ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΙ

Τούρκο φίλευε και πλάτη φύλαγε

Καταφθάνει ο Ταγίπ Ερντογάν στα μέρη μας, φορώντας επισήμως το ευρωπαϊκό «κουστούμι» του. Και η χώρα μας στρώνει κόκκινο χαλί να υποδεχθεί το νεοσουλτάνο. Ήδη από το περασμένο Μάιο ο Τούρκος πρόεδρος είχε εκδηλώσει τη δημοσιοσχεσίτικη πρεμούρα του να επισκεφθεί την Ελλάδα.

Προφανώς, ήθελε να διαμηνύσει στο εσωτερικό της Τουρκίας πως δεν έχει μπει σε διπλωματική καραντίνα από τη Δύση, μετά του λεονταρισμούς του απέναντι στους Αμερικανούς αλλά και στους Γερμανούς.

Άλλωστε η πιο ασφαλής κοντινή του Δυτικοευρωπαϊκή χώρα ήταν η δική μας. Και πιθανότατα υπό τη παρούσα κυβέρνηση της η πιο καλόβολη και μάλλον διπλωματικά παθητική. Δεδομένου ότι τον προσκάλεσε παρότι μέχρι σήμερα ο ίδιος δεν έχει επιδείξει απέναντι στη Ελλάδα καμία σοβαρή κίνηση καλής θέλησης.

Πόσο μάλλον όταν σε κάθε επίσημο ταξίδι ο Ερντογάν δημιουργεί εντυπώσεις που ξεπερνούν τα συνήθη διπλωματικά πρωτόκολλα; Πότε με τα ξεσπάσματα αυταρχικής συμπεριφοράς του ίδιου και των συνοδών του, πότε με τις έντονα εθνικιστικές δηλώσεις του και άλλοτε με την ακραία Ισλαμιστική ρητορεία του, ο ισχυρός άνδρας τη Τουρκίας δεν είναι και ο ιδανικότερος επίσημος προσκεκλημένος.

Ένας λόγος παραπάνω για τη Ελλάδα την οποία αντιμετωπίζει προκλητικά. Αμφισβητώντας τη συνθήκη της Λωζάννης, μιλώντας αδιαλείπτως για γκρίζες ζώνες στο Αιγαίο και εγκαλώντας την χώρα μας ότι δεν παραδίδει τους “Γκιουλενιστές”, όπως αποκαλεί τους οκτώ αξιωματικούς που ζήτησαν εδώ πολιτικό άσυλο, στην Τουρκική δικαιοσύνη.

Σαφώς και πρέπει να υπάρχουν ανοιχτοί δίαυλοι επικοινωνίας μεταξύ των δύο χωρών σε κορυφαίο θεσμικό επίπεδο. Ωστόσο οι συμπεριφορές υπευθυνότητας νηφαλιότητας και μετριοπάθειας για την ανάπτυξη των διμερών σχέσεων και την αναβάθμιση ενός ψύχραιμου διαλόγου δεν είναι μονομερής υπόθεση.

Εξάλλου υπό τον απρόβλεπτο ηγέτη της με τις νοεοθωμανικές αντιλήψεις η γειτονική χώρα δεν χάνει ευκαιρία προκειμένου να κλιμακώσει ενοχλητικά την επιθετικότητά της δημιουργώντας στρατιωτικές και διπλωματικές εντάσεις

Όσο κι αν η ελληνική κυβέρνηση προεξοφλεί θετικά αποτελέσματα από την επίσκεψη Ερντογάν και εξωραΐζει επικοινωνιακά τις συμφωνίες χαμηλής πολιτικής ατζέντας που αναμένεται να υπογραφούν, η στάση της Τουρκία παραμένει άκαμπτη έναντι της καλής εννοούμενης γειτονίας.

Η Τουρκία συνεχίζει και εντείνει τις παραβιάσεις του εθνικού χώρου και FIR Αθηνών . Εξακολουθεί να μην αναγνωρίζει την υφαλοκρηπίδα των ελληνικών νησιών, ενώ με τις προσχηματικές στρατιωτικές της ασκήσεις εγκλωβίζει συστηματικά το κεντρικό Αιγαίο.

Επί πλέον στο Κυπριακό μποϋκοτάρει κάθε πιθανότητα λύσης ενώ παρεμποδίζει με πολεμικά πλοία τις έρευνες της Κυπριακής Δημοκρατίας για υδρογονάνθρακες στα κυπριακά ύδατα και στην ΑΟΖ. Τέλος, και το σημαντικότερο, στη Θράκη - την οποία θα επισκεφθεί ο Ερντογάν τη Παρασκευή, ημέρα προσευχής για τους μουσουλμάνους- η τουρκική κυβέρνηση καλλιεργεί αργά και σταθερά κλίμα μειονοτικού αλυτρωτισμού .

Δεν ανήκω σε εκείνους που θεωρούν την επίσκεψη του Τούρκου προέδρου ως πολιτικά αψυχολόγητη και διπλωματικά άστοχη σε με περίοδο όπου ευρύτερες περιφερειακές εξελίξεις που αγγίζουν και τις δύο χώρες. Παραμένω, ωστόσο προβληματισμένος, αν όχι καχύποπτος, γα το πόσο αυτή η άφιξη συμφέρει την Ελλάδα αμυντικά και οικονομικά. Λαμβάνοντας ειδικότερα υπ' όψη μου την αλλοπρόσαλλη ιδιοσυγκρασία του αυταρχικού Τούρκου ηγέτη η οποία δεν αποκλείει την δυσάρεστη πιθανότητα της ευθείας ανάμιξης της Τουρκίας στις εσωτερικές υποθέσεις της χώρας μας σε ότι αφορά τη Θράκη.

Ας ελπίσουμε ότι δεν πήγε τσάμπα ο κόπος μετά από επτά μήνες διπλωματικής προετοιμασίας της επίσκεψης του Ερντογάν στην Ελλάδα. Κι ας ευχηθούμε με προσοχή και λεπτούς χειρισμούς να μη προκύψει καμία “στραβή”.

Υ.Γ: Υπενθυμίζω ότι ο τελευταίος Τούρκος Πρόεδρος που επισκέφθηκε την Ελλάδα το Νοέμβριο του 1952 ήταν ο Τζελάλ Μπαγιάρ. Κατά την επίσημη επίσκεψη του επισκέφθηκε, συνοδευόμενος από τους βασιλείς, Παύλο και Φρειδερίκη, την Καβάλα, την Ξάνθη και την Κομοτηνή όπου εγκαινίασε ένα μειονοτικό Λύκειο που φέρει το όνομα του. Ένα χρόνο μετά την λήξη της προεδρικής θητείας του το 1961 καταδικάστηκε σε θάνατο από τους εκτός στρατιωτικής ιεραρχίας πραξικοπηματίες της 27ης Μαΐου. Αφέθηκε ελεύθερος με τη γενική αμνηστία του 1966 και πέθανε στην Κωνσταντινούπολη 20 χρόνια αργότερα σε ηλικία 103 ετών.

Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια.

Υποβολή απάντησης

Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το email σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας εδώ.