ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΙ

Άντε και καλά Χριστούγεννα

Το κότσι έχει αρχίζει να ροδίζει στον φούρνο και το πορτοκάλι έχει σκορπίσει το άρωμά του στην κουζίνα. Αν το χοιρινό μαριναριστεί με εσπεριδοειδή αποκτά μια φίνα γεύση. Οι παλιές νοικοκυρές ήξεραν τα μικρά μυστικά που κάνουν τη διαφορά. Στο μεταξύ άρχισα να στρώνω τραπέζι. Λινές πετσέτες περασμένες στο Αλεξανδρινό που μου στέλνει κάθε χρόνο η ξαδέλφη από το φυτώριο στον Μαραθώνα. Ως Χριστουγεννιάτικο δέντρο, υιοθετώντας την προτροπή της κόρης μου, έχω χρησιμοποιήσει ζωντανό έλατο στη γλάστρα του που το άφησα μερικές μέρες στο μπαλκόνι , προτού το στολίσω. Μετά θα το χαρίσω στην θεία Αθανασία να το φυτέψει στον κήπο της. Άλλωστε ποτέ δε μου άρεσαν τα ψεύτικα δέντρα αλλά ούτε το καράβι για χριστουγεννιάτικο στολισμό.

«Αχ, έλατο.. αχ έλατο». Τα χρόνια της αθωότητας έχουν περάσει ανεπιστρεπτί. Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου η γιορτή και η χαρά συνδέονται με ένα γιορτινό τραπέζι. Χριστούγεννα μεσημέρι μαζευόμασταν στο σπίτι της θείας στην Καστέλα , γύρω από το μεγάλο καρυδένιο τραπέζι με το λινό τραπεζομάντηλο . Καθώς ο πολυέλαιος άναβε άστραφταν τα κρυστάλλινα ποτήρια και τα καλογυαλισμένα μαχαιροπίρουνα. Έβγαινα έξω στη βεράντα για να δω πως καθρεφτίζονταν οι πολύχρωμες μπάλες του δέντρου στα παράθυρα. Από την κουζίνα ερχόταν η μυρωδιά της πατάτας και του χοιρινού που ψηνόταν με τις ώρες. Θυμάμαι ότι το χριστουγεννιάτικο τραπέζι κρατούσε έως αργά με φαγητά, γλυκά και δώρα.

«Δώρο, αν είναι και μικρό ,μεγάλη χάρη έχει», έλεγε ο λαός. Διαλέγω τσίγκινα παιχνίδια για χριστουγεννιάτικα δώρα. Οι μικροί μπορεί να μουτρώσουν αλλά οι μεγάλοι θα τα χαρούν. Όχι άλλα κινητά και τάμπλετ. Ούτε άλλα ηλεκτρονικά χρόνια πολλά. Θα χαρίσω σε όλους παλιά παιχνίδια. Είχα κάποια πράγματα από την παιδική μου ηλικία και κάποια άλλα τα είχα αγοράσει σε παζάρια εδώ και εκεί. Ούτε θυμόμουν που τα είχα καταχωνιάσει. Τα βρήκα στο υπόγειο, στο μπαούλο που είχε σκεβρώσει από την υγρασία. Τσίγκινα αυτοκινητάκια, πορσελάνινες κούκλες, παιχνιδιάρικες μαϊμούδες κατρακυλάνε στα πόδια μου. Κρατάω στα χέρια μου τα μαγικά Playmobil. Τα διάσημα πλαστικά ανθρωπάκια, μόλις 7,5 εκατοστά με τα μαλλιά που θύμιζαν Beatles και τα ευκίνητα μέλη σε οδηγούσαν στον πολύχρωμο κόσμο τους και μπορούσες να φτιάξεις όποιον χαρακτήρα ήθελες για τα παιχνίδια σου. Θυμάμαι τον τσακωμό που ρίξαμε με την ξαδέλφη για τον περιβόητο ιππότη.
Παραμονές Χριστουγέννων, η νονά μου έφερε ως δώρο τις τρεις φιγούρες. Το τι ξεμάλλιασμα έπεσε με την ξαδέλφη για τον ιππότη, δε λέγεται. Στο τέλος η γιαγιά παράτησε το φύλλο που άνοιγε για τον πατροπαράδοτο μπακλαβά και μας κυνήγησε με τον πλάστη.

Το δώρο δεν είναι ζήτημα μόνο χρημάτων. Αξία έχει η χαρά που θα δώσεις σε εκείνον που θα το χαρίσεις. Το ίδιο ισχύει για μικρούς και μεγάλους. Δώρα μέσα από την καρδιά που δεν θα ικανοποιήσουν μόνο τον καταναλωτισμό μας.

«Προτού προλάβουμε να δούμε τα χρήματα , θα έχουν γίνει φτερά» , μουρμουρίζει η ξαδέλφη. «Που έπρεπε να έρθει η κρίση για να δούμε τις χριστουγεννιάτικες βιτρίνες με εκπτώσεις έως 40%», συμπληρώνει η θεία. Η σύγκρουση μιζέριας και χριστουγεννιάτικης ατμόσφαιρας είναι δεδομένη.« Τα πρακτικά δώρα είναι τα καλύτερα. Μόνο που σκοτώνουν τη φαντασία. Αρκεί να επιλέξεις το κατάλληλο δώρο για τον συγκεκριμένο άνθρωπο. Τι πιθανότητες θα δίνατε σε ένα δεκάχρονο αγοράκι να πετάξει από τη χαρά του με ένα καουμπόη και ένα άλογο; Στην καλύτερη περίπτωση θα το κρατήσει ως συλλεκτικό κομμάτι για να το πουλήσει σε κάποια εξωφρενική τιμή στο eBay όταν μεγαλώσει. Μα, που πήγε το πνεύμα των Χριστουγέννων; Αναρωτιέται η ξαδέλφη που δεν σταμάτησε να γράφει ευχητήριες κάρτες με το χεράκι της. Η κρίση μας δίνει έμπνευση για αυτοσχέδια δώρα. Στην Κατερίνα που δεν έχει ποτέ χρόνο και εύχεται η μέρα να είχε 25 ώρες, θα κάνω δώρο μια φωτογραφία μας από όταν λιαζόμασταν στην Ίο, τον Αύγουστο του 90. Την έδωσα για μεγέθυνση και της έκανα ένα εξαιρετικό αμπαλάζ. Αν το ανοίξει απότομα μπορεί να βρεθεί σε προσομοίωση αμμοβολής στην θρυλική παραλία του Μηλοπότα.

«Καλέ, εσύ, το έφτιαξες αυτό», η μαμά ανοίγει διάπλατα τα μάτια της. Η μικρή μου απάτη πέτυχε καθώς την βλέπω να τυλίγει στον λαιμό της το δαμασκηνί χειροποίητο μάλλινο κασκόλ. «Σιγά μην το έκανες εσύ!» «Ποιος το έφτιαξε;» . Αχ, μαμά, παραδόπιστη.

Και όπως έλεγε ο αμερικανός φιλόσοφος Ραλφ Έμερσον: «Το μεγαλύτερο δώρο είναι ένα κομμάτι του εαυτού σου». Άντε και χρόνια μας πολλά.

Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια.

Υποβολή απάντησης

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το email σας εδώ.