ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΙ

Η πόλη των ποιητών

«Υπάρχει μια πόλη μέσα στη πόλη», μου λέει η Κική κάθε φορά που επιστρέφει στην Αθήνα. Σκέφτομαι ότι την ιστορία μιας πόλης δεν αφηγείται ο ιστορικός του μέλλοντος, άντε ο ποιητής, αλλά κυρίως ο καθημερινός άνθρωπος. Την ιστορία μιας πόλης αφηγείται ο ήχος των παπουτσιών στα σοκάκια, τα γέλια των παιδιών στον παιδικό σταθμό, το νιαούρισμα του αδέσποτου, η ταμπέλα που παραδέρνει ο βορειοδυτικός άνεμος στο καφενείο διακόσια μέτρα πιο πέρα, δίπλα στις λεύκες. Τα καλοκαίρια γέμιζαν τα τραπεζάκια και οι πελάτες δροσίζονταν κάτω από τη μεγάλη μουριά της αυλής. Μονοκατοικίες με μεγάλες βεράντες και κήποι με λουλούδια. Η αυλή είχε χώμα και τα ξαδέλφια την μετέτρεπαν σε γήπεδο. Δυο βήματα πιο πέρα το Γυμνάσιο και ο δρόμος με την παχιά σκιά. Στη γωνία ο φούρνος - ζαχαροπλαστείο έσπαγε τις μύτες όταν ξεφούρνιζε. Με το που έστριβες στη γωνία, μέτραγες τα λεφτά σου για να δεις αν σου περίσσευαν για την τυρόπιτα ταψιού και το κολασμένο σάμαλι. Μια μέρα που η κυρά-Αθανασία είχε τα κέφια της φάγαμε κάτι ονειρεμένες δίπλες . Τύχη καλή για τη γειτονιά όταν τη διεύθυνση της επιχείρησης ανέλαβε ο μεγαλύτερος γιος που είχε πραγματικό μεράκι.

Ποτέ μη λες ποτέ. Ποιος θα φανταζόταν ότι η Ερμού θα πλημμύριζε Κινέζους και συνοικίες όπως το Κουκάκι και τα Πετράλωνα θα έμπαιναν ψηλά στη λίστα της Airbnb. Μια φορά θυμάμαι ότι είχαμε πάει για ρεπεράζ, κάπου ανάμεσα περιφερειακού και Τρώων. Πέτρινα σπίτια, αυλές με λουλούδια και νοικοκυρές που καθάριζαν φασολάκια με ανοιχτά τα παράθυρα. Γάτες, γιασεμιά και μερικές πατημασιές στα σοκάκια. Ησυχία. Νόμιζες ότι μπήκες σε σκηνικό ελληνικής ταινίας. Το τέρμα της οδού Υπερίωνος σε οδηγεί στο προσφυγικό σκηνικό της θρυλικής ασπρόμαυρης ταινίας «Συνοικία το όνειρο». Στις παράγκες στον Ασύρματο, εκεί όπου επί Κατοχής βρισκόταν ο ασύρματος των Γερμανών, ο Αλέκος Αλεξανδράκης έστησε την καταραμένη ταινία του. Το «Βρέχει στη φτωχογειτονιά» σε στίχους του ποιητή Τάσου Λειβαδίτη έγινε ο ύμνος της φτωχολογιάς. Στα μέσα της δεκαετίας του ‘80, ο Νίκος Μουζακιώτης αγοράζει τον κινηματογράφο «Ζέφυρο» που έγινε γρήγορα αγαπημένο στέκι των σινεφίλ. Στο νούμερο 36 της οδού Τρώων, γράφεται ένα κομμάτι της ιστορίας της Αθήνας. Κάτω από την Ακρόπολη, οι ευτυχείς Αθηναίοι απολαμβάνουν τα αριστουργήματα του παγκόσμιου κινηματογράφου.

Ξαναπήγα στη γειτονιά της οδού Τρώων πέρσι . Έψαχνα για τους ξένους φίλους μια ταβέρνα που να θυμίζει παλιά Αθήνα με σπιτικό μαγειρευτό φαγητό και οικεία, φιλόξενη ατμόσφαιρα. Σταμάτησα στη γειτονιά Τρώων για ένα τσίπουρο. « Έχει και αμυγδαλιές λουλουδιασμένες την Άνοιξη» ακούω τη διπλανή. Καμία σχέση με τους φρενήρεις ρυθμούς των σύγχρονων μητροπόλεων. Η Κική έχει μόλις γυρίσει από μεγαλούπολη της Αμερικής, όπου τα πεζοδρόμια είναι τίγκα στον κόσμο και δεν μπορείς να τα διασχίσεις, το μποτιλιάρισμα ανυπόφορο, η βροχή καθημερινή, οι digital διαφημίσεις στα πελώρια κτίρια κιτς και ο ήχος των smart phones ανελέητος.

Η κρίση έχει οδηγήσει σε άνθηση της δημιουργικότητας, ειδικά ως προς τις συνεργασίες διαφορετικών οργανισμών, όπως η ευτυχής σύμπραξη της «Αθήνα 2018-Παγκόσμια Πρωτεύουσα Βιβλίου» του δήμου Αθηναίων, μέγας δωρητής της οποίας είναι το Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος, και του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά, με τη στήριξη των εταιριών Σταθερές Συγκοινωνίες και Οδικές Συγκοινωνίες, η οποία περιλαμβάνει σειρά δρώμενων. Νέοι ηθοποιοί με την συνοδεία μουσικών κάθε πρώτη του μηνός από τον Οκτώβριο έως τον Μάρτιο θα κάνουν δημόσιες αναγνώσεις σε Μέσα Μεταφοράς και εμβληματικούς τόπους στον άξονα Αθήνας- Πειραιά.

«Μεσημέρι, μπήκα στο ασφυκτικά γεμάτο λεωφορείο 040 , στριμωγμένη σαν σαρδέλα όταν ξαφνικά άκουσα να απαγγέλουν ποίηση. Δεν πίστευα στα μάτια η μάλλον στα αφτιά μου», γράφει μια επιβάτης στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Η περιγραφή της εικόνας συναρπάζει: Δυο νεαρές γυναίκες, η Μαρία Κουλούρη και η Μαργαρίτα Τσουλουχά και ο Νίκος Κουτσοδόντης στέκονται ανάμεσα στους επιβάτες και διαβάζουν ποιήματα ενώ μισό μέτρο πιο πέρα ο Δημήτρης Βασιλάκης αυτοσχεδιάζει μουσικά με το σαξόφωνό του. Ναι ποίηση live, ποίηση ζωντανή για τους ανθρώπους που βίωσαν μια διαφορετική εμπειρία μέσα στην καθημερινότητά τους. Η τέχνη κατεβαίνει στους δρόμους, στρίβει στα σοκάκια, στέκεται στις στάσεις των λεωφορείων.

«Πρώτη φορά μου φάνηκε τόσο μικρή η διαδρομή Πειραιάς-Σύνταγμα», γράφει ένας άλλος επιβάτης. Κάποιοι επιβάτες δεν παρέλειψαν να ανεβάσουν φωτογραφίες στα social media, δηλώνοντας την ευχάριστη έκπληξη που δοκίμασαν στο εν κινήσει λεωφορείο. Ποίηση on the road.

Όταν σκέφτομαι την Αθήνα, έρχεται στο νου μου το τραγούδι «Όμορφη πόλη» του Μίκη Θεοδωράκη.

1 αναγνώστες σχολίασαν

Συμμετοχή στην συζήτηση
  1. Απίστευτη , η ανάγκη σας , να μετατρέψετε την γειτονιά μας , σε διασκεδαστήριο . Μπράβο , οι κάτοικοι φεύγουν . Να θυμηθείτε ότι κάποια στιγμή θ αναγκάσουν και εσάς να φύγετε από το σπίτι σας , για να κάνουν την γειτονιά σας διασκεδαστήριο . Και τότε , μην παραλείψετε να φάτε κομμάτι – κομμάτι ,τα ρεπορτάζ σας ,εσείς και οι συνάδελφοί σας .

Υποβολή απάντησης

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το email σας εδώ.