ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΙ

Η «αρχιτεκτονική της Λισαβόνας» και οι Ευρωεκλογές

Με αφορμή τη κρίση,  που  το παλαιό πολιτικό σύστημα επιφύλαξε κυρίως από τις αρχές του 2010 για  την Ελλάδα, και με  αφορμή τις ευρωεκλογές του Μαΐου 2019 , ας ασχοληθούμε επιγραμματικώς με τα παρακάτω:

το «κοινοτικό» και ήδη «ενωσιακό κεκτημένο», κινείται σ’ ένα ιδιόμορφο εκκρεμές, όπου στο ένα άκρο αναγορεύεται ως έννομο αγαθό η ελεύθερη αγορά και στο άλλο άκροαναγορεύεται ως έννομο αγαθό η κοινωνική συνοχή. Έτσι καταλείπεται «ενδιάμεσο πεδίο» ώστε η εκάστοτε άρχουσα ιδεολογία να επιβάλει τις πολιτικές και τα συμφέροντα που υπηρετεί, υπερασπιζόμενη τη νομιμότητα των επιλογών της. Ασφαλώς στην παρούσα ιστορική φάση, κυρίαρχο είναι το δόγμα του νεοφιλελευθερισμού και ως εκ τούτου το εκκρεμές «στάθμευσε» στο «άκρο της ελεύθερης αγοράς»

· περί του: SixPack– TwoPack- «Ευρώ +»

Η βάση δε του «όλου συστήματος» είναι επαρκώς θεμελιωμένη μέσα από τις αυστηρές επιταγές της Οικονομικής Διακυβέρνησης.

Αξιοπρόσεκτο είναι δε ότι ενώ στο υψηλό επίπεδο των Θεσμών της Ευρωπαϊκής Ένωσης (Ε.Ε.) γίνεται λόγος για τις δεσμεύσεις του πακέτου Six Pack (1) και του πακέτου Two Pack (2), παραδόξως στον πολιτικό λόγο στην Ελλάδα  είναι ανύπαρκτη (!) αυτή η αναφορά και «ορολογία» , ως εάν να αγνοούνται πλήρως οι σχετικές δεσμεύσεις, παρά που αφορούν στην Οικονομική Διακυβέρνηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Αξιοπρόσεκτο είναι επίσης, ότι δεν γίνεται καν συζήτηση και για το «Σύμφωνο Ευρώ +» που αφορά συνομολόγηση πολιτικών κρατών-μελών της Ευρωζώνης και χωρών με «παρέκκλιση», κρατών-μελών δηλαδή της Ευρωπαϊκής Ένωσης  που δεν ανήκουν στη ζώνη του ευρώ (πχ.  Πολωνία, Δανία , Σουηδία κλπ).

Το σύμφωνο αυτό, αποσκοπεί στην εμβάθυνση και ενίσχυση κυρίως του ευρωσυστήματος, ρυμουλκεί κράτη-μέλη με εθνικά νομίσματα, και υπαγορεύει πολιτικές αλλά και δεσμεύσεις για την επίτευξη υψηλότερου βαθμού σύγκλισης, έτσι ώστε και κράτη-μέλη εκτός ευρωζώνης να υπηρετούν την αναγκαιότητα του ευρώ.  Υπ’ όψιν βεβαίως ότι τόσο το «Σύμφωνο Ευρώ+» όσο και οι  δεσμεύσεις των πακέτων «Six Pack - Two Pack» αφορούν το όλο σύστημα του «Συμφώνου Σταθερότητας και Ανάπτυξης» (Σ.Σ.Α.).

Ειδικότερα ως προς την Οικονομική Διακυβέρνηση  μέσω του συστήματος «Six Pack– Two Pack» πρέπει να επισημειωθεί ότι αφορά οργάνωση δεσμεύσεων και  «πακέτο κανόνων άμεσης εφαρμογής».

Οι κανόνες αυτοί εισάγουν και επιβάλλουν αυστηρότερη εποπτεία επί των μακροοικονομικών πολιτικών. Αφορούν δηλαδή από καθέδρας αυστηροποίηση και εμβάθυνση, αλλά και διεύρυνση του πεδίου εποπτείας και του τρόπου συντονισμού των δημοσιονομικών πολιτικών. Αφορούν δε τόσο στο προληπτικό πεδίο όσο και στο κατασταλτικό πεδίο, προκειμένου οι πολιτικές που επιβάλει από καθέδρας η «Ευρωπαϊκή ελίτ»  ώστε  οι πολιτικές αυτές να είναι  λειτουργικότερες και αποτελεσματικότερες, στο πλαίσιο όμως της άρχουσας ιδεολογίας του νεοφιλελευθερισμού.

Άξιο αναφοράς είναι επίσης ότι το «έλλειμμα» και το «χρέος» αποτελούν σημεία αναφοράς για κάθε επιλογή οικονομικής και κοινωνικής πολιτικής που θα μπορούσε να επιφέρει μακροοικονομικές ανισορροπίες. Εξού λόγου και ενισχύθηκε ο «κυρωτικός Μηχανισμός» αλλά και η καθιέρωση του «ευρωπαϊκού εξαμήνου ή και τριμήνου».

Έτσι αφενός κωδικοποιείται η διαδικασία εκείνη με την οποία επιχειρείται στο πλαίσιο της εγκαθιδρυμένης εποπτείας να εξασφαλισθεί στενότερος συντονισμός και αφετέρου καθιερώνεται η ανάγκη σύγκλισης των οικονομικών πολιτικών των κρατών-μελών. Ταυτοχρόνως όμως επιβάλλονται και κυρώσεις-πρόστιμα για αποκλίσεις ή παραποιήσεις οικονομικών στοιχείων. Τα πρόστιμα δε κυμαίνονται από το 0,2 έως 0,5 επί του ΑΕΠ. Υπ’ όψιν τέλος ότι αυτές οι κυρώσεις έχουν ήδη βάθος χρόνου αλλά και επικαιροποίηση (3). Έτσι όμως ουσιαστικώς δομείται με πρόστιμα και ασφυκτικές προθεσμίες μια έννομη και πολιτική τάξη σε επίπεδο δεόντως ασφυκτικό αλλά και κυρωτικό! (4)

· η Ενιαία Ευρωπαϊκή Πράξη αφορά το νομοθέτημα του νεοφιλελευθερισμού.

Στα προαναφερόμενα πρέπει να προστεθεί και ένας περαιτέρω μύθος: «ο μύθος του …καταραμένου Μάαστριχτ»! Τι άραγε έχει δημιουργήσει η Συνθήκη για την Ευρωπαϊκή Ένωση που έλαβε χώρα στο Μάαστριχτ; (1992) Η Συνθήκη αυτή αφορούσε απλώς την ανασύνταξη δυνάμεων και ανασύνθεση Θεσμών στην άκαμπτη βάση που θεμελίωσε ήδη η Ενιαία Ευρωπαϊκή Πράξη (Ε.Ε.Π.) του Λουξεμβούργου (1986).

Η Ε.Ε.Π. παρά που θεσμοθέτησε για πρώτη φορά την ευρωπαϊκή πολιτική συνεργασία, έδωσε ιδιαίτερο βάρος στην οικονομική συνεργασία,  σε περίοδο που ήταν φανερό πως ο «άλλος κόσμος» (ο κόσμος του λεγόμενου «υπαρκτού σοσιαλισμού») θα κατέρρεε!..

Με την Ε.Ε.Π. του Λουξεμβούργου τέθηκαν για πρώτη φορά οι βάσεις όπου η τότε «Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα» θα πορευόταν πέραν της οικονομίας και σε άλλα πολιτικά επίπεδα. Θα μετασχηματιζόταν δηλαδή σε «Ευρωπαϊκή Κοινότητα», με στόχο, ώστε σε επόμενο χρόνο να καταστεί υπερδομή με ομοσπονδιακά στοιχεία τύπου Συμπολιτείας, να μετασχηματιστεί δηλαδή σε «Ευρωπαϊκή Ένωση».

Όλες λοιπόν οι βάσεις προς την κατεύθυνση αυτή, της δημιουργίας δηλαδή μιας Συμπολιτείας στην οποία θα απονέμονταν ιδιαίτερες εξουσίες και θα εκχωρούνταν από τα όποια κράτη-μέλη (ειδικότερα του λεγόμενου «σκληρού πυρήνα»), αυξημένα κυριαρχικά δικαιώματα, τέθηκαν στη συμφωνία αυτή του Λουξεμβούργου, που αφορά στην Ε.Ε.Π.

Η «Συνθήκη του Μάαστριχτ» κατ’ ουσίαν «επικαιροποίησε» τις βάσεις που τέθηκαν στο Λουξεμβούργο, όπου π.χ. με βάση το άρθρο 8Α (της Ε.Ε.Π.)  εγκαθιδρύθηκε η «εσωτερική αγορά», η οποία ορίσθηκε ως «χώρος χωρίς εσωτερικά σύνορα». Ειδικότερα η ελεύθερη αγορά επιβεβαιώθηκε ως χώρος όπου: «διασφαλίζεται η ελεύθερη κυκλοφορία των εμπορευμάτων, των ατόμων, των υπηρεσιών και των κεφαλαίων».

Έτσι νομιμοποιήθηκε με διατάξεις πρωτογενούς δικαίου ο νεοφιλελευθερισμός και η νέα παγκοσμιοποιημένη τάξη πραγμάτων.

Προς την κατεύθυνση αυτή λειτουργούσε και η «Λευκή Βίβλος», όπου προνοούνταν ήδη με επικεφαλής τον Jacques Delors τα 279 Νομοθετήματα που υπερασπίζονταν τις πολιτικές του νεοφιλελευθερισμού.

Έτσι από την Ε.Ε.Π. και μετά εγκαθιδρύθηκαν οι βάσεις για μια «Ευρωπαϊκή Ένωση» που κατέληξε «μέσω Άμστερνταμ και Νίκαιας» στην «αρχιτεκτονική της Λισαβόνας» με ό,τι αυτό συνεπάγεται και ως προς την Οικονομική Διακυβέρνηση.
Η Ελλάδα τυπικώς ευρίσκεται εκτός Μνημονίων. Όπως όμως   συνολικώς και όλα τα κράτη-μέλη της Ευρωπαικής Ενώσης , ευρίσκεται εντός της Οικονομικής Διακυβέρνησης! Ορθότερα εντός των δογμάτων του νεοφιλελευθερισμού!

Οι ευρωεκλογές του Μαίου 2019 είναι ευκαιρία στους Λαούς της Ευρώπης και κυρίως είναι ευκαιρία για το Λαό της  Ελλάδας να  υπάρξει η δέουσα απάντηση! Είναι ευκαιρία να υπερασπισθούμε την κοινωνική συνοχή  και να ακυρώσουμε το δρόμο στην δεξιά αντίληψη του νεοφιλελευθερισμού και στα μορφώματα του νεοφασισμού!

Αυτό αφορά ιστορικό καθήκον του κάθε δημοκράτη πολίτη της Ευρωπαικής Συμπολιτείας!..

ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:

(1) Ως προς το Six Pack: Για το πεδίο: Fiscal policy βλ Κανονισμοί: 1175/2011,  1177/2011,  1173/2011 και 2011/85/EU. Για το πεδίο: Macroeconomic imbalances βλ. Κανονισμοί: 1176/2011 και 1174/2011
(2) Ως προς το Two Pack: βλ. Κανονισμοί: 472/2013 και 473/2013
(3) Βλ. Κανονισμός (ΕΚ) αρθ. 1467/97 του Συμβουλίου της 7ης Ιουλίου 1997 για την επιτάχυνση και τη διασαφήνιση της εφαρμογής της διαδικασίας υπερβολικού ελλείμματος καθώς και Κανονισμός (ΕΕ) αριθ. 1173/2011 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της 16ης Νοεμβρίου 2011 για την αποτελεσματική επιβολή της δημοσιονομικής εποπτείας στη ζώνη του ευρώ.
(4) Οι προαναφερόμενες κυρώσεις τίθενται στην κρίση του δικαιοδοτικού Οργάνου του Λουξεμβούργου, καθόσον στο Δικαστήριο εκείνο δυνάμει του άρθρου 261 ΣΛΕΕ (πρώην άρθρο 229 ΣυνθΕΚ), εκχωρείται «πλήρης δικαιοδοσία σχετικώς με τις κυρώσεις».

—————

*ο Πέτρος Μηλιαράκης δικηγορεί στα Ανώτατα Ακυρωτικά Δικαστήρια της Ελλάδας και στα Ευρωπαϊκά Δικαστήρια του Στρασβούργου και του Λουξεμβούργου (ECHR  και GC-EU).

Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια.

Υποβολή απάντησης

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το email σας εδώ.