ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΙ

Οι Μεταμορφώσεις της Δεξιάς και οι περιπέτειες της Ελλάδας

Η Δεξιά φαίνεται ότι ξεκινά την ιστορία της με την ίδρυση του Εθνικού Κόμματος του Θεόδωρου Δηλιγιάννη το 1883, σε αντιπαράθεση με το Νεωτερικόν Κόμμα του Χαρίλαου Τρικούπη, που ήταν κόμμα μεταρρυθμιστικό και ευρωπαϊκό.

Το επίθετο εθνικός και εθνικόφρων χρησιμοποιήθηκε πολλ΄πες φορέςκαι στον 20ο αιώνα: το Κόμμα Εθνικοφρόνων των Δημήτρη Γούναρη, το Εθνικό Κόμμα του Ναπολέοντα Ζέρβα, η Εθνική Ριζοσπαστική Ένωση (ΕΡΕ) του Κωνσταντίνου Καραμανλή κλπ.

Το Εθνικόν Κόμμα του Θ. Δηλιγιάννη, που είχε το παρατσούκλι Ψευτοθόδωρος, εκπροσωπούσε τα μικροαστικά στρώματα της εποχής που συνδέονταν με το κράτος, όπως για παράδειγμα οι δημόσιοι υπάλληλοι από την Πελοπόννησο. Ήταν κόμμα που υποστήριζε τη βασιλεία, τα ρουσφέτια και τον παλαιοκομματισμό. Επίσης ήταν κόμμα εθνικιστικό, θιασώτης της Μεγάλης Ιδέας που δύο φορές τόλμησε ν΄ αποπειραθεί να την εφαρμόσει και τις δυο φορές αντιμετώπισε τον αποκλεισμό από τις Μεγάλες Δυνάμεις και την ήττα από την Τουρκία (1897).

Αυτά τα χαρακτηριστικά κληροδότησε τόσο στο Κόμμα Εθνικοφρόνων του Δημητρίου Γούναρη όσο και στο Λαϊκόν Κόμμα του Παναγή Τσαλδάρη με αποτέλεσμα τη Μικρασιατική Καταστροφή (1922). Το Λαϊκό Κόμμα μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ανασυστήθηκε από τον Κωνσταντίνο Τσαλδάρη. Η Δεξιά παράταξη μονιμοποίησε τα χαρακτηριστικά βασιλοφροσύνης, του εθνικισμού, συντηρητισμού κι αντιδραστικότητας ή οπισθοδρομικότητας και αυταρχισμού. Ακόμη και η διένεξη του Αλέξανδρου Παπάγου με την Αυλή δεν οφειλόταν σε αλλαγή του χαρακτήρα του Ελληνικού Συναγερμού, αλλά επειδή ο Βασιλιάς ήθελε διαφορετική χρήση του Παπάγου για τον έλεγχο των Ενόπλων Δυνάμεων και όχι ως Πρωθυπουργό!

Το μεγάλο ρήγμα στη Δεξιά παράταξη το έκανε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, παρόλο που ήταν επιλογή των Ανακτόρων και των Αμερικανών. Αποδεσμεύεται από την παλαιοκομματική παράδοση των δεξιών κομμάτων και ιδρύοντας την ΕΡΕ βάζει μπρος για ένα μεταρρυθμιστικό, ευρωπαϊκού προσανατολισμού κόμμα. Έτσι φέρνει τον Ντε Γκωλ στην Ελλάδα και κάνει την πρώτη αίτηση εισόδου στην ΕΟΚ, καταργώντας τις εξορίες στα νησιά των αριστερών που υπήρχαν έως τότε. Τα μεγάλα έργα και η ανάπτυξη που επιτυγχάνει με αυτά (ΟΤΕ,ΔΕΗ, δρόμοι, λιμάνια κλπ.) συνεχίζουν την παράδοση μεγάλων μεταρρυθμιστών όπως ο Χαρίλαος Τρικούπης και ο Ελευθέριος Βενιζέλος. Οι παρεμβάσεις των Ανακτόρων τον οδηγούν να προχωρήσει σε αναθεώρηση του Συντάγματος και περιορισμό των προνομίων του Βασιλιά, αλλά ηττάται και καταφεύγει στο Παρίσι.

Μετά την πτώση της δικτατορίας επανέρχεται από το Παρίσι, ιδρύει το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας και συνεχίζει τη μεταμόρφωση της δεξιάς παράταξης σε μεταρρυθμιστική και φιλοευρωπαϊκή δύναμη. Διώχνει τον βασιλιά με ελεύθερο δημοψήφισμα και βάζει τέλος στον βασικό κρίκο της εξάρτησης και της ανωμαλ΄'ιας στην Ελλάδα. Στερεώνει τη δημοκρατία με ελεύθερες εκλογές χωρίς βία και νοθεία, για πρώτη φορά ύστερα από 150 χρόνια. Εγκαθιδρύει την πολιτική ομαλότητα στη χώρα που διαρκεί 43 ολόκληρα χρόνια έως σήμερα. Επίσης ως Πρόεδρος της Δημοκρατίας εγγυάται την ελεύθερη εναλλαγή των κομμάτων στην κυβέρνηση και, τέλος, κάνει τη δεύτερη αίτηση εισόδου στην Ευρωπαϊκή Ένωση, που γίνεται δεκτή. Ακόμη δίνει αυξήσεις στους μισθούς και τιμές στα αγροτικά προϊόντα, ενώ παράλληλα κρατάει χαμηλά τα ελλείμματα και το δημόσιο χρέος. Αποπειράται την εκπαιδευτική μεταρρύθμιση και νομοθετεί τη χρήση της δημοτικής γλώσσας στα σχολεία.

Ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, που διαδέχεται τον Καραμανλή, αν και φιλελεύθερος, βραχυκυκλώνεται από τους βαρόνους Μιλτιάδη Έβερτ, Ι. Βαρβιτσιώτη, Ι. Κεφαλογιάννη και Γ. Σουφλιά και εγκαταλείπει τη μεταρρυθμιστική πορεία της Ν.Δ. Ο Μ. Έβερτ μάλιστα στην αποτυχημένη προεδρία του στη Ν.Δ. Απειλεί με αποχώρηση από την Ευρωπαϊκή Ένωση, ανατρέποντας ένα από τα εκσυγχρονιστικά ερείσματα του κόμματος!

Οι κυβερνήσεις του Κωστάκη Καραμανλή (2004-2009) ανέτρεψαν ολοσχερώς το μεταρρυθμιστικό έργο του Κωνσταντίνου Καραμανλή. Παλινόρθωσαν τον παλαιοκομματισμό, τη ρουσφετολογία, τη διαφθορά, τον δεξιό κρατισμό του Ψευτοθόδωρου Δηλιγιάννη και του δικτάτορα Μεταξά. Επέτρεψε στους Ηρακλείς του κρατισμού και της διαφθοράς, της ρουσφετολογίας και της αναποτελεσματικότητας Γ. Αλογοσκούφη, Πρ. Παυλόπουλο και Θ. Ρουσσόπουλο (άλλος Ψευτοθόδωρος) να διπλασιάσουν το δημόσιο χρέος (από τα 165 δισ. Ευρώ σε 300 δισ. Ευρώ) μέσα σε 5,5 χρόνια μόνο,πραγματοποιώντας τερατώση ελλείμματα στον Προϋπολογισμό, στο εμπορικό ισοζύγιο και στο ισοζύγιο εξωτερικών συναλλαγών. Έτσι έβαλαν την ταφόπλακα στην ελληνική Οικονομία. Η Ελλάδα είναι η μόνη χώρα που χρεοκόπησε ουσιαστικά από το δημόσιο χρέος. Το μόνο ίχνος μεταρρύθμισής τους ήταν η συμφωνία με την COSCO για το λιμάνι του Πειραιά (ΟΛΠ) που όμως δεν υλοποίησε.

Ο εθνικιστής και παλαιοκομματικός Αντώνης Σαμαράς με τα Ζάππεια Ι και ΙΙ έκανε μεταρρυθμίσεις κάτω από την πίεση της Ευρώπης και του ΔΝΤ που έδωσαν ανάσα στην Οικονομία και μάλιστα λίγο πριν την πτώση είχε πετύχει για το 2014 ανάπτυξη 0,8% του ΑΕΠ, τη μεγαλύτερη τότε στην Ευρώπη.

Γενικά, η περίοδος της Μεταπολίτευσης ήταν εποχή μεταμορφώσεων των κομμάτων. Ο μεταμορφισμός τους οφειλόταν στη διαπάλη των ρευμάτων του εκσυγχρονισμού και του παλαιοκομματισμού, των μεταρρυθμιστών και των οπισθοδρομικών μέσα στα ίδια τα κόμματα και τις πολιτικές παρατάξεις, ακόμη και στην περίοδο της κρίσης. Ιδίως στην περίοδο της κρίσης αυτός ο αγώνας έγινε πιο σκληρός ανάμεσα στους εκσυγχρονιστές και στους νοσταλγούς της Ανατολής και του κράτους- ιμαρέτ.

* Ο Θάνος Παπαδόπουλος είναι δημοσιογράφος και συγγραφέας

Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια.

Υποβολή απάντησης

Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το email σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας εδώ.