ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΙ

Όταν η Σκάρλετ ξέσπασε & η γιαγιά μου έκλαψε

Δεν μπόρεσε να συγκρατήσει την οργή της. Ούτε τα δάκρυα της. Η Σκάρλετ βρέθηκε καλεσμένη στην εκπομπή του Χένρι Λούις Γκέιτζ Τζ. "Finding Your Roots" και εξομολογήθηκε στο ευρύ κοινό ότι ο θείος της πέθανε στο γκέτο της Βαρσοβίας.

«Δεν μπορούσα να φανταστώ τη φρίκη. Είναι τόσο τρελό που ξεπερνάει τη φαντασία», είπε με δάκρυα στα μάτια η ηθοποιός. Η ίδια , η ταλαντούχα και πανέμορφη Σκάρλετ μεγάλωσε με συσσίτια . Η οικογενειακή της ιστορία θα μπορούσε να γυριστεί ταινία. Με αίμα και δάκρυα. Ο προπάππος της, ήταν Εβραίος δούλευε σε μπακάλικο στη Νέα Υόρκη , ενώ ο αδελφός του και η οικογένειά του πέθαναν στο γκέτο της Βαρσοβίας.

Τον Απρίλιο του 1943, την παραμονή του εβραϊκού Πάσχα, οι ναζί εισέβαλλαν στο εβραϊκό γκέτο της Βαρσοβίας για να καταπνίξουν την εξέγερση των εγκλείστων. Όλοι γνώριζαν πια ότι τα τρένα που μετέφεραν καθημερινά κόσμο με προορισμό την Τρεμπλίνκα, δεν πήγαιναν σε στρατόπεδα εργασίας. Ήταν γνωστό ότι όσοι από τους Εβραίους έμπαιναν στα τρένα πήγαιναν στο θάνατο. Οι δυνάμεις της ναζιστικής Γερμανίας είχαν οργανωμένο σχέδιο εξόντωσης των Εβραίων.

Στις 19 Απριλίου του 1943, 5.000 άντρες των SS και περίπου 300 Πολωνοί της «Μπλε» αστυνομίας που είχαν αυτομολήσει στον εχθρό, με διοικητή τον περιβόητο συνταγματάρχη Γιούργκεν Στρόοπ, εισέβαλλαν στο γκέτο της Πολωνίας. Σύμφωνα με τις δικές του καταγεγραμμένες αναφορές, περίπου 5.000 Εβραίοι που κρύβονταν σε σπίτια μέσα στο γκέτο, κάηκαν ζωντανοί. Ανάμεσά τους και πολλά παιδιά. Η μάχη στο γκέτο έληξε το πρωί της 16ης Μαΐου. Ο επικεφαλής της σφαγής των Εβραίων, Στρόοπ διέταξε την ανατίναξη της Συναγωγής που βρισκόταν έξω από τα τείχη του γκέτο.

Το γκέτο της Βαρσοβίας είναι ίσως η πιο μελανή στιγμή του εικοστού αιώνα. Όταν άρχισε ο Β Παγκόσμιος πόλεμος , στη Βαρσοβία ζούσαν 350.000 Εβραίοι και αποτελούσαν το 1/3 της πόλης. Ήδη από τις πρώτες ήδη μέρες της ναζιστικής εισβολής στην Πολωνία, τα δικαιώματα των Εβραίων είχαν περιοριστεί, οι περιουσίες τους κατασχέθηκαν και οι τραπεζικοί τους λογαριασμοί δεσμεύτηκαν. Χωρίς δουλειές και λεφτά ο εβραϊκός πληθυσμός ήρθε αντιμέτωπος με την πείνα.

Το Νοέμβριο του 1940, οι ναζί ξεκίνησαν να φτιάχνουν ένα τείχος 3,5 μέτρων γύρω από την περιοχή που καθόρισαν ως γκέτο. Κανένας Εβραίος δεν επιτρεπόταν να βγει από το γκέτο. Στις εισόδους υπήρχαν ναζιστικές φρουρές που πυροβολούσαν στο ψαχνό ενώ τα σχολεία και οι συναγωγές έκλεισαν. Σύμφωνα με τα στοιχεία περίπου 4.000 Εβραίοι πέθαιναν στο γκέτο από πείνα κάθε μήνα. Τον Ιούλιο του 1942 ξεκίνησε η απέλαση των Εβραίων προς τα στρατόπεδα συγκέντρωσης όπως το Treblinka από τα οποία δεν έβγαινε κανένας ζωντανός.

Τον Ιανουάριο του 1943 , 4 μήνες μετά το τέλος των απελάσεων, ο περιβόητος Χίμλερ διέταξε να απελαθούν , δηλαδή να οδηγηθούν στο θάνατο και άλλοι 8000 Εβραίοι. Αυτό ήταν η αφορμή για την ηρωική εξέγερση του γκέτο της Βαρσοβίας. Οι Εβραίοι αντιστάθηκαν σθεναρά. Τα ναζιστικά στρατεύματα υποχώρησαν. Ωστόσο, λίγους μήνες αργότερα, οι γερμανοί με την συμβολή της αστυνομίας εισέβαλαν στο γκέτο και ισοπέδωσαν τα πάντα.

«Θα μας σκοτώσετε;», ρώτησε τον Γερμανό αξιωματικό που μπήκε στην αυλή ,η θεία- Ελενίτσα, η δίδυμη αδερφή της γιαγιάς που έμενε μέσα στα Καλάβρυτα. Τη σκηνή την είχε διηγηθεί η μικρότερη κόρη, η Βασιλική , η μόνη που έζησε από την οικογένεια.

«Τέρατα» φωνάζει, η γιαγιά που δεν έπαψε να καταριέται τους ναζί. Ούτε θυμάμαι πόσες φορές έχω ακούσει την ιστορία. Παιδάκι ήμουν την πρώτη φορά που πήγα στο χωράφι του Καππή, στον τόπο της θυσίας. Η θεία-Ελενίτσα περιέγραφε με λεπτομέρεια τα πάντα.

Πρωί , πρωί στους άδειους δρόμους των Καλαβρύτων έκανε την εμφάνισή της η 117 γερμανική μεραρχία. Συγχρόνως, δύο τάγματα με βαρύ οπλισμό είχαν περικυκλώσει την πόλη. Το βίαιο χτύπημα της καμπάνας ξύπνησε τους ανυποψίαστους κατοίκους. Οι ναζί καλούν τον άρρενα πληθυσμό από ηλικίας 14 ετών και πάνω να συγκεντρωθούν στην πλατεία. Τα γυναικόπαιδα στοιβάζονται στο σχολείο όπου οι Γερμανοί κλειδώνουν την πόρτα. Την ίδια ώρα , μια ομάδα ναζί βάζει φωτιά σε σπίτια , σε καταστήματα, στο σχολείο. Αν δεν ήταν η βοήθεια του αυστριακού φαντάρου και οι γυναίκες δεν κατάφερναν να αποδράσουν θα μιλάγαμε για ολοκληρωτικό αφανισμό.

Την πρώτη φορά που επισκέφτηκα τον μαρτυρικό τόπο, ήμουν πολύ μικρή και δεν θυμάμαι πολλά πράγματα. Μου είχε μείνει η μυρωδιά του θυμιατού και η εικόνα της γιαγιάς και της μαμάς που άναβαν κεράκια . Πολλά χρόνια αργότερα, ένα βράδυ σε μια γκαλερί μπροστά στο ασπρόμαυρο χαρακτικό του Σπύρου Βασιλείου «Καλάβρυτα», ένιωσα την ίδια θλίψη. Το άσπρο μαύρο σε όλη την ένταση. Η ζωή και ο θάνατος. Βούρκωσα.

Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια.

Υποβολή απάντησης

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το email σας εδώ.