ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΙ

Ένα σφηνάκι απόγνωση με τριμμένο θυμό

Κάτω από τις δύσκολες συνθήκες της ελληνικής οικονομίας στα χρόνια της κρίσης, το αλκοόλ λειτουργεί όλο και πιο συχνά ως ρυθμιστής της καθημερινότητας.

Πριν από μερικές μέρες συνάντησα την 40χρονη Ελένη, συντονίστρια αγγλόφωνων συναντήσεων των Ανώνυμων Αλκοολικών. Στη δροσερή βεράντα της ανάμεσα σε φυτά και χειροποίητες γλυπτικές κατασκευές, κρατώντας ένα αναψυκτικό στο χέρι ,μου διηγήθηκε την ιστορία της. «Ήμουν στην εφηβεία. Στο σπίτι η κατάσταση χάλια. Το σχολείο ιδιαίτερα πιεστικό. Ήθελα να ξεφύγω. Άρχισα με το ουίσκι του μπαμπά. Ένα σφηνάκι πριν πάω σχολείο . Μετά τα ποτά έγιναν πιο πολλά». Στα πρώτα χρόνια της εφηβείας η σύμπτωση δύσκολων οικογενειακών καταστάσεων και η αιφνιδιαστική αλλαγή περιβάλλοντος την οδήγησαν στην κόλαση. Πριν κλείσει τα είκοσι, η Ελένη έπινε, είχε τάσεις αυτοκτονίας και όλο και πιο συχνά βυθιζόταν στον δικό της λαβύρινθο. Μέχρι που οικογενειακό της πρόσωπο την ταρακούνησε. Η γιαγιά της την απείλησε ότι θα την έκλεινε σε κλινική. Αυτό ήταν το καμπανάκι που χτύπησε στο μυαλό της Ελένης. Είδε τη ζωή της σαν κινηματογραφική ταινία. Ο φακός εστίασε σε ένα κορίτσι που έψαχνε τον εαυτό του μέσα σε ένα δυσλειτουργικό περιβάλλον. Διόλου τυχαίο που και οι δυο γονείς της ήταν αλκοολικοί. «Πήγα σε μια κλινική και έμεινα σχεδόν ένα χρόνο. Είδα ότι υπήρχαν και άλλοι σαν εμένα. Μερικοί ήταν σε χειρότερη κατάσταση. Ήξερα ότι μπορούσα να σταματήσω. Ήθελα να βοηθήσω τους άλλους».

Υπάρχει άραγε αύριο για τους αλκοολικούς στην Ελλάδα της κρίσης ; Όταν το κράτος σου εξασφαλίζει μόνο τα βασικά πώς μπορείς να περιμένεις βοήθεια για τον «ανώνυμο» αλκοολικό.

«Πάντα είχα ένα φόβο μέσα . Φοβόμουνα ότι δεν θα μπορέσω να φροντίζω κανέναν άλλον. Φοβόμουν ότι θα επαναλάμβανα τα λάθη της μάνας μου. Είναι στα γονίδια. Θα μπορούσε να περάσει και σε μένα !» Για τον 30χρονο Γρηγόρη η σχέση με το αλκοόλ ξεκίνησε στα δεκαεπτά του. Μια ερωτική απογοήτευση τον έκανε να παρατήσει το σχολείο και να μπλέξει με «παρέες». Τα ποτά τον βοηθούσαν να δει με καλύτερο «μάτι» το αύριο. Οι καβγάδες και οι απειλές των γονιών του δεν έφεραν αποτέλεσμα. Διαλύθηκε και ο γάμος τους. Ένα βράδυ που ο Γρηγόρης γύριζε μεθυσμένος από κάποιο μπαράκι έπεσε με φόρα πάνω σε ένα σταθμευμένο αυτοκίνητο. Με το σώμα μπαταρισμένο αναγκάστηκε να μείνει κατ’οίκον περιορισμό πάνω από ένα χρόνο. «Τότε κάθισα και σκέφτηκα». Ο Γρηγόρης παρακολούθησε νυχτερινό σχολείο και πέρασε στο Πολυτεχνείο. Αργότερα, γνώρισε τη γυναίκα του , έκαναν το πρώτο παιδί. Νόμιζε ότι είχε ξεφύγει. Όταν άρχισαν τα προβλήματα στο γάμο του κατέφυγε στο αλκοόλ. Τη μέρα που απολύθηκε από τη δουλειά έχασε τον έλεγχο. Πήγε σε ένα μπαρ και έφυγε σε κακή κατάσταση. Το πρωί δεν θυμόταν τίποτα. Το μόνο που ήξερε ήταν ότι είχε χάσει τη γυναίκα του και τα παιδιά του.

Το αλκοόλ αποτελεί τον δεύτερο σημαντικότερο παράγοντα θνησιμότητας στην Ευρώπη σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα της εταιρείας Cegedim Strategic Data. Όπως αναφέρει ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας , η εξάρτηση από το αλκοόλ είναι κυρίως νόσος του εγκεφάλου, συχνά προοδευτική, η οποία μπορεί να αποβεί μοιραία.

Στην Ελλάδα ο αλκοολισμός είναι ταμπού. Η υπερκατανάλωση αλκοόλ που συνδέεται με σοβαρά προβλήματα υγείας δεν κάνει διάκριση ανάμεσα σε πλούσιους και φτωχούς , υψηλού μορφωτικού επιπέδου και αγράμματους.

«Το πιο βασικό πρόβλημα του αλκοολισμού είναι να το παραδεχτείς», λέει φίλη ψυχολόγος. Μη διστάσεις να μιλήσεις για τη δική σου ιστορία. Οι ιστορίες είναι για να μοιράζονται.

Ένα θεραπευτικό πρόγραμμα με διαχρονικά αποτελέσματα είναι οι ομάδες αυτοβοήθειας των Αλκοολικών Ανωνύμων που εμφανίστηκαν τη δεκαετία του `30 στην Αμερική. Καινοτομία της θεραπείας είναι η πνευματική διάσταση και ότι οι ομάδες αυτές δημιουργήθηκαν από ανθρώπους που και οι ίδιοι είχαν εξάρτηση. Οι ομάδες των Α.Α είναι γνωστές σε περισσότερες από 150 χώρες , αριθμούν εκατομμύρια μέλη παγκοσμίως και λειτουργούν από τα μέλη και για τα μέλη, χωρίς ειδικούς .

«Θυμάμαι τη μέρα που δεν είχα σπίτι. Ήμουν πολύ θυμωμένη . Υπήρξα απελπισμένη. Σήμερα, συγκριτικά με εκείνες τις μέρες , έχω την οικογένειά μου, ξαναγύρισα στη δουλειά μου και απέκτησα νέους φίλους. Έχω και μια «σχέση» τον τελευταίο καιρό. Τώρα, δεν ανησυχώ τόσο για το μέλλον μου.», λέει στο τηλέφωνο η Σώτη . Το Καλοκαίρι παντρεύεται στο νησί το γιο του καπετάν-Μάρκου. Τρικούβερτο το γλέντι. Η Σώτη θα καλέσει και τους Α.Α. Κάποιοι από αυτούς είναι ξένοι οι οποίοι ήρθαν στην Ελλάδα να εργαστούν ή κατοικούν σε μέρη που δεν έχουν δημιουργηθεί ακόμα ομάδες. Το μεγαλύτερο δώρο για τη Σώτη είναι ότι απενοχοποιήθηκε από τα συναισθήματα φόβου ,ενοχής και μοναξιάς . Αυτό που χρειαζόταν και το κατάλαβε είναι ότι έπρεπε το μήνυμα αυτό να το μεταφέρει σε κάποιον άλλον που είχε ανάγκη.

Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια.

Υποβολή απάντησης

Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το email σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας εδώ.