ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΙ

69η ΜΠΕΡΛΙΝΑΛΕ / Κι αν ο Αλέξανδρος ήταν ο Εσταυρωμένος;

Κίτρινα Γιλέκα στο Παρίσι; Κοντινοί συγγενείς κι εδώ στο Βερολίνο, ακριβώς μπροστά στο BERLINALE PALAST, την καρδιά δηλαδή του φεστιβάλ. Λιγοστοί, περιφέρουν πλακάτ με ποικίλους ιστορικούς αφορισμούς, ένας εκ των οποίων μάλιστα ισχυρίζεται ότι ο Χίτλερ και οι Ναζί ήταν Σιωνιστές. Οι περισσότεροι, πιο κοντά στην εποχή μας και στ’ αληθινά προβλήματα, διαδηλώνουν ειρηνικά με σφυρίχτρες, κατηγορώντας την διεύθυνση της Μπερλινάλε γι’ αθρόες προσλήψεις απεργοσπαστών, την ώρα που οι εργαζόμενοι στους κινηματογράφους της Γερμανίας διεκδικούν αυξήσεις και βελτιωμένο ωράριο. Σφυρίχτρες διαμαρτυρίας αντί αποχαιρετισμού;

Ο καθ’ ύλην αρμόδιος, πάντως, δεν ακούει. Η φετινή διοργάνωση συμπληρώνει το πρώτο τετραήμερο κι ο καλλιτεχνικός διευθυντής Ντίτερ Κόσλικ μιαν 18χρονη θητεία που έφτασε στο τέλος της. Σε μιαν περίοδο τεράστιων αλλαγών, που δεν άφησαν ανεπηρέαστο τον κόσμο του θεάματος, κατάφερε να διαλύσει σχεδόν το διαγωνιστικό προς όφελος των παράλληλων τμημάτων, ν’ απομακρύνει την πολιτική προς όφελος της πολιτικής ορθότητας και του δικαιωματισμού και, επιπλέον, ν’ αντικαταστήσει την καλλιτεχνική υπεραξία με διασημότητες, αστέρες και ελκυστικές περσόνες. Γνωρίζοντας καλά το παιχνίδι των εντυπώσεων, μετέτρεψε σε μιντιακή περσόνα τον ίδιο του τον εαυτό, ποζάροντας δίπλα στους καλεσμένους του, πολιτικούς κι ηθοποιούς, μοντέλα και πιλότους. Πώς να μεταφράζεις την ακτινοβολία σε δημοφιλία, μαθήματα του ψηφιακού αιώνα μας με σύμμαχο τα social media. Το πρότυπό του βρίσκει οπαδούς σ’ αρκετά φεστιβάλ, μηδέ των ελληνικών εξαιρουμένων, αλλ’ έχε κανείς την εντύπωση πως με την αποχώρηση του εμπνευστή θα ξεφουσκώσει και το παράδειγμα.

Τι πρόκειται να κάνει πλέον; Θα τρέξει στο βουνό ν’ απολαύσει τον καθαρό αέρα, δηλώνει επισήμως. Και συμπληρώνει: «Η κ. Μέρκελ μου εξομολογήθηκε πως, μόλις πάψει να είναι καγκελάριος, τότε θα σκεφθεί για την επόμενη ημέρα».

Σ’ αυτήν λοιπόν την αποχαιρετιστήρια διοργάνωση, υποδέχεται στο κόκκινο χαλί τις αγαπημένες του, φορώντας το γνωστό μαύρο καπέλο και παλτό. Την Ζυλιέτ Μπινός, βραβευμένη εδώ πριν 20 χρόνια για τον «Άγγλο ασθενή», ως πρόεδρο της κριτικής επιτροπής. Την Σαρλότ Ράμπλινγκ, ως τιμώμενο πρόσωπο και βραβείο καριέρας, με προβολές επιλεγμένων ταινιών, από τον «Θυρωρό της νύχτας» και το «Hair» μέχρι την «Πισίνα» του Φρανσουά Οζόν.

Ο τελευταίος διαγωνίζεται και φέτος, αλλάζοντας ύφος και περιοχή, για να επισκεφθεί την σκοτεινή όψη της Καθολικής Εκκλησίας, με πρωταγωνιστές τους ανηλίκους, τους παιδόφιλους ιερείς, την ασέλγεια, την ενοχή και τα’ αμέτρητα αληθινά περιστατικά. Η περίπτωση του Μπερνάρ Πρενά, κατηγορούμενου γι’ ασέλγεια εις βάρος 70 αγοριών στη Λυόν του ’70, αποτελεί την αφορμή. Στον ρόλο του θύματος, σημερινού οικογενειάρχη που έρχεται αντιμέτωπος με το τραυματικό παρελθόν του, ο Μισέλ Πουπό. Τίτλος «Grâce à Dieu» (Γαλλία). Ακαδημαϊκή κατασκευή, ουδέν νεότερον. Η σκυτάλη στην Ορθόδοξη Εκκλησία, κατηφορίζοντας στα Βαλκάνια. Δυο δεκαετίες μετά από το «Πριν από την βροχή» στη Μόστρα της Βενετίας, το ισχνό σινεμά της γειτονικής Βόρειας Μακεδονίας διεκδικεί την προσοχή μας κι ίσως μιαν διάκριση ακόμα. Η Τεόνα Μιτέβσκα, ανάμεσα στον κοινωνικό ρεαλισμό, την σάτιρα και το θρησκευτικό δράμα, διηγείται ένα επεισόδιο απ’ την ζωή μιας 32χρονης ιστορικού, ευτραφούς, αντικονφορμίστριας και άνεργης. Βουτώντας τα φώτα στο παγωμένο νερό και κλέβοντας τον σταυρό μέσα από τα χέρια των παλληκαριών, προκαλεί την αντίδραση ενός ολόκληρου συστήματος (παπάδες, αστυνομικοί, παραδόσεις, προκαταλήψεις). Η επαρχία τσίρκο, η δημοκρατία ως κακόγουστη φάρσα. Ποιάν περίοδο της Ιστορίας προτιμάς, του Μεγαλέξανδρου; Όχι, απαντάει στον αστυνομικό η ηρωίδα, προτιμώ τον Μάο και την Μορφωτική Επανάσταση. Τίτλος, «Ο θεός υπάρχει, τ’ όνομά του είναι Πετρούνια». Αλέξανδρος, Χριστός και Μάο παρέα; Έχει γούστο…

Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια.

Υποβολή απάντησης

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το email σας εδώ.