• Μαξίμου: Ξεκινά η προετοιμασία για την ΔΕΘ

ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΙ

Ο θρύλος της γκουρμεδοσύνης & ο μουσακάς της μαμάς

Δεν ξέρω αν ευθύνεται το Μνημόνιο , αλλά όταν σε κάθε γωνία έχει ανοίξει ένα σουβλατζίδικο , τότε αναρωτιέσαι για τη «μεσογειακή διατροφή» των νεοελλήνων.

Πώς γίνεται να παρακολουθούμε με πάθος τις εκπομπές μαγειρικής στην τηλεόραση και μετά να παραγγέλνουμε δίπιτο σουβλάκι κομπλέ; Γιατί μας αρέσει τόσο πολύ η μαγειρική στην τηλεόραση ενώ καταργήσαμε πλήρως την κουζίνα της μαμάς από τη ζωή μας;

«Το πρωί μόλις που προλαβαίνω να πιώ ένα καφέ στο πόδι. Κάθε μέρα , λέω ότι θα φάω υγιεινά στη δουλειά και καταλήγω να παραγγείλω πίτσα ή κανένα σάντουιτς από το μπαράκι της γωνίας. Όσο για το βράδυ, σκέφτομαι ότι θα φάω μια υγιεινή σαλάτα αλλά με παρασύρουν τα παιδιά και καταλήγουμε να τρώμε σουβλάκια και μπέργκερ».

Κάπως έτσι περιγράφει τις διατροφικές του συνήθειες ο Γιώργος, πατέρας δυο μικρών παιδιών, και μάλλον δεν αποτελεί εξαίρεση. Σύμφωνα με τις έρευνες οι Έλληνες μπορεί να γνωρίζουν την αξία της μεσογειακής διατροφής αλλά στην πράξη ακολουθούν τις νεοελληνικές συνήθειες : σχεδόν καθημερινή κατανάλωση επεξεργασμένου κρέατος , ελάχιστα όσπρια , λίγα λαχανικά και αρκετά αναψυκτικά.

Ο Γιώργος μεγάλωσε σε μια αγροτική περιοχή της χώρας. Το ψάρι ήταν «καλό» θεωρητικώς αλλά που να το βρεις στα ορεινά χωριά. Υπήρχε μαγειρευτό φαγητό καθημερινά. Τρώγαμε τακτικά όσπρια, κανένα κοτόπουλο , τυροκομικά και κάπου κάπου κρέας. Ο Γιώργος γνωρίζει για τα πλεονεκτήματα της μεσογειακής διατροφής αλλά καθημερινά καταναλώνει σνακ και ξεχνάει να μετρήσει τις εξόδους στα γειτονικά σουβλατζίδικα.

Μπορείς να μάθεις να αγαπάς ή να μισείς τα πάντα. Το τι τρώμε έχει άμεση σχέση με την παιδεία μας, την αισθητική μας, την παιδική μας ηλικία.

Κάποιοι κοινωνιολόγοι υποστηρίζουν ότι το φαΐ και η διαχείρισή του είναι θέμα ταξικό και άλλοι επιμένουν ότι η διατροφή μας έχει άμεση σχέση με τη μόδα.

Σούσι στον πάγκο και κρύα σφηνάκια, αστακομακαρονάδες για δύο , ουζάδικα με street food και «στην υγειά μας, ρε παιδιά». Κυρία, ντυμένη στην πένα, αν και τρελαίνεται για τα σουτζουκάκια της μαμάς θα πάει στο μοδάτο καινούργιο εστιατόριο με τα tiger rolls γεμιστά με τεμπούρα γαρίδας και μπρικ.

Η Σοφία κουβαλάει το βάρος μιας χοντρής μαμάς και το δούλεμα των συμμαθητών για τα κιλά της εφηβείας. Μαγειρεύει τρεις φορές την εβδομάδα και τις υπόλοιπες μέρες τρέφεται με σαλάτες και γιαούρτια. Η δουλειά της την αναγκάζει να βρίσκεται όλη την μέρα στους δρόμους και έτσι έχει μια τσάντα με φαγητό στο χέρι. Η αγροτική της καταγωγή την κάνει να μπορεί να ξεχωρίσει τις πρώτες ύλες που μπαίνουν στην κατσαρόλα της. Ταυτόχρονα ενημερώνεται από το διαδίκτυο για τις υγιεινές συνήθειες στην καθημερινή διατροφή και ενίοτε ενδίδει και σε προτάσεις πιο τολμηρές που ξεφεύγουν από την ελληνική κουζίνα. Την ίδια διατροφή ακολουθεί και ο σύζυγος της που είναι ερασιτέχνης ψαράς με δικιά του βάρκα. Ένα ποτηράκι κρασί από τον αμπελώνα του ξάδελφου στα Μεσόγεια , και το εκμέκ με φιστίκι παγωτό είναι οι μοναδικές αδυναμίες του ζευγαριού.

Στις επισκέψεις στο πατρικό της σε κάποιο χωριό της Πελοποννήσου η Άννα τρώει τα σουτζουκάκια, το μουσακά, τη βραστή προβατίνα . Φουρνάρισσα 3ης γενιάς η μάνα της ουσιαστικά δεν βγήκε ποτέ στη σύνταξη. Η αδελφή της ανέλαβε να εκσυγχρονίσει την οικογενειακή επιχείρηση. Η διατροφή της Άννας είναι σαφώς καλύτερη και πιο πλήρης από τα παιδικά της χρόνια. Προσέχει πολύ τη διατροφή της , αποφεύγοντας κάποιες τροφές και προτιμώντας κάποιες άλλες. Σε αντίθεση με τους συναδέλφους της που κάνουν διάλειμμα για φαγητό σε φαστφουντάδικα , η Άννα προτιμάει τις σαλάτες και τα φρούτα που αγοράζει από τους πλανόδιους.

Πόσες φορές αλήθεια απολαύσαμε την προετοιμασία ενός φαγητού; Καθόμαστε αναπαυτικά στην πολυθρόνα και παρακολουθούμε ολόκληρες εκπομπές, αντιγράφουμε συνταγές, τις χάνουμε, τις βρίσκουμε για να παραγγείλουμε σουβλάκια και πίτσες.

Αν ρωτήσεις κάποιον πότε ήταν η τελευταία φορά που απόλαυσε στο έπακρον το φαγητό του, δύσκολο να θυμηθεί. Η μαγειρική δεν είναι το πιάτο αλλά η συνήθεια να καθόμαστε στο τραπέζι, να μιλάμε, να γελάμε, να απολαμβάνουμε τη γεύση με όλες μας τις αισθήσεις. Όχι, το φαγητό δεν είναι ούτε τα αγνά υλικά, ούτε η ατμόσφαιρα και η παρουσίαση. Η διατροφή είναι κάτι πολύ περισσότερο από ένα πιάτο έστω κι αν είναι από τα χέρια ταλαντούχου μάγειρα. Η Άννα λαχταράει τη ζεστή φραντζόλα ψωμιού και τις ντομάτες που έκοβε από το λαχανόκηπο της μάνας της. Γεύσεις ανακατεμένες με ευτυχισμένες στιγμές που σε χτυπάνε πρώτα στην καρδιά και μετά στον ουρανίσκο. Και η ερώτηση μία: μαγειρεύεις για να προσφέρεις φαγητό ή για το συναίσθημα;

Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια.

Υποβολή απάντησης

Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το email σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας εδώ.