ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΙ

Καλό κρασί και έναν ήλιο που λάμπει

Η ζωή είναι γλυκιά. Ο Αντρέας ξυπνά κάθε πρωινό μέσα στο δωμάτιο του που δεν μοιάζει με τα συνηθισμένα. Το φως του ήλιου ξεχύνεται από τα παράθυρα στο κεφαλάρι και τα πόδια του κρεβατιού. Απ' έξω, ακριβώς, μπροστά υπάρχει το περιβόλι με τις μηλιές και τις αχλαδιές. Σε μικρή απόσταση απλώνεται εκτυφλωτικά γαλάζια η θάλασσα. Το πατρικό σπίτι του Αντρέα βρίσκεται έξω από τον οικισμό της ονειρεμένης Καρδαμύλης.

Ο 45χρονος αρχιτέκτονας, Αντρέας κατάφερε να φτιάξει ένα μαγευτικό σπίτι, χρησιμοποιώντας υλικά που δένουν με το περιβάλλον. Από πέτρα και ξύλο και με παράθυρα ολόγυρα, το σπίτι μοιάζει με ένα μεγάλο ιστιοφόρο που βγήκε να αράξει στη ξηρά.

Ο Αντρέας και η Γαλλίδα σύζυγος του, Σιμόν, που διακόσμησε τα δωμάτια με χειροποίητες αντίκες από τα γειτονικά χωριά, σχεδίασαν ένα ονειρεμένο πασχαλινό γεύμα για συγγενείς και φίλους που έλαβαν την πρόσκληση μέσω του facebook . Έμοιαζε με αστείο. Οι περισσότεροι θεώρησαν ότι ήταν φάρσα. Κάποιος από τους εκατοντάδες φίλους, συμμαθητές, γείτονες, γνωριμίες σε διακοπές, απελπισμένος από την ταλαιπωρία μποτιλιαρίσματος, οικογένειας, τσίκνας αποφάσισε να παίξει με τα νεύρα τους.

Η πρόσκληση ήρθε στο messenger. O Τόνυ, στην αρχή την αγνόησε αλλά μετά τις τέσσερις ώρες πλήξης στο μίνιμαλ δωμάτιο του έκτου ορόφου, το ξανασκέφτηκε. Η Ακρόπολη τυλιγμένη σε ένα σταχτί πέπλο που βάρυνε την καρδιά του. Βγήκε στο μπαλκόνι και χάζεψε τους περαστικούς και τους πιστούς που ακολουθούσαν το μονοπάτι για την εκκλησία. Δεν απάντησε στις κλήσεις του. Είχε θυμώσει μαζί του αλλά δεν τον ένοιαζε. Ίσως, καλύτερα που έχασε την πτήση. Ναι, θα έκανε Ανάσταση μόνος του ή στην καλύτερη με το προσωπικό του ξενοδοχείου. Όχι, δεν θα πάθαινε κατάθλιψη. Έχει τα 40 τετραγωνικά να περιπλανηθεί και θέα στον πολυσύχναστο δρόμο. Η ζωή του έχει γίνει φρενήρης και απεγνωσμένη. Είδε την πρόσκληση , ανάμεσα σε αδιάφορα επαγγελματικά mail, μηνύματα με ευχές και πασχαλινά αβγά. Η ζωή είναι παράξενη. Εκεί, που δεν το περιμένεις, κάτι γίνεται.

Ησυχία. Μόνο η ψαλμωδία ακούγεται από τον γειτονική εκκλησία που είναι χωμένη στο γειτονικό πάρκο. Ο κεραμιδόγατος βγήκε σκαστός από τη γωνία και κατηφόρισε για το γωνιακό εστιατόριο. Στην παλιά του γειτονιά η μαγειρίτσα της μάνας του μάζευε τα αδέσποτα της γειτονιάς κι εκείνος αναλάμβανε να τα διώξει. Το πασχαλινό τραπέζι ήταν παράδοση στην οικογένειά του. Ο πατέρας του αναλάμβανε να πάρει το αρνί και ο θείος του έβαζε τη σούβλα και το κοκορέτσι που δεν του άρεσε. Θυμάται τις μυρωδιές της αγοράς, τις τσάντες, τα ανυπόμονα πρόσωπα, τα διάσπαρτα αγριολούλουδα της αυλής. Το σπίτι στο χωριό είχε θάλασσα και ήλιο. Σε αυτό το γραφικό χωριό που απολάμβανε τον ήλιο και τη θάλασσα δεν ένιωθε ποτέ μόνος, το έδαφος ήταν στρωμένο με χαμομήλια και είχε ένα διαφορετικό τρόπο ζωής. Εκεί, έμαθε να κάνει βουτιές από τον πιο ψηλό βράχο. Η άμμος ανάμεσα στα δάχτυλα . "Από τον παππού κληρονομήσαμε το σπίτι στο χωριό και τον φόβο της πείνας", έλεγε, η θεία Αλεξάνδρα, η μεγάλη αδελφή της μάνας του που έφυγε πριν από όλους για την Αμερική.

Το Μπρούκλιν υποκλίθηκε στο ανεπιτήδευτο μαγέρικο που ταξίδεψε τα φαγητά της Μάνης στην άλλη άκρη του Ατλαντικού. Τρεις γενιές στην ίδια γωνιά της Αμερικής με τον αέρα του ξεριζωμένου από τον γενέθλιο τόπο, με την μελαγχολική αίσθηση των εποχών που περιέγραφαν οι συγγενείς στα γράμματα.

Το μήνυμα είχε δύναμη δυσανάλογα μεγάλη σε σχέση με το μέγεθος του. Μερικές λέξεις τον έκαναν άνω κάτω. Μια άλλη ζωή που έφυγε μακριά της. Ήθελε να κλείσει σε ένα κουτί τις φωνούλες που περιέγραφαν αξιομνημόνευτες στιγμές παιδικής ευτυχίας αλλά το μόνο που έκανε ήταν να καλέσει ταξί για την Καρδαμύλη. Ήθελε να ενορχηστρώσει το θαύμα. Να ζήσει την ζωή που δεν έζησε. Προσπάθησε να φανταστεί τα άγνωστα ξαδέλφια που φυτεύουν λεβάντα στο κήπο τους και στολίζουν με πασχαλιές το γιορτινό τραπέζι. Έφτασε.

Περπάτησε στα πέτρινα στριφογυριστά δρομάκια, χάζεψε τους καταπράσινους ελαιώνες και ανηφόρισε για την πόλη . Τούτη η θέα, όσο κι αν ήταν συνηθισμένη , του έδωσε τέτοια χαρά, σαν πουλί που πετά σε καταγάλανο ουρανό. Την πρώτη φορά που επισκέφτηκε την Καρδαμύλη πήγαινα γυμνάσιο και ερωτεύτηκε τις παραλίες και την κρυστάλλινη θάλασσα.

Άνοιξε την πόρτα και μπήκε. Η ζωή είναι ωραία. Αυτό που χρειαζόμαστε είναι αγάπη, φιλία, οικογένεια, ποίηση, καλό κρασί και έναν ήλιο που λάμπει.

Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια.

Υποβολή απάντησης

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το email σας εδώ.