ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΙ

Αχ αυτά τα πουλιά του παραδείσου!

Σάββατο πρωί και η Αθήνα σχεδόν άδεια. ``Εσείς πότε θα φύγετε; `` με ρωτάει για δεύτερη φορά ο ταξιτζής, προσπαθώντας να συντονίσει το ραδιόφωνο σε μουσικό σταθμό με λαϊκά. ``Αν ήσουν πουλί, ποιο θα προτιμούσες; `` Με ρωτάει η φίλη μου η Μαριάννα που ήρθε με την οικογένειά της από το Μόναχο  για τις καλοκαιρινές διακοπές στο πατρικό της, στη Νάξο. ``Εεε, μάλλον αηδόνι!`` λέω γελώντας και παρατηρώ τη νεαρή κόρη της που μου ρίχνει μια συνωμοτική ματιά.

``Εσύ, μαμά, μάλλον εξωτικό πουλί μου μοιάζεις!``, πετάγεται η εικοσιπεντάχρονη  Κλειώ, που ασχολείται με τα `νέα μέσα`` και την αισθητική παρέμβαση στη σύγχρονη εποχή. Αχ , αυτή η καταραμένη κρίση τους πλούσιους τους έκανε πλουσιότερους και τους φτωχούς φτωχότερους. Και το μόνο σίγουρο είναι ότι όλοι ανακάλυψαν ξαφνικά την Ελλάδα. Η χώρα μας συγκεντρώνει τα βλέμματα ως παράξενη με ιδιόμορφους κατοίκους που αν και είναι χρεωκοπημένοι εξακολουθούν να απολαμβάνουν τη ζωή και να λιάζονται στις πλατείες και στις παραλίες.

``Καλέ, πότε θα φύγετε για διακοπές;>>  ρωτάει ξανά  ο ταξιτζής στο φανάρι. ``Εγώ, θα  το ``κλείσω`` το ταξί τον Αύγουστο !Θα πάω δέκα μέρες στη Μάνη``, λέει στη φίλη μου και ανταλλάσσουν ευχές για τις διακοπές.  Φαντάζομαι την Πανεπιστημίου έρημη και την Ερμού να σφύζει από τους Κινέζους που πολιορκούν τα μαγαζιά με τις φίρμες: ``Α, στην Αθήνα τα βρήκα πιο φτηνά``, είπε η Κινέζα στον ρεπόρτερ βγαίνοντας από γνωστό κατάστημα της Βουκουρεστίου, κρατώντας ένα  ζευγάρι σανδάλια που κόστιζαν όσο ένας μισθός.

Η Ελλάδα του Σοφοκλή και του Σεφέρη. Η Ελλάδα στην καλύτερη περίπτωση σαν το παράδοξο πουλί που ποτέ δεν ανήκε στη Δύση. Τα Μέσα μαζικής επικοινωνίας  διεθνώς υποστήριξαν την εικόνα μιας χώρας σε μόνιμη κρίση με ανεργία, νεόπτωχους, συσσίτια. Τα προηγούμενα χρόνια, εκατοντάδες ιστορίες ανέβηκαν στο Διαδίκτυο που απεικόνιζαν τους κατοίκους μια χώρας στα όρια της εξαθλίωσης. Γίναμε εξώφυλλα, πρώτο θέμα σε έντυπο και ηλεκτρονικό τύπο. Η Ελλάδα της κρίσης, της μιζέριας, της εξαθλίωσης. Κάποιοι θύμωσαν και ακόμη θυμώνουν με την εικόνα αυτή. ``Ήμασταν κάτι το εξωτικό``, λέω στη φίλη μου που συμφωνεί μαζί μου ενώ η κόρη της διαμαρτύρεται. Η νεαρή Κλειώ θεωρεί   όλα αυτά επιβεβλημένα στερεότυπα και υποστηρίζει ότι μας αρέσει να θεωρούμαστε παράξενα πουλιά και ότι η όλη κατάσταση έχει ηρωποιηθεί με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Το σίγουρα είναι ότι τα  στερεότυπα είναι αρκετά ισχυρά.

``Η κρίση πουλάει``, προσπάθησε  να εξηγήσει η Μαριάννα στην κόρη της που την κοίταξε   με απάθεια φορώντας τα ακουστικά της.

Καθηγήτρια κοινωνιολογίας η ίδια, ιστορικός, ο Γερμανός σύζυγος με βαθιά γνώση της ελληνικής ιστορίας και της γλώσσας μας και οικογένεια που έχει ρίζες στο κίνημα του Φιλελληνισμού του 19ου αιώνα.

Παιδί των free press,  η  νεαρή Κλειώ  ακολούθησε τους εξωτισμούς της παγκόσμιας κουλτούρας, όχι για να προσαρμοστεί αλλά για να ``ανοίξουν`` τα μάτια της. ``Όλοι οικειοποιούνται την Ελλάδα``  μου πετάει η φίλη μου και ένα χαμόγελο σκάει στο πρόσωπό της. Πίνουμε τα ουζάκια μας στη Δεξαμενή και θυμόμαστε τα φοιτητικά μας χρόνια. ``Άντε στην υγειά μας``, τσουγκρίζουμε τα ποτήρια μας . Σχεδόν απόγευμα ανηφορίζουμε την Μασσαλίας. Το επιστημονικό συνέδριο στην Αμερικανική Ένωση για τις πολιτικές και πολιτισμικές διαστάσεις του ελληνικού εξωτισμού ήταν αφορμή για σκέψεις και αναμνήσεις. Ένα συνέδριο με παράξενα πουλιά. Η Κλειώ  στέκεται δίπλα στην αφίσα, ένα πουκάμισο χωρίς σώμα. Ένα αναγνωρίσιμο πουκάμισο , αναφορά μιας περιόδου , ``ένα πυκνό χρόνο κρίσης διάρκειας 10 ετών``. Μια εποχή που μας πηγαίνει στις πλατείες με τους αγανακτισμένους ενάντια στους ξένους που θέλουν να μας κάνουν προτεκτοράτο. ``Πιστεύω ότι η τεχνολογία καλύπτει το συναίσθημα`` λέει η Κλειώ. Μια Κινέζα στέκεται, κοιτάζει, αφήνει τις τσάντες στο πεζοδρόμιο και αποφασίζει να μας φωτογραφίσει. Η νέα γραμματική της Ελλάδας. Ένα νέο αφήγημα στα ύστερα χρόνια της κρίσης.

Η Ελλάδα βρέθηκε στο επίκεντρο και φάνταζε ως εξωτικός προορισμός αυθεντικότητας, τρόπου ζωής. Ένα νέο ιδεολόγημα αυτή τη στιγμή  υλοποιείται μέσω του τουριστικού προϊόντος για την Ελλάδα της κρίσης. Το διήμερο  συνέδριο εξέτασε ενδιαφέρουσες  θεματικές ενότητας του ιστορικού φιλελληνισμού και  την παγκόσμια δημόσια αναπαράσταση της χώρας: Η εικόνα της Ελλάδας στα χρόνια της κρίσης. Συχνά νιώθουμε εκτεθειμένοι σαν να είμαστε μονίμως κάτω από ένα μικροσκόπιο ή σαν τους ιθαγενείς που  τους αγαπάνε επειδή ξέρουν να απολαμβάνουν την φτώχεια τους. Η Ελλάδα αυτή η παράξενη χώρα που αξίζει να την γνωρίσεις από κοντά.

Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια.

Υποβολή απάντησης

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το email σας εδώ.