ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΙ

Στο δρόμο για τους «Σκοπιανοτσολιάδες»

Όλες οι συζητήσεις χρειάζονται ένα πλαίσιο.

Είναι ή δεν είναι προς όφελος της Ελλάδας η ένταξη των Βαλκανίων στις υπερεθνικές δομές που μετέχουμε, με τις δεσμεύσεις και τις διασφαλίσεις της Δύσης;

Υπάρχει ή δεν υπάρχει ερώτημα περί Ρωσικής επιρροής, τόσο στη Βόρεια Ελλάδα, όσο και πέρα από τα βόρεια σύνορα μας. Ας θυμηθούμε εδώ και την υπό διερεύνηση υπόθεση Ρωσικής παρέμβασης στις Αμερικανικές εκλογές.

Έχει ή δεν έχει διπλωματικό κόστος η επί εικοσιπενταετίας καθυστέρηση στην επίλυση του Μακεδονικού;

Οι απαντήσεις είναι προφανείς για όποιον παρακολουθεί τη βασική επικαιρότητα. Δεν απαιτείται καμία ειδική γνώση, σαν αυτές που χρειάζεται καθαυτή η διαπραγμάτευση, κάτι που καταστεί εκ των πραγμάτων ύποπτο όποιον δεν επιθυμεί λύση στο πρόβλημα, το συντομότερο δυνατό.

Το «υψηλό εθνικό φρόνημα», μπορεί να στέκει ως δικαιολογία στα καφενεία, αλλά αφήνει ακάλυπτους όσους ασχολούνται επαγγελματικά με την πολιτική – τους πολιτικούς και τους δημοσιογράφους. Αυτούς που ασκούν πολιτική και αυτούς που οφείλουν να την κρίνουν, να κάνουν έρευνα και να ενημερώνουν τους πολίτες.

Τι μένει στους αρνητές; Η ρωσσοφιλία (αυτή που κάποτε παραλίγο να φέρει μονοπώλιο φυσικού αερίου στην Ευρώπη, με μυστικές διαπραγματεύσεις Γκασπρόμ-Σαμαρά), το ίδιον συμφέρον όσων λειτουργούν ως διαμεσολαβητές ανάμεσα στις δύο χώρες και όσων επιδιώκουν να αποσπάσουν κομματικό όφελος με κάθε κόστος, στα πρότυπα του Αντώνη Σαμαρά το 1992 και το 2011.

Στο πρώτο μνημόνιο, όσοι πήραν το κόστος της λύσης ονομάστηκαν «Γερμανοτσολιάδες», από όσους πίστεψαν τα περί Ζαππείων και «ευρωσυνωμοσίας» του κ. Σαμαρά (συμπεριλαμβανομένων των σημερινών κυβερνητικών εταίρων ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, για να μην ξεχνιόμαστε). Να αναμένουμε και τα «Σκοπιανοτσολιάδες», λοιπόν, ελέω της νέας αμφίεσης του πρώην Πρωθυπουργού που αυτή τη φορά έχει ντυθεί Κυριάκος Μητσοτάκης. Οι απόκριες είναι εδώ.

*Ο Κωνσταντίνος Αλεξάκος είναι αρχιτέκτονας, blogger, με θητεία στην Τοπική Αυτοδιοίκηση.

2 αναγνώστες σχολίασαν

Συμμετοχή στην συζήτηση
  1. Alek 17:37 31/01/2018

    Ενώ κύριε Αλεξάκη στις περισσότερες απόψεις που εκφράζεται κατά καιρούς(και διάβασα εγώ) συμφωνώ στο μεγαλύτερο ποσοστό τους. Εδώ με όλο τον σεβασμό, θα διαφωνήσω σε μερικά γραφόμενά σας.
    1ο θα ήθελα την απάντηση στην ερώτησή σας :
    «Έχει ή δεν έχει διπλωματικό κόστος η επί εικοσιπενταετίας καθυστέρηση στην επίλυση του Μακεδονικού;»
    που σύμφωνα με τα επόμενα που διάβασα πρέπει να είναι «Ναί έχει».
    Μήπως λοιπόν (επειδή εσείς τα παρακολουθείτε ) μπορείτε να με πληροφορήσετε ποιό ήταν το διπλωματικό κόστος αυτής της καθυστέρησης;
    2ο Ο αείμνηστος Ανδρέας Παπανδρέου έλεγε «το όνομά μας είναι η ψυχή μας» και μαζί του συντάσσονταν χιλιάδες λαού(ίσως και εσείς τότε) ακόμα και εγώ που δεν πήγα(αν και μεγάλος) στα συλλαλητήρια εκείνης της εποχής. Από τότε, μέχρι τώρα τι άλλαξε και σχεδόν όλος ο πολιτικός κόσμος αντί να πείσει τον λαό του για την αναγκαιότητα της εξεύρεσης έστω και δυσάρεστης γι’ αυτόν λύση, αλλά προσπαθούν να χρυσώσουν το χάπι ενώ οι ίδιοι πριν τόσα χρόνια διοργάνωναν τα συλλαλητήρια. Ο μακεδονομάχος Σαμαράς πού είναι τώρα.
    3ο Μήπως αυτά τα 25 χρόνια ήταν χρήσιμα τελικά γιατί ενημέρωσαν τον «πλανήτη»(υπερβολικός λίγο ο όρος) ότι η Αρχαία Μακεδονία ήταν Ελληνική;
    4ο Μας έβαλαν (οι πολιτικοί μας) να ψηφίσουμε στο πιο γελοίο δημοψήφισμα που έχει γίνει ποτέ και δεν εννοώ αυτό που δεν έγινε το 2011 στο οποίο μάλιστα ήμουν υπέρμαχός του (και του ΝΑΙ), αλλά το Τσιπρικό κατασκεύασμα. Και τώρα, γνωρίζοντας μάλλον τις δημοσκοπήσεις, αποφεύγουν την ετυμηγορία του Ελληνικού λαού που σε τελευταία ανάλυση αυτός θα υποστεί όλες συνέπειες του διπλωματικού κόστους της μη λύσης που βέβαια θα ήθελα πολύ να το αναλύσουν οι πολιτικοί μας σε όλους εμάς τους ανίδεους.
    Δυστυχώς πρόβατα μας θέλουν και πρόβατα μας κρατούν. Η περιβόητη ωριμότητα του Λαού δεν θα έρθει ποτέ!!!

    • 1. Το διπλωματικό κόστος βρίσκεται στην αναγνώριση της ΠΔΓΜ ως Μακεδονία από 140+ χώρες, παρά τον Γκρουέφσκι. Το πολιτικό κόστος, είναι το πάτημα που αυτή η ιστορία έδινε σε εθνικιστές και στις δύο χώρες, όπως και τα παιχνίδια που πολλοί μπόρεσαν να παίξουν στα διασπασμένα Βαλκάνια. Το οικονομικό κόστος, είναι αυτό της φοροαποφυγής από τη μη δέσμευση από ίδιους κανόνες, όπως και της συνεργασίας που μπορούσε να έχει υπάρξει σε μία πλειάδα θεμάτων και δεν ήρθε ποτέ.

      2. Ας αφήσουμε τον Ανδρέα εκεί που βρίσκεται κι ας επικεντρωθούμε στην παρακαταθήκη του – στην ενδιάμεση συμφωνία που μας οδηγεί και μας προστατεύει ακόμα και σήμερα.
      Σε ό,τι αφορά τον Αντώνη Σαμαρά, καλύτερα να αναρωτηθούμε πού είναι ο Κυριάκος Μητσοτάκης που ψηφίστηκε πρόσφατα ως διάδοχος του. Τον κατάπιε η γραμμή Σαμαρά μάλλον – ας το λύσουν αυτό οι ψηφοφόροι της ΝΔ, δεν είναι δικό μας ζήτημα (δείτε σημερινές δηλώσεις).

      3. Στα 25 χρόνια, η κατ’ εμάς ΠΓΔΜ έχει αναγνωριστεί από άπαντες ως «Μακεδονία», σκέτο. Επιπλέον, η κατ΄εμάς ΠΓΔΜ, ξεφορτώθηκε τον δικό της Γκρουέφσκι, όπως και τα ‘αρχαιοελληνικές’ προσόψεις που κότσαρε στα κτήρια των Σκοπίων. Εμείς; Πήραμε το γιο του Μητσοτάκη και τον κάναμε «Γκρουέφσκι» – Σαμαρά.

      4. Ο λαός δεν είναι σε θέση να σχεδιάσει ή να διαπραγματευθεί μαζικά για την εξωτερική πολιτική. Η μη επανάληψη του εκτρώματος του 2015 είναι θετική εξέλιξη.

Υποβολή απάντησης

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το email σας εδώ.