ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΙ

68η ΜΠΕΡΛΙΝΑΛΕ / Mία ταινία, μία αυτοκτονία

Κυρίες και κύριοι, μετά το τέλος της προβολής δεν θ’ ακολουθήσει η καθιερωμένη συζήτηση με τον σκηνοθέτη, επειδή δεν βρίσκεται πλέον μαζί μας. Δεν πρόκειται και για την συνηθέστερη παρουσίαση ταινίας. Κανένα χειροκρότημα, αρκετή αμηχανία. Αδημονία, κυρίως αυτό. Είναι όντως η μεγάλη ανακάλυψη του φεστιβάλ; Ανοιχτός κι επιφυλακτικός (απέναντι στην υπερβολή) ταυτόχρονα, δίνω στον εαυτό μου ένα ολόκληρο τετράωρο για ν’ αποφασίσει. Τόσο διαρκεί, με τίτλο «An Elephant sitting still», το πορτραίτο μιας κοινωνίας γεμάτης διαφθορά, εγωισμό, προκαταλήψεις, βία, απληστία, διαλυμένες οικογένειες και κυνισμό. Οι επτά πληγές της Κίνας. Σήκω, Μάο, να τους δεις. Κάτι ανάμεσα; Πάντως, μία ανατρεπτική, βλάσφημη σχεδόν, τοιχογραφία της ανατέλλουσας υπερδύναμης. Πολυπρόσωπη αφήγηση, παράλληλες ιστορίες σαν διασταυρωμένα πυρά. Προσωπικές καταστροφές στο βωμό της οικονομικής έκρηξης, σαν παρανάλωμα υπαρξιακό. Ο Καθιστός Ελέφας στον ζωολογικό κήπο του Μαντσουλί, σαν άλλο Ταξίδι στα Κύθηρα, πιο κίτρινο, εξίσου συμβολικό. Η ζωή ως εφιάλτης, το σινεμά ως μεταφορά. Ελάχιστη νότα αισιοδοξίας στο φινάλε. Δυο νέοι ίσως παραδεχθούν τον έρωτά τους. Ο παππούς κι η εγγονούλα ίσως βρουν στην αμαξοστοιχία την χαμένη κούκλα. Διήγηση πυκνή, στριμωγμένη στο 12ωρο μιας μέρας. Φλύαρη και γοητευτική. Νευρώδης κι υπνωτιστική. Όχι, αριστούργημα δεν είναι. Τολμηρό, στιλιζαρισμένο και πολυεπίπεδο έργο, ναι. Ακολουθώντας το παράδειγμα τριών τουλάχιστον ηρώων του, ο ταλαντούχος Χου Μπο, αυτοκτονεί τον περασμένο Νοέμβριο, μόλις στα 29 του.

Στην πατρίδα του, οι νόμοι των μεγάλων αριθμών είναι αδυσώπητοι. Πρόλαβε να κάνει αίσθηση, ωστόσο, με τις νουβέλες του. Εδώ, σε μιαν διοργάνωση διψασμένη για πρωτοτυπία ή σκάνδαλα, προλαβαίνει να μετατραπεί σε «μάρτυρα» της τέχνης, αν και συμμετέχει στο τριτοκοσμικού προσανατολισμού «FORUM», μην απειλώντας τα φαβορί του διαγωνιστικού προγράμματος, με πρώτο το ρωσικό «DOVLATOV». Ας μην διεκδικεί την Άρκτο κάποια κινεζική ταινία, τα περίπτερα και τα εστιατόρια με δράκους και ιδεογράμματα ξεφυτρώνουν σαν μανιτάρια σε κάθε συνοικία. Καθώς Κίνα και Γερμανία υπογράφουν σύμφωνο συμπαραγωγής κινηματογραφικών και τηλεοπτικών προϊόντων, αναρωτιέσαι αν ο Χου Μπο διαμαρτυρήθηκε προφητικά. Μακράν του υπερπληθυσμού, το Βερολίνο ξύπνησε χθες με πρώτη είδηση την κατακόρυφη άνοδο του αριθμού των κατοίκων του (από 2,5 σε 3,7 εκατ.), μέσα σ’ ένα μόλις τέταρτο του αιώνα, από την πτώση του Τείχους δηλαδή μέχρι πέρυσι.

Παρ’ όλα αυτά, τα πάρκα, οι αλέες κι οι ακάλυπτοι χώροι δεν φλερτάρουν με το μπετόν. Όσο για τις παλιές μπυραρίες, τα κλειστά εργοστάσια ή τις τεράστιες αποθήκες στρατιωτικού υλικού της πάλαι ποτέ DDR, ειδικά στο Πρεντσλάουερ Μπεργκ ή στο PANKOW, φιλοξενούν κάθε λογής μουσικές σκηνές. Όρεξη να ’χεις και χρόνο. Ευτυχής σύμπτωση μας φέρνει στην MUSIKEBRAUEREI, βομβαρδισμένη έκτοτε οροφή, λίγο κατακόμβη, λίγο κολαστήριο, κάποτε ζυθοποιία, νυν αίθουσα συναυλιών, αχανής και παραμυθένια. Μα πώς δεν την εξερεύνησε το σινεμά ως τώρα; Σ’ άλλες περιοχές στρέφει το βλέμμα. Στο επίκαιρο προσφυγικό, για παράδειγμα με τίτλο «ELDORADO», ντοκιμαντέρ του Μάρκους Ίμχοφ, με 1800 επιβάτες πλοίου προς τις ιταλικές ακτές, να παλεύουν για την επιβίωση και να φαντάζονται την ζωή. Στην γενιά της κοινωνικής δικτύωσης, επίσης, με τίτλο «Ο αδερφός μου ονομάζεται Ρόμπερτ και είναι ηλίθιος», δραματικό χρονικό της αιμομικτικής σχέσης ανάμεσα σε μιαν τρελούτσικη έφηβη και τον δίδυμο αδερφό της με φόντο την γερμανική επαρχία. Στην άνοδο και στην δράση των ακροδεξιών οργανώσεων, ειδικά στην Ουγγαρία των ημερών μας, μέσα από τις παράλληλες ιστορίες ενός ανήλικου Ρομά που μένει ορφανός και μιας όμορφης τοξοβόλου που υποψιάζεται ότι ο εραστής της ανήκει σε συμμορία νεοναζί, στο «GENESIS» του υποσχόμενου Αρπάντ Μπογκντάν. Εξίσου ταλαντούχος και ο Αλόνσο Ρουιζπλάσιος με το «MUSEO», γυρισμένο στο ηλιόλουστο Ακαπούλκο με πρωταγωνιστή τον Γκαρσία Μπερνάλ.

Φεγγοβολούν η Κούνταμ και η Ούντερ, οι κεντρικές λεωφόροι, οι πλατείες κι οι γυάλινες στο Βερολίνο εκτός οθόνης. Λιακάδες κατά συρροήν, έρχονται απόψε οι πολικές τιμές του υδραργύρου. Στον διαγωνισμό των αστραφτερών εμφανίσεων με φόντο την πορφυρή είσοδο στο BERLINALE PALAST, ως καλύτερη «απογοήτευση» ξεχωρίζει η Τίλντα Σουίντον. Δύσκολο να έχεις υπάρξει ORLANDO και να ενηλικιωθείς επιτυχώς. Χειρότερη, σχεδόν εκτός συναγωνισμού. Μου διέφυγε, εντός συναγωνισμού, στην εκπνοή του προγράμματος και το ύστατο αουτσάιντερ από την γειτονική Πολωνία «MNG» της Μαλτζοράτα Ζουμόβσκα. Σαββατοκύριακο, η ώρα της Χρυσής Άρκτου και των παιδιών της. Πώς περνούν οι μέρες. Κι ούτε λίγο χιόνι ακόμα. Σνιφ.

Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια.

Υποβολή απάντησης

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το email σας εδώ.