ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΙ

71ο Φεστιβάλ Καννών: Ο Γκοντάρ ζει – το σινεμά;

Τι κάνει μια βροχή; Ενίοτε, μας σώζει. Ο σώζων εαυτόν σωθήτω, κατά τον Ζαν-Λικ Γκοντάρ. Τι άλλο κάνει; Μας αιφνιδιάζει. Ξεπλένει τα μάτια, επίσης. Ώστε, στη μέση περίπου του προγράμματος να κοιτάξεις καθαρά, να παραμερίσεις τις θορυβώδεις εντυπώσεις κα να διακρίνεις την διάχυτη μετριότητα, από το διαγωνιστικό ως το «Ένα κάποιο βλέμμα». Οι λιγοστές εξαιρέσεις λάμπουν σαν πυροτεχνήματα. Ζήτημα συγκυρίας ή ζήτημα επιλογών; Μπορεί το φεστιβάλ ν’ αρνείται τον θανάσιμο εναγκαλισμό του τέρατος NETFLIX αλλ’ ως φαίνεται δεν μπορεί ν’ απαλλαγεί κι από τις πελατειακές του σχέσεις. Σε τι εξαντλείται η δήθεν ανανέωση, στην μετακίνηση των δημογραφικών προβολών κατ’ απαίτησιν των διαγωνιζόμενων, ώστε να μην επηρεάζονται οι φανταχτερές πρεμιέρες από τυχόν αποδοκιμασίες και διαρροές αρνητικές; Τι πολιτική φαντασία, τι πολιτική προστασία, πάλι περί πολιτικής ο λόγος.

Τι άλλο κάνει η διήμερη βροχή; Βλάπτει σοβαρά τις τουαλέτες. Έχουν προλάβει, όμως, ογδόντα γυναίκες του σινεμά, να τις φορέσουν για να πάρουν μέρος, απαστράπτουσες, στη διεκδίκηση της ίσης μεταχείρισης, με χρονικό ορίζοντα το 2020 και φόντο, φυσικά, τις κόκκινες σκάλες του PALAIS. Επικεφαλής, οι κυρίες Μπλάνσετ, Κοτιγιάρ, Σεϊντού, Φόντα, Μουρ και διάσημες μοντέλες. Αναρωτιούνται οι κακεντρεχείς: θα είχε καμία, έστω μία, διάθεση και χρόνο να βρισκόταν δίπλα σ’ εργαζόμενες απεργούς των ίδιων οίκων μόδας; Μόνον τις προβολές και την πολιτική δεν επηρεάζει η βροχή. Αλίμονο, τις ντίβες του ακτιβισμού (φροντίζει ν’ απουσιάζει η Ιζαμπέλ Ιπέρ) δεν τις δικαιώνει η ατάλαντη Εύα Ισόν (θαρρείς ιδανική ανάμιξη Ισμαήλου - Σμαραγδή) που σε πείσμα κάθε λογικής συμμετέχει στο διαγωνιστικό με ταινία για τις γυναίκες-μαχητές στο Κουρδιστάν: «LES FILLES DU SOLEIL» (Γαλλία), φρεσκοπλυμένες μαντήλες και γκρίζα προπαγάνδα.

Γίνεται Μέση Ανατολή δίχως το Ιράν; Αφού βυθίστηκε στην Ισπανία ο Φαρχαντί, ο συμπατριώτης του Ζαφάρ Παναχί τον διαδέχεται στο πρόγραμμα με «3 Visagers», τρίπτυχο πορτρέτο, κοινωνικό και υπαρξιακό, της χώρας του κι ισάριθμες ηρωίδες. Η τελειόφοιτη σπουδάστρια, η αναγνωρισμένη πρωταγωνίστρια κι η ξεχασμένη συνάδελφός της, η υποκριτική τέχνη ως μεταφορά για την εξουσία και την συμπεριφορά, ενδιαφέρουσα προσέγγιση, άνισο αποτέλεσμα. Η απαγόρευση εξόδου, η άδεια καρέκλα στη συνέντευξη Τύπου, η αντικαθεστωτική του τοποθέτηση, δικαιολογούν μια βράβευση;

Εμμέσως πλην σαφώς, στην συζήτηση παρεμβαίνει και ο μεγάλος τιμώμενος της φετινής διοργάνωσης. Συμβολικά τουλάχιστον, καθώς μισόν αιώνα από τον (κινηματογραφικό) Μάη του ’68, ο μοναδικός επιζών εκείνων των σκηνοθετών-ταραχοποιών που διέκοψαν το φεστιβάλ επιδιώκοντας να το αναμορφώσουν, δεν είναι άλλος από το πρωτοπαλίκαρο του Νέου Κύματος. Την ώρα που στην Αθήνα οι ανεγκέφαλοι κάνουν τους Δικεφάλους να ραμφίζουν ο ένας τον άλλον με εμφυλιοπολεμική μανία, η περίφημη Quinzaine («Δεκαπενθήμερο σκηνοθετών») που γεννήθηκε τότε, ως γνήσιο τέκνο της αμφισβήτησης, επιχειρεί να ενώσει το ποδόσφαιρο με το σινεμά, τυπώνοντας φανέλες επετειακές με τα ονόματα των Γκοντάρ, Τρυφώ, Σκορσέζε, Χέρτσογκ, Μπρεσόν και άλλων, στην πλάτη. Διαφορετικά ονόματα παικτών, ίδια ομάδα, η ομάδα του σινεμά, ίδιος ο αριθμός: 50. Κι η επίσημη αφίσα, αφιερωμένη στον «Τρελό Πιερό». Τι θα ήταν δίχως τον Γκοντάρ ο Μπελμοντό, ένας Μπορσαλίνο, ένα αντίβαρο του Ντελόν, ένας σερ-Μπιθί δίχως το ‘Αξιον Εστί; Και η Άννα Καρίνα, αν δεν τον ακολουθούσε ως την Μεσόγειο και τον Άδη, μια εξωγήινη που προσγειώθηκε στην Αλφαβίλ; Έτσι, καθώς σμίγουν από τ’ ανοιχτά αυτοκίνητα, ο έρωτας κι η νιότη και η ομορφιά υπερνικούν θαρρείς το χρόνο, τον θάνατο και την φθορά. Ο άνθρωπος που άλλαξε την γλώσσα και την ιστορία του κινηματογράφου, μας θυμίζει πλησιάζοντας τα 90, ότι σινεμά είναι να θυμάσαι, όχι να ξεχνάς. Φτάνει στον ISIS και στο αποτρόπαιο του καιρού μας, συνδυάζοντας αληθινά και φανταστικά εγκλήματα. Πόλεμοι, δολοφονίες, μαζικές εκτελέσεις κι εκτοπίσεις, γενοκτονίες και μυθοπλασίες, σκηνές κι επίκαιρα του 20ου αιώνα, Τζόνι Γκιτάρ και Χίτσκοκ, Η Ωραία και το Κτήνος, η βία ως μαμή της Ιστορίας και της Ανα-παράστασης του κόσμου. Από την Ευρώπη των ηδονών στην Αραβική χερσόνησο των ορυκτών. Αφορισμοί σε clips διαδοχικά, γεμάτα εικόνες και ιδέες. Το σινεμά ως βιβλίο, οι εικόνες ως λέξεις κι αντιστρόφως. «LE LIVRE D’ IMAGE», ένα ακόμα πυκνό δοκίμιο του αιώνιου έφηβου και «Πάπα» ταυτοχρόνως του μοντερνισμού (ενώ ο Βιμ Βέντερς κάνει ταινία-συνομιλία με τον Πάπα Φραγκίσκο), που παρουσιάζεται στην προγραμματισμένη συνέντευξη Τύπου μέσω skype. Λιγοστές ερωτήσεις, ποιητικώς αυθαίρετες απαντήσεις. Τον λες αποτραβηγμένο κάποιον που μένει στη Γενεύη; Όχι μόνον ζει αλλ’ ύστερα από τον πρόεδρο JFK ελπίζει να μην γίνει αεροδρόμιο. Είναι ο JLG, ο τελευταίος προφήτης του σινεμά κι ας έχει προαναγγείλει το θάνατο της τέχνης του. Χρησιμοποιεί την τεχνολογία της εποχής μας, μην διστάζοντας να κλείσει το μάτι στους ανυποψίαστους που συμπληρώνουν βιαστικά τη νεκρολογία του. Δίχως σκέψη, τόλμη και πνεύμα ανατρεπτικό, τι να κάνουν οι ρομποτικοί του απόγονοι; Ο δεύτερος Μεσαίωνας ξεκίνησε. Με περιτύλιγμα ψηφιακό.

Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια.

Υποβολή απάντησης

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το email σας εδώ.