ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΙ

Καλέ μου γείτονα

Τον τελευταίο καιρό φίλοι και γνωστοί όλο και κάτι έχουν να μου διηγηθούν από την πολυκατοικία τους. Η συνύπαρξη με τόσους ανθρώπους για χρόνια ολόκληρα δίνει τροφή για ένα σωρό γλυκόπικρες ιστορίες . Πόσες φορές δεν ξύπνησες άγρια μεσάνυχτα από το καζανάκι του διπλανού, την γκαραζόπορτα που είναι κάτω από το δωμάτιο σου, το ξέφρενο πάρτι του από πάνω; Με ποιον να τα βάλεις; Σε ποιον θα πεις το παράπονο σου ή θα πετάξεις το φαρμακερό σχόλιο για τον θρασύτατο γείτονα;

"Ήμουν διαχειρίστρια για τρία ολόκληρα χρόνια γιατί κανείς δεν ήθελε να ασχοληθεί. Τις περισσότερες φορές τους κυνήγαγα για να πάρω τα λεφτά για το πετρέλαιο ή για την καμένη λάμπα της εισόδου και στο τέλος βρήκα τον μπελά μου", λέει ο Νίκος που κληρονόμησε το διαμέρισμα από τους γονείς του. Καλείσαι να είσαι πάντα σε ετοιμότητα, να αφιερώνεις αρκετές ώρες από τον ελεύθερο χρόνο σου και όχι μόνο να μη σου λένε ευχαριστώ αλλά να εισπράττεις καχυποψία και παράπονα. Ο Νίκος , μεταπτυχιακός φοιτητής του Πολυτεχνείου πρότεινε λύσεις για την πολυκατοικία αλλά δεν βρήκε "πρόθυμα αφτιά". Οι περισσότεροι ένοικοι αρνήθηκαν να συνεργαστούν και του ζήτησαν να ασχοληθεί με τα κοινόχρηστα και τα διάφορα έκτακτα όπως είναι οι ζημιές και τα ζητήματα ασφαλείας. Στην συνέλευση της πολυκατοικίας διαπίστωσε ότι οι μισοί δεν μιλούσαν στους άλλους μισούς και υπήρχαν και κάποιοι που δεν αντάλλασσαν ούτε "καλημέρα". Έξι διαμερίσματα όλα κι όλα και όλοι τα είχαν με όλους. Ο πάνω με την μουσική του κάτω, ο δίπλα για τον σκύλο του παραδίπλα που γάβγιζε , το ρετιρέ κατηγορούσε το ισόγειο που πάγωνε και ο διαχειριστής έτρεχε και δεν έφτανε.

Ο Νίκος ήταν το θύμα που όλοι έψαχναν για να πουν τον πόνο τους ή να ξεσπάσουν τα νεύρα τους. Η προσπάθεια να κάνει λεπτές υποδείξεις για την αρμονική συνύπαρξη των ενοίκων έπεσε στο καλάθι των αχρήστων. Μια κεραία τηλεόρασης ήταν η αφορμή για τον τρικούβερτο καβγά που έγινε παραμονές Πρωτοχρονιάς. Λίγο καιρό πριν, οι ένοικοι των πέντε διαμερισμάτων είχαν συμφωνήσει ότι θα κάνουν μια πατέντα για να έχουν όλοι πρόσβαση στη συνδρομητική τηλεόραση. Ο φοιτητής του ισογείου ανέλαβε τη δουλειά χωρίς να πάρει λεφτά.

Ένα μεσημέρι γυρνώντας ο Νίκος από τη σχολή του βλέπει τους ενοίκους του ρετιρέ να τσακώνονται με τους από κάτω και την κυρία του δεύτερου ορόφου να μιλάει με τον αστυνομικό του περιπολικού που κλήθηκε για διατάραξη κοινής ησυχίας. Υπήρχαν διαφωνίες για τα κανάλια της συνδρομητικής τηλεόρασης γιατί ο ένας ήθελε να δει ποδόσφαιρο και η άλλη ανέβηκε στην ταράτσα και άλλαξε το κανάλι για να δει την αγαπημένη της σειρά. Το επόμενο λεπτό ξέσπασε πόλεμος στην πολυκατοικία και ο διάλογος που ακολούθησε είχε πολλά "κοσμημικά" επίθετα που ακούστηκαν σε όλο το τετράγωνο. Οι απέναντι ενοχλήθηκαν από τον καβγά και κάλεσαν την αστυνομία. Στην τελευταία πράξη του δράματος παρενέβησαν οι ειρηνοποιοί και όλοι πήγαν ήρεμοι στα διαμερίσματά τους.

Πικρές και γλυκές ιστορίες έχει να διηγηθεί ο κύριος Θανάσης από την εμπειρία του ως θυρωρός . Τη δεκαετία του '70, ήρθε από το άγονο νησί του στην Αθήνα και έπιασε δουλειά σε μια πολυκατοικία με είκοσι διαμερίσματα. Εκείνη την εποχή ο θυρωρός αναλάμβανε και τις υποχρεώσεις του διαχειριστή .Από το πρωί καθόταν στο πόστο του, στο μαρμάρινο τραπεζάκι στην είσοδο της πολυκατοικίας για να επιτηρεί ποιος μπαίνει και ποιος βγαίνει. Πίσω του ήταν ο πίνακας με τα κουδούνια μέσω των οποίων επικοινωνούσε με όλους τους ενοίκους . Έμενε στο υπόγειο της πολυκατοικίας χωρίς ενοίκιο και είχε ως υποχρέωση την επίβλεψη του κτιρίου, τις μικροεπισκευές, τα θελήματα των ενοίκων προκειμένου να εξοικονομήσει το μεροκάματο. Χαρές, λύπες, καβγάδες, στεναχώριες , γάμοι, χωρισμοί, βαφτίσια, όλα τα γεγονότα μιας ζωής πέρασαν μπροστά από τα μάτια του. Τον θυμάμαι να παραλαμβάνει από το σχολικό τα παιδιά του πρώτου και να κουβαλάει τα ψώνια της κυρίας του τέταρτου όταν την έπιανε λουμπάγκο. Στις αρχές της δεκαετίας του `80,όταν η παλιά πολυκατοικία αγοράστηκε από μια κατασκευαστική , ο κύριος Θανάσης βγήκε στη σύνταξη. "Θυμάμαι τα γενέθλια κάθε ενοίκου και τους πάω δώρα και προσπαθώ να αφήσω πίσω μου τα αρνητικά συναισθήματα", λέει η Ματίνα που έγινε διαχειρίστρια γιατί κανένας άλλος δεν δέχτηκε.
Εν τέλει, η διαχείριση της πολυκατοικίας δεν είναι εύκολη υπόθεση. Ωστόσο, η πολυκατοικία είναι μια σχεδία επιβίωσης , ένα μοναδικό πεδίο επικοινωνίας αν κλείσει ερμητικά την πόρτα στους καβγάδες, τις αντιπαραθέσεις και ανοίξει διάπλατα τα παράθυρα στο διάλογο, την συνύπαρξη, την αλληλεγγύη.

1 αναγνώστες σχολίασαν

Συμμετοχή στην συζήτηση
  1. MARINA. 11:59 25/03/2019

    Είμαι διαχειρίστρια σε πολυκατοικία στα Εξάρχεια.Πέρα από την απόλυτη εγκατάλειψη της περιοχής από τον λαθροκαμίνη, έχουμε και διάφορα άλλα προβλήματα,Παίρνω τηλέφωνο για να έρθουν να μαζέψουν τα σκουπιπδια από τον διαλυμένο Δήμο της Αθήνας,Απέναντι από το σπίτι μου είναι μια ανοικτή Δομή Φιλοξενείας παράνομων μικρών μουσουλμάνων που μας έχουν ρημάξει την πολυκατοικία από τα γκράφιτυ και τις μικροκλοπές.Σύν τοις άλλοις το συνεργείο συντήρησης των ανελκυστήρων μας έκλεβε και δεν μας έκανε την προβλεπόμενη από τον νόμο συντήρηση και οι αρμόδιες υπηρεσίες αντί να κυνηγήσουν την Εταιρεία, βρήκαν πιό λογικό να κυνηγήσουν εμένα.Κανείς δεν θέλει να αναλαμβάνει την διαχείρηση σε πολυκατοικία, αλλά και οι εταιρείες κοινοχρήστων είναι απλά απατεώνες,

Υποβολή απάντησης

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το email σας εδώ.