ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΙ

Το Μεγάλο Πάρκο της καρδιάς μας

Η πρώτη εικόνα που θυμάμαι από το κέντρο της Αθήνας είναι ο βράχος της Ακρόπολης και οι ανθισμένες νεραντζιές στο ιστορικό κέντρο. Μερικά από τα ομορφότερα κτίρια υπήρχαν στην Πατησίων, στην πλατεία Αμερικής, στην Κυψέλη. Υπήρχαν πάρκα και παιδικές χαρές και μονοκατοικίες με πρασινάδες που τις κατάπιε το μπετόν. Οι μνήμες από το Πεδίον του Άρεως δεν ξεκινούν από τη φωτογραφία που υπάρχει στο κομοδίνο της μαμάς. Είμαι τριών χρονών και  η μητέρα μου με έχει πάει βόλτα στο Πάρκο. Λίγα μέτρα πιο πέρα, έμενε η θεία Πανδώρα  με τις  δίδυμες μεγαλύτερες ξαδέλφες. Εκείνο το απόγευμα  βγήκαμε όλοι μαζί βόλτα στο «Μεγάλο Πάρκο». Κάποια στιγμή, η  ξαδέλφη Ειρήνη έβγαλε την φωτογραφική μηχανή της και «αιχμαλώτισε» τη στιγμή, χαρίζοντας μου μια  μια ανάμνηση που είχα χάσει. Η οικογένειά της ζούσε στην γωνιακή πολυκατοικία στην πλατεία Αργεντινής Δημοκρατίας, απέναντι από το Πεδίον του Άρεως. Πηγαίναμε συχνά με τις ξαδέλφες μου στις κούνιες του Πάρκου γιατί είχε τραμπάλες, ψηλές τσουλήθρες και το «αεροπλάνο» που δεν υπήρχε στις κούνιες της γειτονιάς μου. Μεγαλώνοντας , θα πρέπει να ήμουν γύρω στα δέκα, όταν οι γονείς μας αναγκάστηκαν να μας  πάρουν μαζί στο «Άλσος Οικονομίδη». Εκεί πρωτοεμφανίστηκαν ως «νέα ταλέντα» η Νάνα Μούσχουρη, ο Γιάννης Βογιατζής, ο Χάρρυ Κλυνν, δίπλα στους ήδη γνωστούς καλλιτέχνες όπως η Σοφία Βέμπο, ο Νίκος Γούναρης, ο Φλερύ, η Μαίρη Λίντα και ο Μανώλης  Χιώτης.

«Αχ, αυτό το Green Park! Έχω ακόμη τη γεύση της φράουλας στο στόμα μου» γράφει συχνά πυκνά στο messenger η Ειρήνη. Στις πρώτες τάξεις του Γυμνασίου κάναμε κοπάνα  και τρυπώναμε κρυφά. Φώτα, μουσική, κόσμος. Χαζεύαμε τα μπαλέτα, τους ζογκλέρ, τον χαμογελαστό παρουσιαστή, τις συζητήσεις στα γύρω τραπέζια.

Αρχές δεκαετίας του `80, ήταν η εποχή που γνώρισα το σινεμά, την Σταυράκου, το καυσαέριο και την κίνηση της Πατησίων και της Αλεξάνδρας. Δυο βήματα από την Ιουλιανού τα ουζερί στο Πεδίον του Άρεως ήταν πάντα γεμάτα. Ένα απόγευμα θυμάμαι ότι συνάντησα και τη θεία Πανδώρα με τη μάνα μου να τρώνε πάστες  μετά τον Εσπερινό. Έχω κρατήσει τη φωτογραφία, ασπρόμαυρη με έντονα κοντράστ , χαμόγελα και την ευτυχία της στιγμής.

Δεκαπέντε χρόνια μετά, έχει χαθεί ο κοινωνικός ιστός, έχει ήδη αρχίσει η εγκατάλειψη του Πεδίου του Άρεως. Οι παλιοί κάτοικοι προσπαθούν να προσαρμοστούν στα νέα δεδομένα της περιοχής. Κάποιοι έφυγαν για τα προάστια, άλλοι πήραν σύνταξη και γύρισαν στο χωριό τους όπως η θεία που προτίμησε να επιστρέψει στο νησί. Οι νεότεροι, όσοι δεν έφυγαν για σπουδές προτίμησαν να στήσουν το σπιτικό τους σε άλλες περιοχές.

Η περίφημη ανάπλαση έκανε τα πράγματα ακόμα χειρότερα. «Τους ρωτάγαμε  πότε θα τελειώσουν και μας έλεγαν ότι θα κάνουν έργα που θα τρίβουμε τα μάτια μας!» λέει η ξαδέλφη . Κάποτε τα έργα υποδομής τελείωσαν και το Πάρκο παραδόθηκε στους κατοίκους του. Όμως η ευτυχία δεν κράτησε πολύ. Μέσα σε λίγο καιρό, το Πάρκο έχασε την αίγλη του και άρχισε η εγκατάλειψη. Τα επόμενα χρόνια το Πάρκο έγινε τόπος παραβατικότητας και εξαθλίωσης. Φώναξαν οι κάτοικοι της Κυψέλης, του Μουσείου, της Πατησίων για την κατάντια του Μεγάλου Πάρκου που από πνεύμονας ζωής και πολιτισμού κατάντησε κέντρο παρανομίας, εκμετάλλευσης ανθρώπων, σκοταδισμού.

Μια απαγορευμένη ζώνη για τους φιλήσυχους γείτονες ,ένα κολαστήριο ψυχών  για τους απόκληρους  της πρωτεύουσας. «Κάτοικοι της περιοχής και φίλοι του Πάρκου κάναμε τη διαμαρτυρία "Φωτίζουμε το Πεδίον του Άρεως"», λέει η ξαδέλφη και νιώθει περήφανη που ρίχτηκε μαζί με τους άλλους στην ενημέρωση του κόσμου. Όλοι  μαζί  έκαναν μια νυχτερινή βόλτα στα δρομάκια του Πάρκου, ξορκίζοντας το σκοτάδι και αναγκάζοντας την Περιφέρεια να φωτίσει το μεγαλύτερο μέρος του.

Η πρωτοβουλία του Διονύση Σαββόπουλου να ξαναζωντανέψει το ιστορικό αναψυκτήριο «Άλσος» του Γιώργου Οικονομίδη στο Πεδίον του Άρεως, είναι από τις καλές ειδήσεις της χρονιάς Μία δεκαετία μετά το κλείσιμο του «Γκριν Παρκ» το θέατρο «Άλσος» επιχειρεί να δημιουργήσει ένα τόπο καλλιτεχνικής έκφρασης και δημιουργίας.

Ο στόχος και η ελπίδα των κατοίκων της γύρω περιοχής, των επισκεπτών, των παιδιών που παίζουν στις παιδικές χαρές, των δρομέων που τρέχουν στα μονοπάτια είναι να  συνδεθεί το Πεδίον του Άρεως  οργανικά με την κοινωνία, να γίνει φιλικό, να γίνει κομμάτι της. Αυτό θα πρέπει να είναι μια από τις προτεραιότητες του νέου Δημάρχου της Αθήνας γιατί καμιά κατοικημένη περιοχή δεν αντέχει για πολύ καιρό ότι δεν μπορεί να αντέξει στη ζοφερή καθημερινότητά της .

Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια.

Υποβολή απάντησης

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το email σας εδώ.