ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΙ

Άφησαν τις μαγκιές και άρχισαν τις… τοπικές!

«Εμείς, κυριολεκτικά, βυθιζόμαστε και αυτό φαίνεται παντού» δήλωσε, λίαν προσφάτως, στη δημόσια τηλεόραση της χώρας του ο νέος πρωθυπουργός του κράτους των Σκοπίων Ζόραν Ζάεφ. Για να συνεχίσει παρακάτω: «Εύχομαι ειλικρινά ο νότιος γείτονας, η φίλη Ελλάς, να μας κατανοήσει και να μας βοηθήσει, να άρει το βέτο και η «Μακεδονία» να γίνει μέλος του ΝΑΤΟ με την προσωρινή ονομασία που έχουμε (FYROM). Για το όνομα θα μιλήσουμε στην πορεία προς την ΕΕ. Όμως (ολοκληρώνει τη δήλωσή του), δεν μπορούμε να ζητάμε αυτό, αν προκαλούμε το νότιο γείτονα. Μπορώ να πω, λοιπόν, με κάθε επισημότητα ότι κάπου εδώ τελειώνει η εποχή ανεγέρσεως μνημείων κ.λπ. με ιστορικά ονόματα που αποτελούν μόνιμα σημεία πρόκλησης».

Οι ξεκάθαροι –και αλήθεια κάπως περιέργως κοφτοί-, όροι που χρησιμοποίησε στις δηλώσεις του ο νέος πρωθυπουργός Ζάεφ˙ καταδεικνύουν με σαφήνεια, αφενός, το μέγεθος του προβλήματος που αντιμετωπίζει εσωτερικά το γειτονικό κράτος που σπαράσσεται από γηγενείς εθνολογικές και μειονοτικές εμπλοκές και, αφετέρου, την κινητικότητα που, ήδη, υπάρχει γύρω από την επίλυση των προβλημάτων που μας απασχολούν μαζί του. Εκείνο που καταδεικνύεται, όμως, περισσότερο απ’ όλα είναι η πλήρης δικαίωση της υπομονής, της επιμονής και της πολιτικής που ακολούθησε η ελληνική πλευρά όταν, από πολύ παλαιότερα ακόμη, έπαιρνε δήθεν «σκληρές θέσεις» ή ακόμη και ασκούσε καθοριστικά βέτο όπως στην ιστορική σύνοδο του Βουκουρεστίου.

Τα σημεία τριβής με τους γείτονες και «νέους φίλους» μας (κατά τα λεγόμενα του Ζάεφ) θα είναι, κυρίως, τέσσερα : το Όνομα, το Εύρος Χρήσης του Ονόματος, τα Παράγωγα και η Γλώσσα, καθώς, οπωσδήποτε και ο Αλυτρωτισμός που, μετά τόσα χρόνια κρατική προπαγάνδα, προγραμματισμό και εκπαίδευση, αποτελεί, εκ των ων ουκ άνευ, δομικό χαρακτηριστικό του «Σκοπιανού λαού» ανεξάρτητα τις πολιτικές ή εθνολογικές οριοθετήσεις του. Στην προκειμένη (ευνοϊκή για μας λόγω των εκφυλιστικών γεγονότων που συνέβησαν), περίπτωση το ιδανικότερο θα ήταν το όνομα να είναι σύνθετο, ενιαίο, με μια και μόνο λέξη : στα σλάβικα και αμετάφραστο. Οι παροικούντες την σχετική με τα εθνικά θέματα (και όχι μόνο) Ιερουσαλήμ, αντιλαμβάνονται εναργώς σε ποιο όνομα αναφερόμαστε.

Επίσης, αυτό – τούτο το ίδιο όνομα που θα συμφωνηθεί εκατέρωθεν πρέπει να ισχύει μέσα – έξω, ήγουν, και στο εσωτερικό του κράτους και στις διεθνείς σχέσεις του. Εξ άλλου, δεν υπάρχει καμία αμφιβολία, ότι πρέπει να διαγραφούν οι έωλες και απερίσκεπτες απαιτήσεις των Σκοπιανών να αναγνωρισθεί «μακεδονική» ή, πιο ευρύτερα, «σλάβικη μειονότητα» στην Ελλάδα. Ωστόσο, εδώ, οφείλουμε και πρέπει να οδηγηθούμε και σε μια παραδοχή : η ελληνική πλευρά θα δεχτεί σοβαρές και ισχυρότατες πιέσεις για τα ζητήματα της ταυτότητας του κράτους (υπαρξιακό ζήτημα για τους ίδιους), και για τα παράγωγα του ονόματος που, επέκεινα, θα δημιουργηθούν. Σε κάθε περίπτωση, πάντως (και με δεδομένο το γεγονός ότι οι Αμερικανοί επέτυχαν και απομάκρυναν από την εξουσία το νικητή των εκλογών Γκρουέφσκι) η άλλη πλευρά θα είναι πιο ρεαλίστρια από ποτέ. Και αυτό αποτελεί ισχυρή βάση, δίαυλο, ίσως, και κλειδί να επιλυθεί, τουλάχιστον, το ένα από τα τρία κυρίαρχα εθνικά θέματα που μας ταλανίζουν επί χρόνια. Τα άλλα δύο –ρύθμιση του δημόσιου χρέους και Κυπριακό-, έχουν σειρά κι αυτά επαλλήλως γιατί και τρέχουν μαζί και αλληλοεξαρτώνται. Μέσα στο 2017 πάντως, κι αυτά που, μάλλον, είναι το έτος που κληρώνει…

Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια.

Υποβολή απάντησης

Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το email σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας εδώ.