ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΙ

Το άλλο μισό του ουρανού

«Πριν μου συμβεί, δεν το πίστευα. Πήγα να πιάσω δουλειά για κάποιες ώρες για να μπορώ να παρακολουθώ τη σχολή μου και με το "καλημέρα" μου την "έπεσε" ο υπεύθυνος. ».

Η Πόπη αναγκάστηκε να υποστεί την σεξουαλική παρενόχληση για μερικές βδομάδες. Χρειαζόταν τα χρήματα για τις σπουδές της. Δύσκολο να κλείσει μια πόρτα αλλά ακόμα χειρότερο να υποστεί τα χυδαία σεξιστικά υπονοούμενα. Ένα απόγευμα, δεν άντεξε το στενό μαρκάρισμα του "υπεύθυνου" και τον έβαλε στην θέση του. Ήξερε ότι θα χάσει τη δουλειά της. Δεν το μετάνιωσε ούτε στιγμή. Ψευτοδούλευε, ψευτοπληρωνότανε και ανεχόταν  σχεδόν καθημερινά σεξουαλική παρενόχληση.

Η πρόσφατη βράβευση της ακτιβίστριας, Νάντια Μουράντ, η οποία ήταν θύμα σεξουαλικής δουλείας του Ισλαμικού κράτους και μαζί με την Λαμίγια Χατζί Μπασάρ, επέζησαν και έγιναν εκπρόσωποι των γυναικών που έχουν υποστεί σεξουαλική βία, φέρνει στην επικαιρότητα τα φαινόμενα της βίας και της κακοποίησης που υφίστανται οι γυναίκες σε όλο τον κόσμο. Ως γνωστό τις διάφορες μορφές συναισθηματικής, σωματικής ή σεξουαλικής βίας την συναντάμε καθημερινά στην οικογένεια, στη γειτονιά, στο σχολείο με ένα σωρό περιστατικά  σεξουαλικής παρενόχλησης και διαδικτυακού χουλιγκανισμού.

«Με απειλούσε ότι θα "ανεβάσει"  φωτογραφίες μου στο facebook», λέει η νεαρή Αθηνά που δεν τολμούσε να καταγγείλει τον άντρα που την εκβίαζε για να ενδώσει στις ορέξεις του. Η δραματική περιπέτειά της ιστορία της  την έφερε  στα όρια της απόγνωσης και κάποια στιγμή σκέφτηκε να βάλει τέλος στη ζωή της. Παγκοσμίως, μία στις πέντε γυναίκες θα πέσει θύμα βιασμού ή απόπειρας βιασμού μία φορά στη ζωή της. Ο φόβος της εκδίκησης, του στιγματισμού και του "τι θα πει ο κόσμος" αποτρέπει την πλειοψηφία των γυναικών να καταγγείλουν τον βιασμό. Κάθε πολιτισμός περιέχει μορφές βίας κατά των γυναικών που σε κάποια μέρη είναι σχεδόν αόρατη γιατί είναι εθιμική. Πάνω από 140 εκατομμύρια κορίτσια έχουν υποβληθεί σε ακρωτηριασμό των γεννητικών τους οργάνων.

«Είναι σαν να σου μαχαιρώνουν τον μηρό ή να σου κόβουν το χέρι, μόνο που ο πόνος είναι πιο τρομερός», λέει η Γουόρις Ντίρι. Στα 13 της χρόνια, οι γονείς της αποφάσισαν να την παντρέψουν με έναν άντρα που είχε την ηλικία του παππού της. Η Γουόρις, («Λουλούδι της Ερήμου» στα σομαλικά), το έσκασε, περιπλανήθηκε στην έρημο για μερικές μέρες . Την μάζεψαν κάποιοι με ένα φορτηγό και αποπειράθηκαν να την βιάσουν. Κατάφερε να το σκάσει και με την βοήθεια της θείας της να φτάσει στο Λονδίνο. Εκεί, έμεινε εσώκλειστη στην πρεσβεία της χώρας και με το ξέσπασμα του πολέμου στη Σομαλία, έμεινε στο δρόμο. Δούλευε ως σερβιτόρα μέχρι που βρέθηκε στο δρόμο της ο φωτογράφος μόδας Τέρενς Ντόνοβαν. Η συνέχεια μοιάζει με χολιγουντιανό παραμύθι. Η Γουόρις, η γυναίκα που στα πέντε της , υπέστη τον  ακρωτηριασμό της κλειτορίδας της από το σκουριασμένο ξυράφι μιας ηλικιωμένης γυναίκας της φυλής με την μητέρα της να την κρατάει ξαπλωμένη κάτω, έγινε μοντέλο, ηθοποιός, ακτιβίστρια. Η νομάδα από την Σομαλία εγκατέλειψε νωρίς την επιτυχημένη καριέρα της για να αφοσιωθεί στον αγώνα εναντίον της κλειτοριδεκτομής.

Το «Λουλούδι της Ερήμου», έσπασε τη σιωπή της για το θέμα ήδη από το 1997, οπότε έγινε ειδική πρέσβειρα του ΟΗΕ (1997-2003) . Ο κόσμος έμαθε  και άρχισε να ευαισθητοποιείται για το ζήτημα. «Αρκετές χώρες  έχουν ψηφίσει νομοθεσία για να απαγορέψουν την  κλειτοριδεκτομή ή έχουν τροποποιήσει την υπάρχουσα νομοθεσία. Η εφαρμογή των νόμων, όμως, δεν είναι ικανοποιητική. Οι περισσότερες χώρες, παρά την υπάρχουσα νομοθεσία, δεν έχουν στείλει ποτέ κάποιον που διέπραξε κλειτοριδεκτομή στη φυλακή», θα μου πει, στη συνέντευξη που μου έδωσε όταν προβλήθηκε η ταινία της στην Ελλάδα.

«Βρέθηκα μισόγυμνη ξημερώματα από τους δικούς μου, πίσω από έναν κάδο σκουπιδιών.» Η Ελένη αποφάσισε να σπάσει τη σιωπή της και να μιλήσει για τα χρόνια της συναισθηματικής και σωματικής βίας που έζησε δίπλα στον σύντροφό της. Τις απειλές και τη λεκτική βία διαδέχτηκαν κλωτσιές και μπουνιές, κάθε φορά που θύμωνε ή έπινε λίγο παραπάνω. Τραγικό θύμα τον πεντάχρονο παιδί που  βίωνε την κατάσταση και τις νύχτες ξεσπούσε σε κλάματα. Η Ελένη δεν σιώπησε. Επέλεξε να μιλήσει, να ακουστεί η φωνή της για να βοηθήσει και άλλες γυναίκες που βιώνουν την ίδια κατάσταση.

Η Ελένη δεν φοβάται, ούτε ντρέπεται. Θέλει μόνο να μιλήσει. Η Νάντια Μουράντ, χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά κέρδισε το φετινό Νόμπελ Ειρήνης γιατί σύμφωνα με τη νορβηγική ακαδημία, επέδειξε ένα ασυνήθιστο θάρρος στο να μιλήσει για τα δικά της δεινά αλλά και για εκείνα άλλων θυμάτων.

Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια.

Υποβολή απάντησης

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το email σας εδώ.