ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΙ

Χωρίς ταυτότητα

H κυβερνητική προπαγάνδα έπαιξε τα ρέστα της. Προσπαθώντας να δραπετεύσει από το δικά της πολιτικά αδιέξοδα επιστράτευσε εντυπωσιθηρικά κάποια άλλοθι προοδευτικότητας και πόνταρε τη σούμα τους απέναντι σε αμήχανους και παραζαλισμένους αντιπάλους. Ως έπαθλο της παρτίδας αναζήτησε το εναπομείναν αριστερό κομματικό ακροατήριο της το οποίο ζορίζεται από τα συσσωρευμένα προβλήματα στην οικονομία και την καθημερινότητα. Κυρίως, όμως δραστηριοποιήθηκε παρελκυστικά ώστε να καλύψει  τη πλήρη διαχειριστική της ανεπάρκεια.

Παράλληλα, στόχευσε στη συσπείρωση της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ και ταυτόχρονα στην αδρανοποίηση του, επίσης τζογαδόρου, κυβερνητικού εταίρου της ώστε να προσχωρήσουν οι ΑΝΕΛ στην δική της κομματική πειθαρχία. Θεώρησε επίσης η κυβέρνηση ως μοναδική ευκαιρία με ένα “προχωρημένο” νομοσχέδιο να σημειώσει μια συντριπτική νίκη απέναντι στην ακαμψία της Εκκλησίας και στο συντηρητισμό της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Όχι αποδίδοντας προς τους τρανς  την απαιτούμενη αξιοπρέπεια και το δεδομένο σεβασμό που τους οφείλεται αλλά εργαλειοποιώντας ωφελιμιστικά υπέρ της ένα, εν γνώσει της, συγκρουσιακό νομοσχέδιο.

Ωστόσο,η μπλόφα της να οριοθετήσει, υποτίθεται, το προοδευτικό από το συντηρητικό πέρασε κουτσά στραβά με τη βοήθεια τρίτων. Και, το χειρότερο, εμφάνισε  προβλήματα ανομοιογένειας στο εσωτερικό αμφότερων των κομμάτων που τη στηρίζουν στη Βουλή, υπογραμμίζοντας με εμφατικό τρόπο  τα αριθμητικά όρια της κοινοβουλευτικής της δύναμης. Συμβαίνει, όμως, αυτό σε εκείνες τις κυβερνήσεις ετερόκλητων και επίπλαστων συμμαχιών που εκποιούν αρχές, ήθος και ιδεολογία χάριν της  κυνικής προσκόλλησης  στην εξουσία.

Δεν θα επιχειρήσω να μπω στη ουσία του ειδικού νομοθετήματος µε το οποίο να καθιερώνεται µία σχετικά απλή διαδικασία για τη διόρθωση του καταχωρισμένου φύλου των διεµφυλικών προσώπων. Πιστεύω, όμως, ότι νομοσχέδια που αφορούν ανθρώπινα και κοινωνικά δικαιώματα δεν κερδίζονται απλώς με ευκαιριακές ψηφοφορίες αλλά με τη  διαρκή έγνοια εκείνων που τα εισάγουν προς ψήφιση ώστε να τους δώσουν πραγματικό περιεχόμενο ισοπολιτείας, με πρώτο τους μέλημα τη διάπλαση της δημοκρατικής συνείδησης των πολιτών.

Δυστυχώς  και με ευθύνη των κομμάτων της αντιπολίτευσης ένας σοβαρός διάλογος επί του ευαίσθητου αυτού θέματος, που θα τιμούσε το κοινοβούλιο, ρευστοποιήθηκε στη Βουλή με την εκατέρωθεν επικοινωνιακή διεκπεραίωση στερεοτύπων. Προσπερνώ το ΚΚΕ του οποίου η αβασάνιστη ρητορική προσεγγίζει τα κηρύγματα Αγιορειτών μοναχών, καθώς και τις επιπόλαιες γραφικότητες-από άγνοια ή προκατάληψη, αδιάφορο - του επικεφαλής της Ένωσης Κεντρώων. Αντιθέτως επισημαίνω τα εύστοχα ρεφλέξ δημοκρατίας και ανυπόκριτης ανθρωπιάς που επέδειξε το Ποτάμι.

Ωστόσο η αξιωματική αντιπολίτευση συντάχτηκε με ένα παρωχημένο πουριτανισμό που δεν συνάδει με το προσανατολισμό της προς μια φιλελεύθερη, προοδευτική και ευρωπαϊκή ατζέντα που επαγγέλλεται ο αρχηγός της. Τα φληναφήματα της Πειραιώς δεν αποτελούν πολιτική στάση αλλά καιροσκοπική ικανοποίηση της βαθιά συντηρητικής μερίδας της κοινωνίας που στα σκονισμένα ράφια των αντιλήψεων της μοσχοβολούν ακόμη λιβανιστήρια του μακαριστού αρχιεπίσκοπου στη “δεξιά του Κυρίου” και το  “βούδα της Ραφήνας”.

Αν όμως η επιλογή της ΝΔ αποπνέει αδυναμία ή δειλία,. οι επιφυλάξει της ΔΗΣΥ δείχνουν  σύγχυση και αμηχανία. Αφού πελαγοδρόμησε κατέληξε σε ένα επιφυλακτικό «ναι» επί της αρχής και ένα μουδιασμένο «παρών» στο επίμαχο άρθρο 3 του νομοσχεδίου. Μια κουμπωμένη στάση παρωχημένης ουδετερότητας που εκτός από βαρετή είναι και υπονομευτική για τις αρχές και τις αξίες ενός άλλοτε καινοτόμου κόμματος προοδευτικής ευθύνης σε ότι αφορά τα ατομικά δικαιώματα. Το ότι η επικεφαλής της απουσίαζε  από την ψηφοφορία, όπως και όταν ψηφιζόταν το Σύμφωνο Συμβίωσης, ενδεχομένως να μην συνιστά φυγομαχία αλλά μια κακοστημένη επίδειξη ηπιότητας απέναντι στους νεωτερισμούς, η οποία εκ των πραγμάτων  «δεξιοποιεί” τη δημόσια συζήτηση.

Αν λοιπόν, οι διεμφυλικοί φτάνουν κάποτε σε ένα σημείο της ζωής τους, όπου δεν μπορούν πλέον να λένε πλέον ψέματα στο καθρέφτη τους και για την ταυτότητα τους, αντιστοίχως και οι προοδευτικοί πολιτικοί της αντιπολίτευσης οφείλουν να μην κρύβονται πίσω από τα ράσα των σκοταδιστών και πάσης  φύσεως  αραχνιασμένα κλισέ. 'Έχουν χρέος να συγκρουστούν με τα αποπροσανατολιστικά τεχνάσματα της κυβέρνησης και να αποκρούσουν τους εσωκομματικούς  υποκριτικούς τακτικισμούς.  Έτσι κι αλλιώς μια κυβέρνηση που αλλάζει, σε βάρος της χώρας πολιτική ταυτότητα κάθε τόσο δεν πρόκειται να χάσει σύντομα τις εκλογές από αναχρονιστικά τερτίπια και σκουριασμένες υπεκφυγές, αλλά από μια σοβαρή, τολμηρή, μοντέρνα και υπεύθυνη αντιπολίτευση.

Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια.

Υποβολή απάντησης

Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το email σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας εδώ.