• «Γαλάζιες» προσπάθειες για συνέχιση της απεργίας;

ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΙ

Εργατικά μαθήματα

Η Βρετανία προσέρχεται σε πρόωρες βουλευτικές κάλπες την 8η Ιουνίου εν μέσω βάρβαρων και σοκαριστικών τρομοκρατικών επιθέσεων τόσο στο Μάντσεστερ όσο και στο Λονδίνο . Και ενώ πριν από λίγες εβδομάδες το Συντηρητικό κόμμα της πρωθυπουργού Τερέζα Μέι εμφανιζόταν στις δημοσκοπήσεις να επικρατεί του αντιπάλου Εργατικού κόμματος κατά 20%, σήμερα το εντυπωσιακό αυτό προβάδισμα έχει συρρικνωθεί μόλις στο 5%. Η αιτία αυτής τη μεταστροφής του εκλογικού σώματος έχει όνομα. Λέγεται Τζέρεμι Κόρμπιν.
Ο, λιγότερο από δύο χρόνια στο πηδάλιο του κόμματος, σχεδόν τυχαία ηγέτης των Εργατικών έχει τα κότσια να λέει τα πράγματα με το όνομα τους. Δεν χαρίζει κάστανα στην εξωτερική πολιτική του μεγαλοϊδεατισμού που ασκεί η χώρα του, παίρνοντας το ρίσκο να καταγγείλει ανοιχτά την ηγεσία της χώρας για την εμπλοκή της Βρετανίας σε άσκοπους- όπως τους χαρακτηρίζει- πολέμους στο Ιράκ και το Αφγανιστάν. Πρόσφατα μάλιστα στον απόηχο των τρομακτικών επιθέσεων τόνισε χωρίς περιστροφές ότι αυτές οφείλονται στους συγκεκριμένους πολέμους στου οποίους συμμετέχει η χώρα του, ενώ δεν δίστασε να υποδείξει τη Σαουδική Αραβία και τις άλλες χώρες του Περσικού Κόλπου ως τους χρηματοδότες και τροφοδότες της εξτρεμιστικής ιδεολογίας.
Είναι άραγε αυτές οι επισημάνσεις που τον οδηγούν να σκαρφαλώνει θεαματικά στις δημοσκοπήσεις; Όχι, βέβαια. Ή, καλύτερα, όχι μόνο. Σε έναν κόσμο που μοιάζει όλο και πιο χαοτικός και συγκεχυμένος, με τη κοινωνία αμήχανη από το πληθωρικό τάισμα της με πλαστογραφημένες ειδήσεις, ο ορμητικός Κόρμπιν παραμένει σταθερά ο αριστερός εαυτός του. Δεν υποκρίνεται, δεν παπαγαλίζει βολικά στερεότυπα , νοιώθει επιτακτική την ανάγκη να εκφράσει μια ηθική άποψη για το σωστό και το λάθος και, κυρίως , νοιάζεται για τους άλλους. Στα 66 του χρόνια είναι απολύτως κατασταλαγμένος ως προς το χρέος που οφείλει ένας προοδευτικός πολιτικός απέναντι στη ταλαιπωρημένη κοινωνία .
Γι αυτό και στην έξυπνη προεκλογική του καμπάνια έχει μετατοπίσει την ατζέντα από τη συζήτηση για το Brexit, εντοπίζοντας τις ανάγκες του εκλογικά σώματος και προσφέροντας πρακτικές λύσεις στα προβλήματά του. Στοχευμένα επικεντρώνεται στις λιμοκτονούσες από τις περικοπές των Συντηρητικών δημόσιες υπηρεσίες όπως τα σχολεία, τα νοσοκομεία, τη κοινωνική πρόνοια. Στρέφεται, ακόμη, με βελτιωτικές προτάσεις ανασύστασης της ξεχαρβαλωμένης αγοράς εργασίας, επαναφέρει προσδοκίες δημόσιας διαχείρισης κρατικών τομέων που χαρίστηκαν σε ανεπαρκείς και αισχροκερδείς ιδιώτες όπως οι σιδηρόδρομοι, σκέφτεται με γενναιοδωρία του φτωχούς, άστεγους και παραμελημένους του συστήματος και αντιμετωπίζει με ευαισθησία τα ζητήματα κλιματικής αλλαγής. Τέλος, πέρα από τη διάθεσή του για επανάκτηση του λεγόμενου κοινωνικού κράτους από τη λιτότητα που το μαστίζει, αντιστέκεται στην ισλαμοφοβία και το διχασμό και παρακάμπτοντας τις δαιμονοποιήσεις των μεροληπτικών ΜΜΕ παραδίδει αφιλτράριστο το μήνυμά του για μια ισχυρή, φιλοευρωπαϊκή δημοκρατία .
Λίγες μόνο ημέρες πριν τις εκλογές το πρόγραμμά του αντηχεί όλο και πιο πειστικά και χαρίζει κάποια ελπίδα, προσελκύοντας μαζικά και με ενθουσιασμό τη πλειοψηφία της αποκαρδιωμένης από τους χειρισμούς των Τόρηδων νεολαίας. Από την άλλη οι συστημικές δυνάμεις του Ηνωμένου Βασιλείου και οι Μπλερικοι αντίπαλοι του στο Εργατικό Κόμμα τον θεωρούν ακροαριστερό και νοσταλγικά σκληροπυρηνικό. Το αποδοκιμάζουν κυρίως επειδή δεν ενστερνίζονται το αναδιανεμητικό μανιφέστο του. Και του χρεώνουν του ακροβασίες στο χείλος του παραλογισμού επειδή επανειλημμένα έχει καταφερθεί ,ονομάζοντας ως εχθρούς της χώρας, κατά των τραπεζιτών και των επικεφαλής των ενόπλων δυνάμεων. Η διατύπωση εναλλακτικών προτάσεων για τη καταπολέμηση των ανισοτήτων που πλήττουν τα λαϊκά στρώματα με τη βαριά φορολόγηση των πλουσίων και οι διακηρύξεις του υπέρ του πυρηνικού αφοπλισμού, τον καθιστούν κόκκινο πανί γα τις συστημικές ελίτ και τη νεοφιλελεύθερη σοσιαλδημοκρατία.
Προφανώς το μονοπάτι που έχει επιλέξει για να πορευτεί ο Τζέρεμι Κόρμπιν είναι δύσβατο. Κι αν η ετυμηγορία της κάλπης τον αναδείξει σε νέο ένοικο της οδού Ντάουνινγκ αρ.10 θα πρόκειται για μία από τις μεγαλύτερες εκπλήξεις στη βρετανική πολιτική σκηνή. Ωστόσο απίθανο, δεν σημαίνει και αδύνατο. Όπως πάντως κι αν εξελιχθεί η εκλογική αναμέτρηση της Πέμπτης, ο ριζοσπαστικός ηγέτης των Εργατικών έχει ξαναζεστάνει το χώρο της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας σε ότι αφορά την στάση της απέναντι στη δεξιά. Το στυλ του ήδη έχει προσφέρει μια τονωτική ένεση στη πολιτική ρητορική των σοσιαλδημοκρατών και έχει δείξει το τρόπο συσπείρωσης αλλά και τη μέθοδο συστράτευσης των απογοητευμένων από τη νεοφιλελεύθερη διαχείριση, στον αγώνα για μια δίκαιη και ισότιμη κοινωνία. Ας το έχουν υπόψη τους και οι εδώ συνεπείς εκφραστές του χώρου για την ανακατάληψη των δυνάμεων που παρασύρθηκαν από κάποιους κυνικούς εξουσιομανείς μιας ψευδώνυμης Αριστεράς.

Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια.

Υποβολή απάντησης

Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το email σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας εδώ.