ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΙ

Εφηβεία δίχως τέλος

''Ναι είμαι δειλή. Δεν θα τολμούσα να της πω, ''δεν θα το κάνεις''. Όχι δεν μπορώ να το πω Και ξέρω ότι της κάνω κακό. Ανήκω στην συνομοταξία των δειλών. '', ξέσπασε η Μαίρη. Συναντιόμαστε πρωί, λίγο προτού ανοίξει το ιατρείο της. Ο καβγάς με την 20χρονη κόρη της ήταν η αφορμή για τον πρωινό καφέ στο ισόγειο μιας πολυκατοικίας με γραφεία γιατρών και δικηγόρων. Μια συνοικία από τις μάλλον προνομιακές της Αθήνας που δεν ισοπέδωσε η κρίση. Καθηγητές, δικηγόροι, γιατροί, δημόσιοι υπάλληλοι μαζί με τα παιδιά τους μεγαλώνουν κρατώντας ατόφια την φιλική σχέση.
Σε αυτή την Αθήνα που τους ενώνουν τα μαθητικά και φοιτητικά τους χρόνια ο δεσμός των ανθρώπων είναι στέρεος και ανθεκτικός. Και στα καλά και στα κακά μαζί. Πίνουν και κανένα ποτηράκι σε γιορτές ή κάνουν πρωινές εξομολογήσει πάνω από ένα φρέντο εσπρέσο με μαύρη ζάχαρη.
Η φασαρία της καθημερινότητας και η πρώτη γουλιά του καφέ χαλάρωσαν την ατμόσφαιρα. Το αστείο που αντάλλαξε το γκαρσόνι με τον λαχειοπώλη που βγήκε για το πρωινό μεροκάματο φώτισε με ένα χαμόγελο το πρόσωπο της Μαίρης. Η ιστορία της είναι συνηθισμένη και διαχρονική. Οδοντίατρος με δυο παιδιά, τα βρήκε δύσκολα με την εφηβεία. Η προσωπική της επιτυχία, το γεγονός ότι ξέφυγε από τη μικρή επαρχιακή πόλη, είναι σημαντική, όμως, η απόλυτη παράμετρος στη ζωή της είναι τα παιδιά της. Και εξηγεί την αφοσίωση στο μεγάλωμα των δύο παιδιών, την άρνησή της να κοιτάξει μια θέση στο πανεπιστήμιο, το αίσθημα καθήκοντος να είναι πάντα παρούσα στο σπίτι.
''Κι αν άνοιγε την πόρτα κι έφευγε!'' Σαν βόμβα έσκασε η φράση της Μαίρης. Η γλυκιά ηλικιωμένη που καθόταν στο τραπέζι απέναντι και απολάμβανε τη ζεστή μηλόπιτα, άφησε το κουτάλι με θόρυβο στο πιατάκι. Το χαρούμενο πρωινό πήγε περίπατο. Έψαξα να βρω τις λέξεις, κάτι άρχισα να εξηγώ για την εφηβεία αλλά στο τέλος παρήγγειλα τον δεύτερο εσπρέσο χωρίς ζάχαρη. ''Φάση είναι θα περάσει..το ξέρω …γίνομαι υπερπροστατευτική'' Η Μαίρη συνέχισε να μιλάει για την παρατεταμένη εφηβεία της κόρης της.
''Είναι συνεχώς στην τσίτα. Αυτά τα παιδιά μεγαλώσανε μέσα στα νεύρα και την άρνηση'' Τότε ξαφνικά κοιταχτήκαμε και βάλαμε τα γέλια. Ήθελα να τις πω ότι το ίδιο ''προβληματικές'' είμαστε κι εμείς στα δεκαεπτά και στα είκοσι. ''Θυμήσου εκείνο , ξέχασες το άλλο''. Πόσες φορές ''τρελάναμε'' τους δικούς μας γονείς με τις βεβαιότητες και τις αβεβαιότητες της εφηβείας .
''Μα, γιατί μας είναι όλο και πιο δύσκολο να διαχειριστούμε την εφηβεία;'' Η ρητορική ερώτηση της Μαίρης δεν έχει μια απάντηση. Όσους κι αν ρώτησα, λες και όλοι συνωμότησαν για να μου διαλύσουν και την τελευταία αμφιβολία. Η εφηβεία για τους σημερινούς γονιούς είναι η πιο δύσκολη περίοδος στην ανατροφή του παιδιού τους.
Όλοι συμφωνούν ότι η εφηβεία είναι μία περίοδος με τεράστιες βιολογικές αλλά και συναισθηματικές αλλαγές στην ζωή των εφήβων. Η επιστήμη τα τελευταία χρόνια έχει κατανοήσει την ιδιαιτερότητα αυτής της φάσης στην ζωή του ατόμου και εστιάζει στην διάρκεια της εφηβείας.
Κάποιοι επιστήμονες υποστηρίζουν ότι η διάρκεια της εφηβείας έχει επιμηκυνθεί μερικά χρονάκια. Αν μιλάμε για τη Δύση , οι ανάγκες που έχουν δημιουργηθεί με την παρατεταμένη εκπαίδευση, αλλάζει και την ψυχολογία των παιδιών που καλούνται να γίνουν οι ενήλικες του αύριο και να βγουν στην παραγωγή.
Σε μια κοινωνία που μαστίζεται από την κρίση και την ανεργία η ''μετάβαση'' από την εποχή της αθωότητας στην ενηλικίωση είναι ιδιαίτερα δύσκολη. Έφηβοι που δεν κατάφεραν να σπουδάσουν ή παράτησαν τις σπουδές λόγω οικονομικής κρίσης θα εγκλωβιστούν, θα εξακολουθήσουν να ζουν με την μάνα και τον πατέρα τους. Σε αντίθεση με τους γονείς τους που τη δεκαετία του '60 και του '70 έστηναν το δικό τους σπιτικό, λίγο μετά τα είκοσι, η σημερινή εφηβεία μοιάζει μακράς διαρκείας.
''Αν δεν πάθεις, δεν θα μάθεις'', έλεγε η γιαγιά μου αλλά της έφηβης Στέλλας καρφί δεν της καίγεται. Φταίει η μάνα της, η καθηγήτρια που δεν έλυσε την εξίσωση, η κοινωνία που δεν την καταλαβαίνει. Σε αυτή την λογική κατατάσσει και τις έρευνες για την εφηβεία που τις κάνουν οι ενήλικες. Και πάντα ξεχνούν ότι ήταν και οι ίδιοι έφηβοι και ήθελαν να αλλάξουν τον κόσμο.
''Θυμάσαι το ξέφρενο πάρτι στη Λίτσα; '' Η Μαίρη έχει τελειώσει το ιατρείο και μετά μισή ντουζίνα σφραγίσματα άνοιξε το δροσερό μοσχοφίλερο .Η ασπρόμαυρη φωτογραφία με τις δυο μας έφηβες, ήρθε στο messenger για να μου θυμίσει ότι …όλα αλλάζουν και όλα τα ίδια μένουν.

Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια.

Υποβολή απάντησης

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το email σας εδώ.