ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΙ

Τσάμπα η συμπαράσταση

Ακόμη κι αν γίνει ευρύτερα αποδεκτό ότι “δεν πρόδωσε, δεν εξαπάτησε, δεν είπε ψέματα”, έρχεται ο ίδιος ο πρωθυπουργός με τη δική του ρητορική να αμφισβητήσει τη βιωσιμότητα του επιχειρήματος της συντρόφου του. Εξάλλου, η πρωθυπουργική συμβία -που έχει και στόμα και μιλιά- αναμασώντας όλα τα καθαγιασμένα κυβερνητικά αφηγήματα υπεράσπισε τη μέχρι τώρα πολιτική του πορεία. Λογικό, παρότι προβλέψιμο.
Θυμήθηκε την «έντιμη» διαπραγμάτευση του και τον «εκβιασμό» που τού άσκησαν οι δανειστές. Ανέσυρε την «υποτακτικότητα» των προκατόχων του και θρήνησε την αδυναμία του να ασκήσει αριστερή και προοδευτική πολιτική επειδή το “παλιό διεφθαρμένο σύστημα” έχει ανθρώπους σε θέσεις-κλειδιά στους μηχανισμούς εξουσίας. Ουδείς ψόγος, έως εδώ. Καθένας έχει το δικαίωμα να ζει και να περπατά στα σύννεφα. Πόσο μάλλον να αραδιάζει κλισέ που εκπορεύονται από την καρδιά, όχι το μυαλό.
Δεν είναι, άλλωστε, ασυνήθιστο ο ηγετικός πυρήνας του κυβερνώντος κόμματος να χρησιμοποιεί ενορχηστρωμένα, πλην απερίσκεπτα, επιλεκτικές ερμηνείες, αποκρύψεις και αυτοεγκωμιασμούς. προκειμένου μέσω απίθανων αναγωγών να δικαιολογεί τις πράξεις του. Αναπόφευκτα η πρωθυπουργική σύντροφος εκ συνάφειας προς αυτή τη ρητορική την ενσωματώνει στο δικό της λόγο.
Ένα λόγο στεγνό, κανονιστικό, εξωραϊστικό, σχεδόν αυτάρεσκο αν όχι αυτιστικό, που απέχει παρασάγγας από το να χαρακτηρισθεί αριστερός μια και δεν παραδίδει μια στάλα αυτοκριτικής μπροστά στο κίνδυνο να εισάγει στο κοινό δυσάρεστα συναισθήματα με πρώτη εκείνη της αμφιβολίας. Πόσο μάλλον θα μπορούσε να ωθήσει το δημόσιο ακροατήριο του ως το χείλος της μετάνοιας, πριν η εκφορά του ίδιου λόγου ανασυντεθεί με ευθυκρισία, εγκυρότητα, ήθος και εντιμότητα.
Το κακό είναι ότι και ο ίδιος ο πρωθυπουργός προσέτρεξε σε παρόμοιο ασταθή κώδικα επικοινωνίας. Και το έκανε χειρότερο. Μιλώντας στο υπουργικό συμβούλιο τόνισε πως «το 2018 θα είναι μια χρονιά όπου θα μπορέσουμε να κάνουμε ακόμη πιο σαφές το δικό μας ταξικό πρόσημο και τον δικό μας πολιτικό προσανατολισμό». Ήρθε με αυτό το τρόπο φουριόζος να υπονομεύσει τα όσα περί εντιμότητας, αξιοπιστίας, ειλικρίνειας του απέδωσε με γαλαντομία η σύντροφός του.
Διότι αν η τελευταία πασπάλισε υφολογικά τις δηλώσεις τις με παρηγορητικές δόσεις ηθικού πλεονεκτήματος, ο πρωθυπουργός επέστρεψε καιροσκοπικά στις Μαρξιστικές ερμηνείες για τη σύνθεση της κοινωνίας. Ατυχώς για τον ίδιο δεν πρόκειται για ολική επάνοδο στις παραδόσεις και το ιδεολογικό καταγωγικό ίχνος αλλά για απόπειρα ενέσεων αυτοπεποίθησης και λεονταρισμούς εμψύχωσης της Κ.Ο. εν όψει νέων μετώπων στο τερέν της πόλωσης.
Έτσι κι αλλιώς, ποιο είναι το ταξικό πρόσημο που επαγγέλλεται ο πιο υποταγμένος μνημονιακός πρωθυπουργός ο οποίος εφαρμόζει αμείλικτα ακραία νεοφιλελεύθερη πολιτική; Και κυρίως προς τίνος το όφελος; Τους προνομιούχους νέο-ολιγάρχες και τους υπέρ-πλουσιους;
Ενδεχομένως, η ευαίσθητη και προοδευτική πρωθυπουργική συμβία να κόμπιαζε μόνο και να τους εκστομίσει ως μεροληπτικά ευνοημένους της κυβερνητικής πολιτικής. Δυστυχώς, όμως, η πραγματικότητα είναι αυτό που σου συμβαίνει, ενώ ονειρεύεσαι κάτι άλλο. Και υπό αυτή την οπτική πήγε τσάμπα η αμέριστη αλληλεγγύη προς το σύντροφο της.

Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια.

Υποβολή απάντησης

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το email σας εδώ.