ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΙ

Ο Λάκι και ο Ξένος

Για ενενήντα χρόνια ο Λάκι ζούσε ευτυχισμένος. Με αυτό που θεωρούσε ότι είναι ευτυχία. Κάτοικος μιας πόλης, κάπου στην Αριζόνα, στην έρημο με τους κάκτους, ο Λάκι έμεινε πιστός στους κανόνες που εκείνος έβαλε στη ζωή του.

Βετεράνος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, πρώην μάγειρας, συστήνεται ως Λάκι. Πειθαρχημένος ως το μεδούλι, ο ενενηντάχρονος Λάκι, παρά την ηλικία του, τηρεί με προσκοπική πειθαρχία το καθημερινό του πρόγραμμα.

Ο Λάκι ξυπνά νωρίς το πρωί, καπνίζει το πρώτο τσιγάρο και ακολουθεί το καθημερινό πρόγραμμα γυμναστικής. Μετά φοράει τις καουμπόικες μπότες και το καπέλο του. Παίρνει πάντα το ίδιο πρωινό στο γειτονικό καφέ. Λύνει το καθημερινό σταυρόλεξο, αγοράζει τρόφιμα από το σούπερ μάρκετ και επιστρέφει σπίτι. Το βράδυ στο μπαρ θα συναντήσει τους περίεργους γείτονες. Ψιλοκουβέντα για να περάσει η ώρα. Κάποιες φορές θα τσακωθούν και μετά θα πιούν τα ποτά τους. Ο Λάκι επιστρέφει στο σπίτι. Τρώει λιτά. Κάθεται στον καναπέ και παρακολουθεί τηλεπαιχνίδια. Αύριο ξημερώνει μια καινούργια μέρα.

Ο Λάκι δεν έκανε ποτέ οικογένεια. Προσπαθεί να δώσει μια απάντηση στη μοναξιά αλλά όλο κάτι του ξεφεύγει. Το μότο που συνέχεια επαναλαμβάνει είναι : «μόνοι ερχόμαστε στη ζωή, μόνοι φεύγουμε».

Ένα αναπάντεχο ατύχημα αλλάζει τη ζωή του. Ο Λάκι θα πέσει μέσα στο ίδιο του το σπίτι. Αναπάντεχα. Αναίτια. Ο γιατρός κρούει τον κώδωνα. Ο Λάκι συνειδητοποιεί ότι βαδίζει στο τέλος της πεισματάρικης, ζορισμένης ζωής του. Καθώς η νύχτα προχωράει θέλει να ακούσει κάτι που να μιλάει στην ψυχή του. Ο Άλλος είναι εδώ για να ακούσει τις νυχτερινές εξομολογήσεις. Ο Λάκι νιώθει ότι το σύντομο μέλλον του εξαρτάται από τους άλλους. Η φωνή του θα ραγίσει από συγκίνηση στο παιδικό πάρτι που είναι καλεσμένος. Δεν κάνει πια το λάθος να απευθύνεται μόνο στον εαυτό του. Ο στεγνός, αναχωρητής με το γυμνασμένο το κορμί και την ισχυρή θέληση με την επιμονή του στον απομονωτισμό ,φεύγοντας από τη ζωή , θα κρύψει τη μοναξιά του στο σπίτι του άλλου, του γείτονα. Ο ισοπεδωτικός απομονωτισμός του ακούγεται ως φάλτσος λόγος στο τέλος της ζωής του. Με δυο λέξεις. Ο Λάκι δεν μπορεί να ξεγελάσει το χρόνο. Αν πεθάνω χωρίς να ξέρει κανείς ποιος πραγματικά ήμουν, τι θα αφήσω πίσω μου.

Η υπαρξιακή αγωνία φανερώνεται στο φάντασμα μια παλιάς ερωμένης.

“Volver” , “Volver”, το παλιό ισπανικό τραγουδάκι κρύβει την κραυγή. Τι αποτύπωμα θα αφήσω; Θα πεθάνω χωρίς σύζυγο, παιδιά , έστω μια χελώνα. Σε ποιόν θα λείψω; Η τελευταία βόλτα είναι γλυκιά. Έχει μια νότα νοσταλγίας. Ο Λάκι αποχαιρετά τη γειτονιά, τους κάκτους, τον ουρανό, την ζωή. Μια εκπληκτική αναλαμπή πριν το φινάλε. Η τελευταία υπόκλιση. Ο επίλογος γράφεται στην απεραντοσύνη της ερήμου , μέσα στην καρδιά της Αμερικής. Ο Λάκι , ο μοναχικός λύκος με ένα χαμόγελο όλο θλίψη αποχαιρετά τους σκονισμένους δρόμους . Η τελευταία βόλτα στη έκπτωτη γη της Επαγγελίας μοιάζει με ένα χάδι σε όλους εμάς. Καθένας μόνος του. Όλοι μαζί.

Αντιήρωας ως το μεδούλι, ο εξαιρετικός καρατερίστας , Χάρι Ντιν Στάντον, στον τελευταίο του ρόλο υπερασπίζεται παθιασμένα τη ζωή. Καθώς νιώθει ότι πλησιάζει το τέλος , ο μοναχικός Χάρι, υποκλίνεται στο μεγαλείο της ζωής και απαντάει, όχι πάντα με άμεσο τρόπο, στο φιλοσοφικό ερώτημα: ποιο το νόημα της ζωής. Κλείνοντας την πόρτα πίσω του, ο Λάκι, Στάντον μας στέλνει εκείνο το τρυφερό χαμόγελο που κρύβει νοσταλγία.

Βγαίνοντας από την αίθουσα Σταύρου Τορνέ, συναντώ καμιά δεκαριά μαθητές που παίρνουν μέρος στο μαθητικό φεστιβάλ με θέμα το προσφυγικό. Τελευταία μέρα του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης και η αυλαία πέφτει στο Λιμάνι. Το 2ο μαθητικό φεστιβάλ ντοκιμαντέρ EUFORIA επικεντρωμένο στους μαθητές ξαναφέρνουν στο λιμάνι τον ευχάριστο θόρυβο της νεότητας και της ακαταμάχητης αθωότητας. Με αφετηρία το θέμα «Βίαιη μετακίνηση» ,200 μαθητές δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης από την Ελλάδα, την Ουγγαρία και την Πολωνία εργάστηκαν σε 24 ομάδες και δημιούργησαν 24 ντοκιμαντέρ μικρού μήκους, όπου αποτύπωσαν τις σκέψεις και τα συναισθήματά τους απέναντι στη μετανάστευση και τους πρόσφυγες. Τα παιδιά έχουν το κουράγιο και την τόλμη να ξεκινήσουν έναν διάλογο για την ανοχή και το σεβασμό στον ξένο αλλά και την μόνιμη αναζήτηση επικοινωνίας σε έναν κόσμο που συνεχώς αλλάζει. Όχι, ο κόσμος δεν είναι τρομακτικός, όπως υποστήριζε γνωστός διανοούμενος. Αυτό που βάρυνε ευσπλαχνικά στο «Λάκι» γίνεται ελπίδα και φρέσκια ματιά στο μαθητικό φιλμ «Χθες Ξένοι, Σήμερα φίλοι», του Γενικού Λυκείου Χαλκηδόνας Θεσσαλονίκης.

Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια.

Υποβολή απάντησης

Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το email σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας εδώ.