράνος, σαν τον Ρομάν Πολάνσκι, συνδυάζει το (θηλυκόν) τερπνόν μετά του δραματικού ωφέλιμου, εκτός συναγωνισμού: «BASED ON A TRUE STORY», η ανασφαλής συγγραφέας (Εμανουέλ Σενιέ) και η γοητευτική νεαρή (Εύα Γκριν) που θα γεμίσουν το κενό ή θα προκαλέσουν κάτι ακόμα χειρότερο; Ορεβουάρ.

Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια.

Υποβολή απάντησης

Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το email σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας εδώ.