ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΙ

Από τους «αντιΣΥΡΙΖΑ φίλους μου» στους «Απαρατήρητους»

Με την Αγγελική Σπανού έχουμε δουλέψει δίπλα-δίπλα σε εφημερίδες, σε διαφορετικές δεκαετίες, και, παρά τη διαφορά της ηλικίας μας, ήμασταν πάντα πολύ κοντά γιατί μας συνέδεσαν κοινές αγωνίες, όχι απλώς για την εξέλιξή μας, αλλά και για έναν πιο δίκαιο κόσμο - όσο παράταιρο κι αν ακούγεται αυτό σε μια εποχή ατομικών λύσεων.

Δεν έχει αξία να πω εγώ ότι είναι καλή δημοσιογράφος, το ξέρουν όσοι τη διαβάζουν, όσοι την έχουν δει στην τηλεόραση και ακούσει στο ραδιόφωνο. Αυτό που μπορώ να καταθέσω είναι ότι δεν έχει καμία σχέση με τον -νοσηρό πολλές φορές- ναρκισσισμό που χαρακτηρίζει το επάγγελμα, ότι δεν ενεπλάκη ποτέ σε παραγοντισμούς, παρασκήνιο, ίντριγκες, εξυπηρέτηση σκοπιμοτήτων και συμφερόντων. Έκανε αυτό που πίστευε και πίστευε αυτό που έκανε.

Πέρυσι τον Αύγουστο παρακολούθησα τον άγριο κανιβαλισμό που της έγινε για το άρθρο της "οι αντιΣΥΡΙΖΑ φίλοι μου", το οποίο αποδείχθηκε προφητικό, γιατί τώρα όλοι ξέρουμε πως η νίκη του Κυριάκου Μητσοτάκη οφείλεται στην ψήφο προοδευτικών ανθρώπων που στήριξαν τη ΝΔ ανοιχτά, όπως πχ ο Μάνος Ματσαγγάνης. Μου έκανε μεγάλη εντύπωση η λύσσα με την οποία την διέσυραν και την συκοφάντησαν πρόσωπα που αυτοπροβάλλονται ως θαυμαστές του Βολταίρου και ορκίζονται στο όνομα του πλουραλισμού και της ελευθερίας της έκφρασης. Έπιασαν στο στόμα τους ακόμη και τον Στέλιο Στυλιανίδη, ψυχίατρο και καθηγητή κοινωνικής ψυχιατρικής στο Πάντειο, με αγώνες πίσω του για την αποασυλοποίηση και τη στήριξη των ασθενέστερων, μόνο και μόνο επειδή είναι σύζυγός της. Υπέθεσα, επειδή την ξέρω, πόσο θα της στοίχισε όλο αυτό. Δεν είναι καν στο Facebook, δεν έχει καμία σχέση με την τοξικότητα του φανατισμού και όσο ήταν στο πάνελ του Evening Report στο Action24 ήταν παράδειγμα μετριοπάθειας, αξιοπρέπειας και βάθους στη σκέψη.

Το φθινόπωρο έμαθα ότι αντιμετωπίζει με θάρρος και αισιοδοξία ένα δύσκολο πρόβλημα υγείας και τον Απρίλιο βρέθηκαν στα χέρια μου οι «Απαρατήρητοι» (εκδόσεις Πόλις) που προκάλεσαν αμέσως αίσθηση γιατί η ιδέα είναι πολύ πρωτότυπη και η επεξεργασία της πολύ ενδιαφέρουσα.

Από το οπισθόφυλλο και τον πρόλογο (γιατί θα το διαβάσω στις διακοπές μου) αισθάνθηκα ότι αυτές οι δέκα ιστορίες ανθρώπων που δεν έχουμε προσέξει, της ταμία στο σούπερ μάρκετ, του ντελιβερά, της κυρίας στα διόδια, του θυρωρού, της τηλεφωνήτριας, της ταξιθέτριας, του παρκαδόρου, του τραυματιοφορέα, της οδοκαθαρίστριας, του δικαστικού κλητήρα, είναι η απόδραση της Αγγελικής από την παθολογία της δημόσιας σφαίρας. Δεν θα μ αρέσει αν αποσυρθεί από τη μάχιμη δημοσιογραφία. Αλλά την καταλαβαίνω.

Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια.

Υποβολή απάντησης

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το email σας εδώ.