ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΙ

Λίγο βιασμός

Ιστορική νίκη των γυναικών και των φεμινιστικών οργανώσεων χαρακτήρισαν ακόμα και τα ξένα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης την αλλαγή του επίμαχου άρθρου για τον βιασμό . Μετά από διαμαρτυρίες και έντονες αντιδράσεις ενσωματώνεται η έννοια της συναίνεσης στον ορισμού του βιασμού.

Πώς φτάσαμε έως εδώ; Η τροποποίηση του ποινικού κώδικα , αποτέλεσμα εργασίας της Νομοπαρασκευαστικής Επιτροπής , επιχειρεί, σύμφωνα με το σκεπτικό της να παρέμβει σε ένα πάρα πολύ αυστηρό σύστημα απονομής δικαιοσύνης. Θα μπορούσαμε να καταλάβουμε την απογοήτευση του μέσου Έλληνα πολίτη που μπήκε μετά χιλίων βασάνων στο νόμο Κατσέλη όταν βλέπει διάφορους "παράγοντες" να τυγχάνουν ιδιαίτερης μεταχείρισης ανεξάρτητα του τρόπου που απέκτησαν την περιουσία τους. Με χαρά να συναινέσουμε ότι η δικαιοσύνη δεν πρέπει να είναι εντελώς τυφλή με κραυγαλέο παράδειγμα την περίπτωση της καθαρίστριας που για να μεγαλώσει τα παιδιά της πλαστογράφησε το απολυτήριο του Δημοτικού ,καταδικάστηκε σε 10ετη φυλάκιση και μετά από δύο χρόνια και θύελλα αντιδράσεων από πολίτες, επιστήμονες και κόμματα της δόθηκε τριετή αναστολή και βγήκε η γυναίκα από τη φυλακή.

Όμως, το πότε και πώς αλλάζεις τον ποινικό κώδικα είναι μια μεγάλη ιστορία. Κάποιες φορές δεν αρκεί η επιστημονική γνώση του θέματος από τους συμμετέχοντες στην επιτροπή αλλά χρειάζεται και μια ιδιαίτερη διερεύνηση για το πόσο άλλαξε η ελληνική κοινωνία τα τελευταία δεκαπέντε-είκοσι χρόνια.

Το θέμα της βίας κατά των γυναικών παραμένει αιχμή του γυναικείου κινήματος.

Οι αριθμοί είναι αμείλικτοι. Κάθε 40 ώρες συντελείται ένας βιασμός, ενώ άλλα στοιχεία υπολογίζουν 4.500 βιασμούς ετησίως, εκ των οποίων λίγοι θα φτάσουν στη δημοσιότητα, αφού τα θύματα σπάνια θα καταγγείλουν το βιασμό.

Η Μυρτώ στην Πάρο, η Ελένη στη Ρόδο, η Αγγελική στην Κέρκυρα. Οι γυναικείες οργανώσεις διαμαρτύρονται για τη "γυναικοκτονία". Τα πλάνα στην τηλεόραση συνταράσσουν την κοινωνία καθώς ψυχολόγοι και κοινωνιολόγοι προσπαθούν να συνθέσουν το προφίλ μιας κοινωνίας που θέλει να λέγεται προοδευτική αλλά δυστυχώς δεν έχει θεμελιώσει το δικαίωμα στην σεξουαλική αυτονομία και σωματική ακεραιότητα του κάθε ατόμου.
Πότε ένας βιασμός είναι βιασμός; Το απόγευμα της Τετάρτης, οι Ελληνίδες κατέβηκαν μπροστά στη Βουλή , κρατώντας πλακάτ που έγραφαν "Δεν υπάρχει-λίγο-βιασμός", "Βιασμός είναι το σεξ χωρίς συναίνεση". Όταν το νομοσχέδιο του νέου Ποινικού Κώδικα έφτασε αρχικά στο Κοινοβούλιο, θα πίστευε κανείς ότι θα είχε μια διατύπωση που θα προστάτευε τα θύματα και θα ενθάρρυνε την καταγγελία σεξουαλικών επιθέσεων. Το άρθρο 336 που εστιάζει και ορίζει τον βιασμό ήταν έκπληξη και σόκαρε οργανώσεις και γυναίκες όχι μόνο γιατί δεν ικανοποιούσε το διαχρονικό αίτημα υιοθέτησης ενός ορισμού που απαιτεί τη συναίνεση στην σεξουαλική πράξη αλλά γιατί, φάνηκε , ότι η νέα διατύπωση ήταν χειρότερη από την ισχύουσα.

Μέχρι τώρα ο ελληνικός ποινικός κώδικας και το επίμαχο άρθρο όριζε ως βιασμό την συνουσία η οποία προκύπτει μετά από εξαναγκασμό με τη χρήση σωματικής βίας, αλλά και χωρίς να έχει δοθεί ελεύθερα εκούσια συναίνεση.

Η Διεθνής Αμνηστία έχει εδώ και καιρό ξεκινήσει εκστρατεία και συλλογή υπογραφών ώστε ο νέος ορισμός για τον βιασμό να γίνεται βάσει της απουσίας συναίνεσης στη σεξουαλική πράξη.

Στην περίπτωση που μια γυναίκα δεν βρίσκεται σε θέση ή σε συνθήκες που να μπορεί να εκφράσει τη συναίνεσή της , με βάση την ελεύθερη θέλησή της και ως συνειδητή επιλογή , τότε δεν πρόκειται για σεξ αλλά για βιασμό. Συχνά δεν μπορεί να αποδειχτεί η άμεση σωματική βία με τις βασανιστικές για το θύμα διαδικασίες που απαιτούνται.

"Φορούσε ανοιχτό μπλουζάκι", αυτό το επιχείρημα ακούστηκε το 2017 σε ελληνικό δικαστήριο που διερευνούσε την καταγγελία για βιασμό και δεν βρέθηκε κανένας να προστατέψει το δικαίωμα και τις ατομικές ελευθερίες του θύματος. Από την άλλη κανείς δεν ρώτησε πώς ήταν ντυμένος ο βιαστής, τι ώρα γύρισε σπίτι του, σε ποιους δρόμους περπατούσε, αν είχε έντονη σεξουαλική ζωή.

Διόλου τυχαίο ότι σε πολλές περιπτώσεις η απόδοση δικαιοσύνης για το έγκλημα του βιασμού απέχει πολύ από την πραγματικότητα. Εν τω μεταξύ, από τις 31 χώρες της Ευρώπης μόνο 8 έχουν προσθέσει στη στοιχειοθέτηση του βιασμού και τη συναίνεση πέραν της άσκησης βίας.

Είναι γεγονός ότι οι γυναίκες , οι τρανς και τα νεαρά κορίτσια που χάνουν τη ζωή τους από την έμφυλη βία , διεθνώς, είναι περισσότερες από τα θύματα πολέμου. Τα επόμενα βήματα θα πρέπει να είναι οι ευρύτερες πρωτοβουλίες για τη σεξουαλική βία όπως να υπάρχει ένας κεντρικός φορέας που να ασχολείται με τις καταγγελίες και κυρίως η κοινωνική σεξουαλική διαπαιδαγώγηση, ιδιαίτερα στους νέους.

Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια.

Υποβολή απάντησης

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το email σας εδώ.