ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΙ

71ο Φεστιβάλ Καννών: 4 φαβορί και μία «Οδύσσεια»

Το καλό δεν κρύβεται. Σαν την ομορφιά, όχι σαν την γοητεία. Ώσπου με τον καιρό, σ’ αρκετές περιπτώσεις τουλάχιστον, η πρώτη να μεταμορφώνεται στην δεύτερη. Παράδειγμα, η Μίλα Γιόβοβιτς. Δεν προβλέπεται βραβείο αντοχής στον χρόνο, αξίζει όμως να θεσπιστεί από φέτος. Στοίχημα ότι θα το κατακτούσε τρείς συνεχόμενες φορές, ισοφαρίζοντας τους τίτλους της Ατλέτικο. Οι Μαδριλένοι βύθισαν στο πένθος όχι μόνον την Μασσαλία, μα ολόκληρη τη Νότια Γαλλία που υποστήριζε, εννοείται, την Μαρσέιγ. Αλλ' η ανόρθωση του ηθικού και της ψυχολογίας επαφίεται στις μεγάλες διοργανώσεις του μηνός, το Γκραν - Πρι στο Μονακό και στο φεστιβάλ εδώ. Διπλή επομένως αποστολή για τις διασημότητες – αντικείμενα του μυθικού πόθου, καθώς έφτασε το σαββατοκύριακο και μαζί του το φινάλε κι οι βραβεύσεις. Πάρε τον φοίνικα και τρέχα. Τον έχουν άραγε υποσχεθεί κι άδικες οι προβλέψεις των γραφείων; Μέχρι αυτήν την ώρα, τέσσερις τίτλοι συμπληρώνουν το κουαρτέτο των φαβορί. Από την Ασία, ο Ζία Ζανγκ-Κε με το “ASH is THE PUREST WHITE” (Κίνα) και ο Κόρε Έντα με την “AFFRAIRE DE FAMILLE” (Ιαπωνία). Κι απ’ την γηραιά μας ήπειρο, “COLD WAR” (Πολωνία) του Πάβελ Παβλικόφσκι και “LETO” (Ρωσία) του Κίριλ Σερεμπρένικοφ. Οι Λι Τσανγκ Ντονγκ και Ματέο Γραρόνε σπεύδουν να προλάβουν αλλά δύσκολα θα τα καταφέρουν. Συγγενείς, πάντως, ιστορίες και πρωταγωνιστές, φαινομενικά αθώοι που εξωθούνται απ’ τις συνθήκες σ’ αδιέξοδο και, πιο πέρα, στο έγκλημα. Στην πρώτη περίπτωση, ο νεαρός ερωτευμένος υποπτεύεται κάποιο πλουσιόπαιδο για την εξαφάνιση της αγαπημένης του. Στην δεύτερη, ο φιλήσυχος θεραπευτής σκύλων παρασύρεται στον βίαιο κόσμο του παράνομου γείτονά του. Στο περιθώριο των μητροπόλεων Σεούλ και Ρώμης, βιρτουοζιτέ και σινεφιλία στο “BURNING” (Ν. Κορέα), κοινωνικός ρεαλισμός και κλειστοφοβική ατμόσφαιρα στο “DOGMAN” (Ιταλία). Στην εκπνοή του διαγωνιστικού προγράμματος, δυό τελευταίες, πολυαναμενόμενες υποψηφιότητες. Ύστερα από την εξωτική “TULPAN”, ο Σεργκέι Ντβορτσεβόι επανέρχεται με μιαν δεύτερη ηρωίδα, την “AYKA” (Ρωσία), νεαρή μητέρα στην καρδιά του χάους, κι απειλεί να κλέψει την παράσταση. Πώς ν’ αφήσει, εξάλλου, τον Νουρί Τσεϊλάν εκτός διακρίσεων η κριτική επιτροπή, στην αμέσως μετά τον θρίαμβό του («Χειμερία νάρκη») συμμετοχή, αυτή την φορά με την «Άγρια αχλαδιά», (Τουρκία), επιστροφή του συγγραφέα απ’ την Πόλη στην Ανατολία, στη φύση και στο παρελθόν; Όχι κι εύκολη υπόθεση για τον Αντρέι Ζβιάγκιντσεφ, να φιλτράρει τον φεμινιστικό οίστρο (Κέιτ Μπλάνσετ, Κρίστεν Στιούαρτ, Λεά Σεϊντού) της επιτροπής.

Το καλό δεν κέρδισε. Όπως κι αν λήξει η 71η διοργάνωση, όποιοι κι αν αποχωρήσουν δαφνοστεφανωμένοι ή δυσαρεστημένοι, ο αληθινός τιμώμενος των φετινών Καννών δεν είναι ούτε ο Ζαν – Λυκ Γκοντάρ, είναι ο Μάης του ’68. Μισόν αιώνα μετά από το κεντρικό σύνθημα εκείνης της εποχής κι εκείνης της γενιάς (Τρυφώ, Μαλ, Ριβέτ, Πολάνσκι κ.α.), δηλαδή «ν’ αλλάξουμε το σινεμά και το φεστιβάλ για ν’ αλλάξουμε τον κόσμο», φαίνεται να δικαιώνεται εκ του αποτελέσματος η ρήση της αντεπανάστασης «να τ’ αλλάξουμε όλα για να μείνουν ίδια». Ποιος πυροβόλησε πισώπλατα την Μεγάλη Ουτοπία, οι γραφειοκράτες, οι παραγωγοί, οι Αγορές, η ίδια η ζωή; Στην τελετή της λήξης, συμπωματικά κάνει πρεμιέρα «Ο άνθρωπος που σκότωσε τον Δον Κιχώτη», ενώ ο σκηνοθέτης Τέρι Γκίλιαμ και ο παραγωγός Πάουλο Μπράνκο «σκοτώνονται» στα δικαστήρια για τα δικαιώματα της ταινίας. Το φεστιβάλ σε ρόλο Πόντιου Πιλάτου.

Το καλό να λέγεται. Μπορεί οι εγχώριοι εκπρόσωποι του ’68 ν’ αποτελούν επιφανή στελέχη της σύγχρονης τάξης πραγμάτων αλλ’ όχι ο Φερνάντο Σολάνας. Ογδόντα και κάτι, συνοδεύει το θρυλικό, αγωνιστικό ντοκιμαντέρ – χρονικό της νέο-αποικιοκρατίας στη Λατινική Αμερική με τίτλο «Η ώρα των υψικαμίνων» (Αργεντινή) που προβάλλεται στο καλύτερο εντέλει τμήμα, στο CANNES – Classics. Χρονικό του ’68 και της υποστήριξης των ΗΠΑ στις τότε «Μπανανίες», εκεί, στο νότιο άκρο των Βαλκανίων, στην Ασία και αλλού. Καμιά φορά, έχει ο καιρός γυρίσματα.

Το καλό είναι κλασικό. Στο ίδιο τμήμα, σ’ επανέκδοση των 70 mm, αντί του εκλιπόντος δημιουργού της, παρουσιάζει την «Οδύσσεια του διαστήματος» ο Κρίστοφερ Νόλαν. Είναι ο Κιούμπρικ των ημερών μας; Είναι πάντως ευτυχής, διαθέτει την πολυτέλεια να γυρίζει ταινίες σε φιλμ, αφού «το ανθρώπινο μάτι ταιριάζει περισσότερο στην αναλογική τεχνολογία».

Σημασία έχει ότι η ανθρώπινη Οδύσσεια παραμένει ανεξάντλητη. Αν ο σκηνοθέτης του μεγάλου θεάματος («Μπάτμαν», «Δουνκέρκη») φιλοδοξεί να διαδεχθεί τον Κιούμπρικ, ο προηγούμενος ένιωθε άραγε ένας Όμηρος του σινεμά; Πενήντα χρόνια πέρασαν ή δύο χιλιάδες; Βλέπεις ήδη τους πιθηκανθρώπους, αντί του τεράστιου γρανίτη, να ανασηκώνουν ένα τεράστιο i-phone.

Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια.

Υποβολή απάντησης

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το email σας εδώ.