ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΙ

Η Βαρκελώνη της λησμονιάς

Ανακάλυψα τη Βαρκελώνη μέσα από τις περιπέτειες του απολαυστικού Πέπε Καρβάλιο, δημιούργημα του Καταλανού συγγραφέα Μανουέλ Βάθκεθ Μονταλμπάν.Το μυαλό μου ακόμη και τώρα γυρίζει στα σοκάκια της πόλης που δεν είναι μόνο το φυσικό ντεκόρ της δράσης όπου εκτυλίσσεται το μυθιστόρημα , αλλά πρωταγωνιστεί μαζί με τους ήρωες του. Μαζί με τον Πέπε χάθηκα στα στενά, μπήκα σε σπίτια, φωτογράφισα τα κτίρια του Γκαουντί έφαγα την παέγια και ήπια σαγκρία παρέα με τους κατοίκους της Βαρκελώνης. Αυτό που με εντυπωσίασε ήταν το ελεύθερο πνεύμα των Ισπανών και το πάθος τους για τη ζωή. Το πάθος που τους βοήθησε να συνεχίσουν να ζουν και να δημιουργούν ακόμα και στα γκρίζα χρόνια του φρανκικού καθεστώτος. Κάθε σοκάκι της Βαρκελώνης κρύβει μια ιστορία, από κάθε σπίτι ακούς μια μελωδία . Αναμνήσεις από τη δυνατή γεύση του «Σίνγκαπουρ Σλινγκ» και του Μεκόνγκ …
«Στην Βαρκελώνη οι άνθρωποι έχουμε μια ευκολία να ξεχνάμε» μου λέει η Ανχέλικα και βυθίζει το πιρούνι της στην μεθυστική πιατέλα με τους σαργούς.
Κάποιος είπε ότι η λήθη είναι πιο οικεία από τη μνήμη, πιο ασφαλής. Το 1975 , με την «συμφωνία της λήθης», η νέα κατάσταση στην Ισπανία απαιτούσε μια δέσμευση , μια υποχρέωση προς την λήθη. Η επέτειος για τα πενήντα χρόνια από τον Ισπανικό εμφύλιο δεν γιορτάστηκε ποτέ. Οι βασανιστές αμνηστεύτηκαν.
Ο Μανουέλ Βάθκεθ Μονταλμπάν έγραφε τότε πως η Ισπανική μετάβαση «ήταν μια συμφωνία ανάμεσα στον εκτελεστή και το θύμα και το πρώτο πράγμα που απαίτησε από το θύμα ο εκτελεστής ήταν να χάσει τη μνήμη του..»
«Κανείς στην Βαρκελώνη δεν αναφέρει τον Μονταλμπάν με το επίθετο ή το πλήρες όνομά του. Όλοι τον λένε Μανόλο, ακόμα και σήμερα , οκτώ χρόνια μετά τον θάνατό του. Ο Μανόλο συμβολίζει για τους Βαρκελωνέζους την ψυχή της Βαρκελώνης …»γράφει ο Πέτρος Μάρκαρης στο προλογικό σημείωμα για τον Ισπανό ομότεχνο του.
Γεννημένος στη Βαρκελώνη και οπαδός της περίφημης ομάδας της πόλης , ο Μονταλμπάν παρά το γεγονός ότι δεν έγραφε μόνο αστυνομικά μυθιστορήματα, έγινε γνωστός σαν συγγραφέας αστυνομικών περιπετειών γιατί κατάφερε να δώσει μεσογειακά χαρακτηριστικά στον μοναδικό και απρόβλεπτο ντετέκτιβ Πέπε Καρβάλιο , έναν ιδιόρρυθμο ιδιωτικό ντετέκτιβ , το άλτερ έγκο του συγγραφέα. Ο Καρβάλιο γεννήθηκε τη δεκαετία του `70.Η Ισπανία συνταράχτηκε από έναν εμφύλιο πόλεμο και από μια κοινωνική επανάσταση. Πρόσφατο ντοκιμαντέρ του BBC –Granada περιέγραφε το κύμα των κολεκτιβοποιήσεων που σάρωσε την επαρχία από το καλοκαίρι ως το φθινόπωρο του 1936 σαν «την πιο μεγαλειώδη απόπειρα εργατικής αυτοδιεύθυνσης που γνώρισε ποτέ η δυτική Ευρώπη», μια επανάσταση αρκετά πιο σημαντική και διορατική από τη Ρωσική του 1917-21.
Στις αναρχικές βιομηχανικές περιοχές όπως η Καταλονία , τα τρία τέταρτα περίπου της βιομηχανίας τέθηκαν κάτω από τον έλεγχο των εργατών. Σύμφωνα με το ντοκιμαντέρ στα χωριά της Καταλονίας και της Αραγωνίας πραγματοποιήθηκε το παλιό όνειρο μιας συλλογικής κοινωνίας χωρίς κέρδος και ιδιοκτησία.
Η αστυνομική λογοτεχνία στην Ισπανία ανθίζει την περίοδο της μετάβασης στην δημοκρατία μετά τη λήξη του φρανκικού καθεστώτος . Υπάρχει στενή σχέση μεταξύ της αστυνομικής λογοτεχνίας και της σύγχρονης πολιτικής επικαιρότητας.
Οι περισσότεροι συγγραφείς εκείνης της γενιάς είχαν ενεργό παρελθόν στην αριστερά και μέσω της φόρμας του αστυνομικού μυθιστορήματος κατάφεραν να μιλήσουν για τους φόβους , τις ελπίδες, το μέλλον της χώρας. Ο ντετέκτιβ του Μονταλμπάν κάνει την εμφάνισή του, το 1972 , στο μυθιστόρημα «Εγώ σκότωσα τον Κένεντι». Συνειδητά επιλέγει για τον εαυτό του και δηλώνει με σιγουριά ότι «εμείς οι ιδιωτικοί ντετέκτιβ είμαστε τα θερμόμετρα της κατεστημένης ηθικής». Ο Μονταλμπάν γράφει για τον ήρωα του ότι ο μοναδικός του πατριωτισμός ήταν γαστρονομικός. Το σίγουρο είναι ότι ο Πέπε Καρβάλιο είναι απογοητευμένος από την πολιτική και τους θεσμούς. Ο Μονταλμπάν μέσα από τα βιβλία του καταγγέλλει σύγχρονα προβλήματα όπως τα σκάνδαλα γύρω από την κατασκευή συγκροτημάτων στη Βαρκελώνη . Ο Καταλανός συγγραφέας φοβάται ότι η πόλη του χάνει σιγά σιγά το χαρακτήρα της και γίνεται μια τουριστική βιτρίνα.
Περπατώντας στα στενά της Βαρκελώνης που σφύζουν από ζωή, σκέφτεσαι πόσο παράξενη και εθιστική είναι η σύγχρονη μητρόπολη. Ο ιδιοφυής πανούργος Γούντι κατορθώνει και πιάνει το παλμό της πόλης και μας υπενθυμίζει σε κάθε σκηνή της ταινίας την πραγματική πρωταγωνίστρια.
Στη Βαρκελώνη σήμερα δύσκολα βρίσκεις γωνιές της πόλης όπου το παρελθόν παραμένει ζωντανό. Ο Πέπε ήξερε ποιοι έφταιγαν για όλη αυτή την κατάσταση. Ήταν όλοι αυτοί οι αρχιτέκτονες, οι πολεοδόμοι και οι εικαστικοί που έφεραν οι σοσιαλιστές. Στην αρχή ξήλωσαν όλες τις γειτονιές μας, έλεγε, και μετά ήρθαν αυτοί και γέμισαν τον τόπο με περίεργα έργα τέχνης. Αυτοί ήταν οι πραγματικοί συνωμότες της λησμονιάς.
Όμως είναι Καλοκαίρι , η Βαρκελώνη πλημμυρίζει από τουρίστες και οι Βαρκελωνέζοι όπως η Αλεχάνδρα ρίχνουν βουτιές στα δικά μας νησιά. Άντε στην υγειά μας! Με λευκό ασύρτικο από Σαντορινιό αμπελώνα και πρώτο πλάνο το απέραντο γαλάζιο.

Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια.

Υποβολή απάντησης

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το email σας εδώ.