ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΙ

Έρωτας νυν και αεί

Σπάνια συμβαίνει. Τότε δύσκολα ξεχνιέται. Σε καθηλώνει, δεν σε αφήνει να σταθείς στα πόδια σου, να σηκωθείς από το κρεβάτι, να τελειώσεις εκείνη την εργασία που άρχισες και που όταν τα καταφέρνεις κάθε άλλο παρά έχεις τελειώσει μαζί του.

Ο έρωτας. Σπάνια τελειώνει κανείς μαζί του. Για να διατηρήσει το μύθο του το ανθρώπινο μυαλό είναι ικανό να φτιάξει στην άμμο παλάτια κι έπειτα με το ίδιο πάθος να τα γκρεμίσει. Και μπορεί σήμερα οι άνθρωποι να μην πέφτουν στις γραμμές του τρένου όπως οι ήρωες του Τολστόι ωστόσο η απελπισία και τα ηθικά διλήμματα είναι κοινά.

«Για μια ωραία φράση θα έπεφτα στα γόνατα». Η 19χρονη Μυρτώ ξέρει ότι ο κόσμος δεν είναι αγγελικά πλασμένος. Παιδί του Διαδικτύου είναι πιο εξωστρεφής και πιο αποστασιοποιημένη. Πιο κοντά αισθάνεται το χιπ χοπ και το σινεμά. Θέλει πάση θυσία να περάσει από το «τριπ» που λέγεται έρωτας που σε απογειώνει αλλά και σε ρίχνει στα πατώματα.

Πεντακόσια χρόνια τώρα η ανθρωπότητα χρησιμοποιεί τόνους χαρτί για να αποτυπώσει έρωτα και πάθος. Στην εποχή μας το καθημερινό που συμβαίνει στο σπίτι μας μπορεί με ένα «κλικ» να μετατραπεί σε θερμοκήπιο του πιο σπάνιου ερωτικού πάθους. Κανείς δεν έμαθε τι απέγινε η Νόρα εκείνο το βράδυ που βρόντηξε πίσω της την πόρτα του «Κουκλόσπιτου». Έχουν περάσει εκατοντάδες δεκαετίες ,εξαρτάται πως μετράει κανείς τα κέρδη και τις απώλειες, από τους έρωτες που η ζωή μας έμαθε πολλά.

Απόγευμα Κυριακής σε γήπεδο τρίτης κατηγορίας. Επαρχιακή πόλη της δεκαετίας του `60 . Ο χρόνος μοιάζει με αιωνιότητα. Ονειρευόταν να γίνει ναυτικός να φύγει μακριά ώσπου στο δρόμο του βρέθηκε η Σοφία. Πρώτη φορά την είδε να γυρίζει από το σχολείο, διασχίζοντας τα περιβόλια με το βλέμμα στραμμένο στον ουρανό.

Ήταν ένα τόσο όμορφο απόγευμα με τόσο καθαρά σύννεφα και τον έρωτα να μοιάζει σαν πραγματική εξοχή. Πώς να προφυλαχτεί; Ήταν ένα απλό 18χρονο παιδί που το μόνο που έβλεπε ήταν να ξυπνάνε πράγματα μέσα του και έξω να λαμπαδιάζει και να συνωμοτεί ολάκερη η φύση.

Γεννημένος στις 14 Φεβρουαρίου του 1950, Λεωνίδας , ο Μεγαπάνος, ιδιοκτήτης του χασάπικου στην κεντρική πλατεία του χωριού, και μπροστά από το σπίτι της Μοσχούλας του Γιώργη του καπετάνιου, δεν ήξερε για εκείνο τον Άγιο των ερωτευμένων που ευλογούσε τα γένια του με ρομαντικά δείπνα, δημόσιες εξομολογήσεις, αναρτήσεις και επιβεβαιώσεις από γνωστούς και φίλους. Στον παράδεισο των ερωτευμένων δεν χωρούσαν οι μικρόκοσμοι των social media.Τα εσωτερικά δράματα παίζονταν πίσω από κλειστά παράθυρα. Τα αισθηματικά δεν απασχολούσαν τον δημόσιο λόγο και ούτε τις συζητήσεις κάποιων χιλιάδων ανθρώπων.

«Ο Μήτσος δεν γύρισε σπίτι.» Διαβάζω ξανά την ανάρτηση. Σκέφτομαι ότι έχει πλάκα. Μετά το ξανασκέφτομαι διαβάζοντας τα σχόλια. Σε ένα post κάποιος έγραψε “Release The Kraken». Πρόκειται για την γνωστή ατάκα της χολιγουντιανής ταινίας “Clash of the Titans” , στη σκηνή όπου ο Δίας ζητάει από τον Ποσειδώνα να απελευθερώσει το θαλάσσιο τέρας Kraken. Ο έρωτας τιμωρία και αυτοσαρκασμός.

Η πιο cult μορφή του βρίσκεται στο Διαδίκτυο. Εκείνη προτίμησε να δηλώσει την «απώλεια» στο face book. Θα μπορούσε να επιλέξει την οδό να εγκαταλείψει τον Μήτσο. Ούτε γάτα ούτε ζημιά. Όμως, προτίμησε να εξομολογηθεί στο πανελλήνιο την ερωτική της απώλεια συνοδευόμενη από ένα στίχο γνωστού τραγουδοποιού.

Ο εξαφανισμένος εραστής πλήρωσε ανελέητα με την ίδια ταχύτητα που σαρώνει ο νοτιοδυτικός αέρας τον Σαρωνικό. Ακόμα και οι πιο ψύχραιμοι χαιρέτησαν στο Face book τη νίκη της συλλογικότητας απέναντι στον «εχθρό» που μάλλον την έκανε με ελαφρά πηδηματάκια για άλλες αγκαλιές και ρομαντικά δειλινά . Αχ, ρε Μήτσο..

Ο χρόνος προχωρά και μένει επίπεδος. Ίσως η πραγματική ηλικία εξαρτάται από τη σχέση μας με τους ανθρώπους που αγαπάμε. «Αν μπορούσε να με δει ο νεαρός εαυτός μου θα πάθαινε κρίση», σχολιάζει η Λουκία κι ας μην έχει «πατήσει» τα τριάντα. Οι ελαφρά λογοτεχνίζουσες αναρτήσεις της συνοδεύουν τα πονεμένα πρωινά, τις άδειες κούπες καφέ, τις αναπάντητες κλήσεις. Στο μεταμοντέρνο μας σύμπαν, ναι μεν το μήλο εξακολουθεί να πέφτει από την μηλιά, αλλά τώρα δεν μένει πάνω στο χορτάρι . Μεγαλώνοντας , έχουμε μάθει ότι αν συμβιβαστείς γλυτώνεις από μπελάδες. Και πάλι όμως αποζητάμε κάτι άλλο, κάτι που θα μας βγάλει από το τέλμα, έστω μια στιγμή έρωτα, μια δόση τρέλας που θα μας ξεσηκώσει. Είναι σαν να σε παίρνει κανείς από το χέρι και ξαφνικά γίνεσαι δεκαπέντε χρονών.

Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια.

Υποβολή απάντησης

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το email σας εδώ.