ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΙ

Της τηλεόρασης το εφήμερον…& η απειλή της καρύδας

Εφήμερον: επίθετο, αγκαλιασμένο με το χρόνο και σύμφωνα με το λεξικό κάτι το πρόσκαιρο, το προσωρινό που διαρκεί ή ζει μια μέρα.

Τελευταίο επεισόδιο του Survivor και η Ελλάδα παρακολουθεί με κομμένη την ανάσα. Χαμός στο twitter για τον Ντάνο. Η τετράδα έγινε αγία τριάδα Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης πήραν φωτιά. Η γιαγιά Νίτσα σταυρώνει το εγγόνι της, εύχεται τα καλύτερα στον αντίπαλο και ρίχνει το διαδίκτυο. Τα δύο φαβορί του Survivor που έφτασαν στον τελικό, διασκέδασαν μαζί στην Κούβα, φλέρταραν τουρίστριες και αναπόλησαν τα ωραία της χώρας μας όπως η πλατεία Συντάγματος…

Τι έπεται ; Μα, ο μεγάλος τελικός όπου ο νικητής των 100 χιλιάδων ευρώ θα ανακηρυχθεί μέσω μιας νέας ψηφοφορίας σε ζωντανή μετάδοση. Κάηκαν τα πλήκτρα. Ποιόν παίκτη του σαρβάιβορ προτιμάς; Φίλος , παραγωγός μου έλεγε ότι από το 1989 που εξέπεμψε η ιδιωτική τηλεόραση , κανένα πρόγραμμα δεν κατάφερε να έχει την επιτυχία του δημοφιλούς παιχνιδιού. Ρεκόρ τηλεθέασης με τους «μαχητές» και τους «διάσημους» να συγκεντρώνουν 2,5 εκατομμύρια τηλεθεατές, πετυχαίνοντας ποσοστά τηλεθέασης που συναντάμε σε τελικούς ποδοσφαίρου.

Πολλά έχουν γραφτεί για το συγκεκριμένο παιχνίδι και το φαινόμενο Survivor. Σίγουρα δεν μπορεί να εξηγηθεί με τους τηλεοπτικούς κανόνες. Κάποιοι επιμένουν ότι έχει να κάνει με την οικονομική κρίση και το συλλογικό μας υποσυνείδητο που αισθάνεται καλύτερα όταν βλέπει την απειλή της φτώχειας και πως είναι να τρέφεσαι με μια καρύδα.

Πόσο καλύτερα μπορείς να νιώσεις, όταν ξέρεις από πρώτο χέρι ότι η ανεργία έχει πάρει τον ανήφορο και η μετανάστευση των νέων επιστημόνων είναι μονόδρομος ;Γελάς που χρειάζεται να περάσουν του κόσμου τα εμπόδια για να φάνε ένα κρουασάν . «Είμαστε μια μεγάλη παρέα», θα μου πει ο γιος φίλης. Ότι μας κάνει να αισθανόμαστε καλύτερα, μας ενώνει.

«Ο χρόνος κρίνει», έλεγε η γιαγιά μου. Εφήμερα υλικά συγκεντρώθηκαν και μέσω της τέχνης κατάφεραν λόγω της έμπνευσης, του ταλέντου του δημιουργού να διεκδικήσουν τη σημασία τους στο χρόνο και να συνομιλήσουν με τους θεατές. Αισθήματα, σκέψεις, επιθυμίες, φόβοι, βιώματα , όλα μεταφέρονται στο «πανί», στο φιλμ , στο χρόνο που διαρκεί η δημιουργία.

«Η τέχνη δεν μπορεί σήμερα να λειτουργήσει όπως άλλοτε , επειδή εμποδίζεται από έναν ισχυρότατο αντίπαλο(διάβαζε μαζική κουλτούρα), που παρουσιάζεται με το ένδυμα και το όνομά της» , αποφαίνεται η σχολή της Φρανκφούρτης.

«Η τρομακτική επιτυχία του Survivor είναι ένα εξαιρετικό δείγμα της δυσκολίας που βιώνει η ελληνική κοινωνία» , παρατηρεί ο Στέλιος Ράμφος.

«Αύριο δεν υπάρχει ήττα!», λέει ο «μαχητής» και το κοινό απογειώνεται.

Ποια κρίση; Πού είναι η κρίση; Πάντως όχι στο ρετιρέ της οικογένειας Χρονοπούλου. Μπαμπάς και γιος με τους «μαχητές» γιατί ο αρχηγός της οικογένειας έχει υπηρετήσει στους βατραχανθρώπους και ξέρει από τέτοια.

Τι ήταν αυτό που γοήτευσε το κοινό; Πολλά γράφτηκαν, εξηγήσεις και επεξηγήσεις από ειδικούς και ανθρώπους της διπλανής πόρτας. «Όλα μπροστά στα μάτια μας» μου «πέταξε» η μικρή από το διπλανό διαμέρισμα την ώρα που πότιζα τα λουλούδια μου.

«Χι, χι, εμένα ο Ντάνος μ’αρέσει! Είναι κομπλέ!» μου έκλεισε με νόημα το μάτι.

Σύγχυση. Ποιος αποκλείει την τηλεοπτική εικόνα από την τέχνη; Διλήμματα πρωτοετών των σχολών επικοινωνίας. Θυμάμαι μια σχετική έρευνα του Μητροπολιτικού Μουσείου Νέας Υόρκης που περιγράφει ένα κοινό που διαβάζει την τέχνη όπως συνήθιζε από την μαθητεία του στο σχολείο , σαν τηλεοπτική εικόνα.

«Η τέχνη αποσπά τα αντικείμενα από τον απολιθωμένο περίγυρό τους…Δημιουργεί εικόνες ασυμβίβαστες με την κατεστημένη αρχή της πραγματικότητας..», γράφει ο Μαρκούζε. Αν και πολλοί πιστεύουν ότι ένα μεγάλο μέρος από τα έργα της σύγχρονης τέχνης δεν θα καταφέρει ποτέ να ακυρώσει ή να ανυψώσει την εφήμερη ύπαρξη των δημιουργών τους.

Στην Ελλάδα της φτωχογειτονιάς, της πισίνας και του survivor , στο περιθώριο της εθνικής μας παράνοιας, νυχτερινές φιγούρες επιβιώνουν εδώ και αιώνες δίχως τους ψεύτικους προβολείς της λάμψης.

Ένα τυπικό Σαββατόβραδο του Ιουλίου , στο πανηγύρι της Αγίας Κυριακής, οι μεγάλοι έστησαν χορό και οι μικροί αμολήθηκαν για παιχνίδι. Αυτός που σέρνει το χορό, ρίχνει μια τούμπα , μια περιστροφή, ένα βαθύ κάθισμα, στηριγμένος στο δεξί πόδι. Βαρύ το τσάμικο και το πρωτόκολλο δεν δέχεται παραβιάσεις. Χορεύοντας ως την αυγή , με τις κινήσεις των χεριών, τις φιγούρες των ποδιών και τους αυτοσχεδιασμούς της στιγμής. Συρτό ανάλαφρο και μπάλο πηδηχτό κάτω από το φως του φεγγαριού, νότες από το τραγούδι της νύχτας. Γλώσσα ρυθμική που ακυρώνει την άλλη την «καθημερινή» γυρνώντας την πλάτη στο εφήμερον… «Γιάννη μου, το μαντήλι σου, έλα. Τι το ‘χεις λερωμένο βρε Γιάννη, Γιαννάκη μου, τι το ‘χεις λερωμένο βρε παλικαράκι μου : Το λέρωσε η ξενιτιά, τα έρημα, τα ξένα, βρε μανούλα μου».

Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια.

Υποβολή απάντησης

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το email σας εδώ.