ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΙ

75η ΜΟΣΤΡΑ της ΒΕΝΕΤΙΑΣ: O SOLE MIO στο Θιβέτ

Μπορεί, στο νότιο άκρο της βαλκανικής χερσονήσου, ο ήλιος του σοσιαλισμού να γιορτάζει τα γενέθλιά του δίχως να τσουρουφλίζει πια σχεδόν κανέναν, όμως στα βαθυπράσινα κανάλια της Βενετίας, ένας άλλος ήλιος μεσουρανεί ακόμη. Σήμα κατατεθέν του τουριστικού λυρισμού, εξακολουθεί να πηγαινοέρχεται ασταμάτητα, παρέα με τις γόνδολες, τα βαπορέτα και τα εκατομμύρια των επισκεπτών, συνοδεύοντας ιδανικά θαρρείς την κρίσιμη στιγμή που, από αντικριστές λέμβους ή πλοιάρια, ομάδες Γιαπωνέζων απαθανατίζουν οι μεν τους δε, με κάμερες υψηλής τεχνολογίας. O SOLE MIO παντός καιρού, πέραν των γλωσσών και των εποχών. Στην γλώσσα του Θιβέτ, επίσης; Τουρίστας Θιβετιανός μοιάζει να είναι το πιο σύντομο ανέκδοτο μέχρι την έναρξη της παγκοσμιοποίησης, αν και η αρχή της τελευταίας ίσως ανάγεται στην περίοδο που ο Μάρκο Πόλο εγκαινίαζε τον δρόμο του μεταξιού μεταξύ Ανατολής και Δύσης, πριν δώσει τ΄όνομά του στο αεροδρόμιο εδώ.

Περνώντας, πάντως, από το Σαν Μάρκο απέναντι στο Λίντο και φτάνοντας στην SALA CASINO; Το ανέκδοτο τροποποιείται ελαφρώς. Σινεμά Θιβετιανό; Κι όμως, ο Πέμα Τσέντεν κερδίζει τις εντυπώσεις στο παράλληλο πρόγραμμα “ORIZZONTI” με την πέμπτη του παρακαλώ ταινία “JINPA” (Κίνα), με ήρωες έναν φορτηγατζή κι έναν περιπλανώμενο. Έχουν το ίδιο όνομα (του τίτλου), μοιράζονται το ίδιο όνειρο, την ίδια διαδρομή σ’ έρημα οροπέδια και το ίδιο πεπρωμένο.

Το κίνητρο της εκδίκησης, το τοπίο – πρωταγωνιστής, η αφηγηματική ακρίβεια, η ανάμιξη φιλοσοφίας και ρεαλισμού, η ειρωνεία και το χιούμορ, οι ονειρικές παρεμβάσεις κι ο  εσωτερικός ρυθμός, να τα υλικά που μετατρέπουν ένα παρ’ ολίγον εθνογραφικό ντοκιμαντέρ για την εξωτική χώρα, σε σύγχρονη, καλοκουρδισμένη, γενναιόδωρη ταινία δρόμου, γεμάτη σινεφίλ αναφορές, μεστό βλέμμα και στιβαρή διήγηση. Στη μοναδική, φθαρμένη κασέτα, ο φορτηγατζής ακούει διαρκώς το “O SOLE MIO”, όπως φοράει διαρκώς γυαλιά ηλίου, παρόμοια με του Γουόν Καρ Γουάϊ, συμπαραγωγού αυτής της ευχάριστης έκπληξης. Ο Γουάϊ, στην επίσημη προβολή απουσιάζει. Αποφεύγοντας, μάλλον, να τραβήξει την προσοχή, χαρίζοντας τον λιγόλεπτο θρίαμβο στους υπόλοιπους συντελεστές, που φορούν, όπως κι ο διευθυντής του Φεστιβάλ Αλμπέρτο Μπαρμπέρα ολόλευκα, μεταξωτά, παραδοσιακά μαντήλια – σύμβολα του σεβασμού και της προσφοράς.

Από το ιταλικό τραγούδι ως την μοντέρνα ποπ-ροκ, τρία λεπτά απόσταση, ως την SALA PERLA και το διαγωνιστικό τμήμα. Όπου, επιτέλους, ύστερα από την παρέλαση ταινιών εποχής δυόμισι ωρών συνήθως, επιστροφή στο παρόν. Ο Μπράντι Κόρμπετ συνοψίζει, από την παρ’ ολίγον τραγωδία και την σωτηρία- θαύμα μέχρι την εκκωφαντική επιτυχία, την 20χρονη περίπου πορεία της τραγουδίστριας Celeste, παράλληλα με τα γεγονότα-σταθμούς στις ΗΠΑ των αρχών του 21ου αιώνα. Λίγη βιογραφία, λίγη πολιτική, αρκετή μουσική, η Νάταλι Πόρτμαν πληθωρική. Διασημότητα η ίδια, ενσαρκώνει μιαν άλλη, σύγχρονή της, πιο ώριμη πλέον από τον «Μαύρο Κύκνο», στο “VOX LUX”, με λουκ εκκεντρικό. Εκτός οθόνης, στο κόκκινο χαλί, αβυσσαλέο ντεκολτέ σαν αερικό.

Τι κρίμα, η αμέσως επόμενη ταινία του διαγωνισμού, δεν ανταποκρίνεται στις υψηλές προσδοκίες των θαυμαστών του Κάρλος Ρεϊγάδας. Μια πενταετία μετά από το παρεξηγημένο, ομολογουμένως, “POST TENEBRAS LUX”, ο Μεξικανός δημιουργός επιστρέφει ακόμα πιο φιλόδοξος, υπερφίαλος σχεδόν. Αφήνει στους άλλους το παρελθόν και τα κοστούμια εποχής, εστιάζοντας στην δική μας αποκλειστικά. “NUESTRO TIEMPO”, ταξιδάκι αναψυχής; Κάθε άλλο. Ραντσέρος και ταύροι στην εξοχή τα Τζαλκάλα, έξω από το Μέξικο Σίτι, από τη μια, πλούσιες οικογένειες κι ανέσεις, από την άλλη. Στο επίκεντρο, η κρίση του ζευγαριού, το ερωτικό τρίγωνο, αναμέτρηση και διεκδίκηση, κυριαρχία κι ηδονοβλεψία, η ομφαλοσκόπηση και το σύμπτωμα του καιρού μας, ως ανεπαίσθητη διαρροή επαφής, συναισθημάτων κι επικοινωνίας. Τρεις ολόκληρες ώρες αρκούν ή κουράζουν;

Ο σκηνοθέτης κι η γυναίκα του στους κεντρικούς ρόλους, σαν «Σκηνές από έναν γάμο» σ’ απευθείας μετάδοση. Μέτρια υποδοχή και για το ερωτικό – οικογενειακό δράμα “NEVER LOOK AWAY” (Γερμανία) του Φλόριαν Φον Ντόνερσμαρκ, του ίδιου που διακρίθηκε παλιότερα με τις «Ζωές των άλλων». Ευτυχώς, ο πρωτοεμφανιζόμενος Αντρέας Γκολντστάϊν υπόσχεται περισσότερα, συμμετέχοντας στην «Εβδομάδα της Κριτικής» με την ταινία δρόμου “ADAM and EVELYN” (Γερμανία), χρονικό ενός έρωτα πριν από την πτώση του Τείχους. Arrivederci.

Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια.

Υποβολή απάντησης

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το email σας εδώ.