ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΙ

Το φύλο του Αδάμ και ένα φύλλο συκής για το Κοινοβούλιο

Από τη στιγμή που το περίφημο νομοσχέδιο περί της ταυτότητας φύλου έχει γίνει, πλέον, νόμος του κράτους και η όποια βουή και αντάρα οσονούπω θα κοπάσει -αναμενόμενα και, σχεδόν, τελεολογικά-, έχει έρθει, νομίζω, η στιγμή να αισθανθούμε περήφανοι όλοι, ως κοινωνία, ως χώρα –και ως έθνος, γιατί όχι;-. Όχι φυσικά για τον ίδιο το νόμο, αλλά για τη διαδικασία και την όποια συζήτηση προηγήθηκε πάνω σε αυτόν. Ήμουν από τους άτυχους. Τα επιχειρήματα που ειπώθηκαν από τους θεσμικούς φορείς της χώρας μας τα παρακολούθησα αποσπασματικά και από το ραδιόφωνο, άρα έχασα την ευκαιρία να δω ιδίοις όμμασι να πλαισιώνονται και από τα, επικουρικά πάντα, εξωγλωσσικά συνοδευτικά στοιχεία. Αλλά ας είναι… Δεν μπορείς να τα έχεις όλα στην ζωή. Σημασία έχει ότι από τέτοιες διαλεκτικές διαδικασίες «θέσης-αντίθεσης-σύνθεσης» εξέρχεσαι σοφότερος –και καλύτερος άνθρωπος, πάνω από όλα αυτό.
Πρώτο τράβηξε την προσοχή μου το, ενδιαφέρον είναι η αλήθεια, επιχείρημα του κ. Κατσίκη, της κυβερνητικής πλειοψηφίας αυτός, γνωστός για τις προοδευτικές και ανθρωπιστικές του τοποθετήσεις. «Με το νόμο αυτό θα αλωθεί το Άγιο Όρος». Σαφώς και πώς και δεν το σκεφτήκαμε νωρίτερα! Αυτή λοιπόν η τοποθέτηση λειτούργησε τρόπον τινά ως πυροκροτητής για αντίστοιχες, οι οποίες επεδίωκαν να θέσουν το ζήτημα πάνω στη σωστή του βάση. Η αντιπολίτευση δεν μπορούσε να υστερήσει, σιγά που θα άφηνε την αποκλειστικότητα των θρησκειολογικών ανησυχιών σε κάποιον βουλευτή των ΑΝ.ΕΛ. «Με δεδομένο τον σεβασμό στην προσωπική ζωή του καθενός και της καθεμιάς, όπως και στην προάσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων τους (…). Αν αυτές οι καταστάσεις ήταν φυσιολογικές, τότε ο Θεός δεν θα δημιουργούσε (όπως μαθαίναμε στο σχολείο) τον Αδάμ και την Εύα.. αλλά τον Αδάμ και τον… Γιώργο!», αναφώνησε (για την ακρίβεια, πόσταρε) ο κ. Στέργιος Γιαννάκης. Έθεσε έτσι μια ακόμα παράμετρο. Την εξ απαλών ονύχων γνώση και κρίση. Κάπου εκεί, νομίζω λίγο νωρίτερα, ένας άλλος βουλευτής της μείζονος αριθμητικά αντιπολίτευσης διέκρινε και μια άλλη απειλή: κάποιοι θα βρουν χρυσή ευκαιρία να γλιτώσουν τη θητεία. Κινδυνεύει το αξιόμαχο της χώρας, λοιπόν; Το θέμα έγινε ξαφνικά πολυσύνθετο, πιο εκρηκτικό από όσο μπορούσε κανείς να φανταστεί! Δεν ήταν πλέον ένα απλό ζήτημα ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Όχι, αυτό ήταν το «τυράκι». Απειλείται η ορθοδοξία, η παιδεία, το ίδιο το στράτευμα και η ασφάλεια της χώρας! Τι μας κρύβουν άραγε;
Κατά τη συζήτηση, άκουσα και ένα-δυο βουλευτές της Χρυσής Αυγής –δεν έχει σημασία ποιους, άλλωστε όλοι νοούνται συνεκδοχικά, κάτω από την ονομασία ο «Χρυσαυγίτης Βουλευτής»- να τονίζουν ότι αποτελούν θεματοφύλακες «της πίστης της Αγίας του Χριστού» (το ότι δεν έπεσε φωτιά εκείνη την ώρα ας μην αποτελέσει στοιχείο αμφισβήτησης της φροντίδας του Θεού προς το Κοινοβούλιο των Ελλήνων), αλλά και να αναδεικνύουν ταυτόχρονα τον –αδιαμφισβήτητο- ανθρωπισμό τους: «αν ο Γιώργος θέλει να γίνει Γεωργία, γιατί να μην θέλει μετά να γίνει και Καρέτα-Καρέτα; Να το νομοθετήσουμε και αυτό». Σωστό και αυτό. Άλλωστε, ως επιχείρημα, είναι με σιγουριά βιωματικό. Από τη ζούγκλα ο «άνθρωπος» –ο Χρυσαυγίτης βουλευτής- μεταπήδησε στη Βουλή (το πώς και το γιατί είναι ζητήματα άλλης φύσης). Ξέρει τι λέει.
Ο προβληματισμός απέκτησε πια και επιστημονικά θεμέλια, σχεδόν δαρβινικού χαρακτήρα. Πάνω σε αυτά ήρθε να προσθέσει το λιθαράκι της και η Εκκλησία, γνωστή για την ανοιχτή της αγκάλη προς όλη την κοινωνία. Αφού απείλησε με αφορισμούς τους βουλευτές που θα ψηφίσουν αυτό το «έκτρωμα» και με αποκλεισμό από τις εκκλησίες (από τις οποίες δεν αποκλείονται όσοι αντιβαίνουν των εντολών «ου ψευδομαρτυρήσεις», «ου κλέψεις», αλλά, εντάξει, δεν έγινε και κάτι) και αφού χαρακτήρισε λίγο-πολύ ως σύγχρονους λεπρούς και μιάσματα όλους όσοι δεν είναι ετεροφυλόφιλοι, ολοκλήρωσε τον πνευματικό της ρόλο. Τουλάχιστον δεν μας ανησύχησε ότι κινδυνεύει σύσσωμη η πίστη και λίγο η καρδιά κάθισε στη θέση της.
Και πάνω που λίγο είχαμε αρχίσει να ηρεμούμε, ήρθε και ο αξιολογότατος αρχηγός της μείζονος αριθμητικά αντιπολίτευσης και απέδειξε για ακόμα μια φορά τον λόγο για τον οποίο αξίζει να είναι ο επόμενος πρωθυπουργός μας. Όπως κάθε ειλικρινής πολιτικός πρέπει να κάνει, ο κ. Μητσοτάκης είπε την πάσα αλήθεια. «Παιδάκια καθοδηγούνται από εξωγήινους, για να αλλάξουν φύλο, κάπου εκεί ψηλά στον Υμηττό». Την αποκάλυψη αυτή του την έκανε όχι η NASA, ούτε η CIA, αλλά ένας φίλος του ψυχίατρος, του οποίου την ταυτότητα δεν αποκάλυψε -όπως όφειλε ηθικά να κάνει-, αλλά ανέλαβε όλη την ευθύνη της αποκάλυψης. Πλέον μάθαμε και «τι μας κρύβουν». Το νομοσχέδιο μπορεί να ψηφίστηκε και να είναι νόμος του κράτους, όμως όλοι μάθαμε την αλήθεια.
Πέρα από κάθε χιουμοριστική διάθεση, πετυχημένη ή όχι, ο νόμος αυτός αποτελεί ένα βήμα προς τα εμπρός για τη χώρα. Όμως, εφόσον η ίδια η κυβέρνηση υπεραμύνθηκε τον αυτονόητο χαρακτήρα του, έπρεπε να διαφυλάξει και την ίδια την αξία του, να κρατηθεί μακριά από τυμπανοκρουσίες θριάμβου και από τη διεκδίκηση του τίτλου της προστάτιδας των ανθρώπινων δικαιωμάτων. Γιατί, όσο και αν ο νόμος διασφαλίζει την αυτοδιαχείριση σε μια ομάδα συμπολιτών μας και όσο και αν η κάθε νομοθετική πράξη οφείλει να είναι αυτόνομη των υπολοίπων, ώστε το νομοθετικό έργο να «κυλάει», υπάρχουν χιλιάδες ακόμα ανοιχτά ζητήματα στην κοινωνία μας. Δεν ξέρω αν η επίλυσή τους οφείλει να είναι πιο άμεση ή λιγότερη άμεση, πάντως οφείλει να είναι άμεση. Είναι αυτά τα ζητήματα που οι ίδιοι άνθρωποι που κυβερνούν σήμερα τη χώρα τα είχαν, δικαίως, χαρακτηρίσει, όταν ήταν ακόμα στην αντιπολίτευση, ως πτυχές μιας γενικευμένης ανθρωπιστικής κρίσης.
Όσον αφορά, πάλι, το κοινοβουλευτικό προσωπικό της χώρας, είναι πραγματικά κρίμα. Εντάξει, όλοι έχουμε σκεφτεί μπούρδες στην ζωή μας, στην προσπάθειά μας να αντικρούσουμε κάποιον που θεωρούμε αντίπαλο. Όμως αυτήν την πρωτογενή «μπούρδα», την διυλίζουμε λίγο πριν την εκστομίσουμε. Και ή την καλλωπίζουμε ή την αποσύρουμε από την όποια επιχειρηματολογία. Πόσο μάλλον, όταν έχουμε το προνόμιο και την κατάρα του δημόσιου βήματος και την ευθύνη της εκπροσώπησης κάποιων χιλιάδων πολιτών. Εκτός αν ο «Αδάμ και ο Γιώργος», η «άλωση του Αγίου Όρους», η ενορχηστρωμένη «λιποταξία» και ο «εξωγήινος» ήταν επιχειρήματα που προέκυψαν μετά από περίσκεψη. Τότε κάτι έχει πάει πολύ λάθος.

Ο Βασίλης Νάστος είναι φιλόλογος-εκπαιδευτικός.

Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια.

Υποβολή απάντησης

Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το email σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας εδώ.