ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΙ

Το τέλος μιας μακράς μεταπολίτευσης και οι εκλογές...

Από τα μέσα της δεκαετίας του '80, περίπου (όταν ο Κ. Λαλιώτης ακόμη μεσουρανούσε πολιτικά και βιάζονταν να χρεωθεί ιδεολογικοπολιτικά το καινούργιο), η «μεταπολίτευση», ήγουν η πολιτική περίοδος που άρχισε με την πτώση της δικτατορίας και φτάνει, εν πολλοίς, ως τις μέρες μας, ...όλο τελειώνει και τελειώνει!

Πλην όμως, ως φαίνεται, οι αναδιπλώσεις που (επικυριαρχούν) στην Ελλάδα και γίνονται πάντα επί τω συντηρητικώ∙ δεν άφησαν αυτή – τούτη τη θρυλική εποχή της μεταπολίτευσης να τελειώσει, επιτέλους, κάποια στιγμή και, έτσι, να ξεδιπλωθεί το Νέο για τον Τόπο : μια «νέα μεταπολίτευση», ας πούμε, ή «μια μεταπολίτευση της μεταπολιτεύσεως» όπως αρχικώς είχε επινοηθεί να ορισθεί και να εκφραστεί από το στόμα αυτών των ολίγων, έστω, που σκέφτονταν στην ελληνική πολιτική ζωή. Βεβαίως, τα τελευταία δέκα χρόνια –και εν τω μέσω της πρωτοφανούς κρίσης-, ούτε καν λόγος για συζήτηση μπορούσε να υπάρξει, προκειμένου, να γίνει μια τέτοια αλλαγή, καθώς, άπαντες είχαν αυτονόητα εστιάσει στην «επιβίωση» και την «έξοδο» της χώρας από τις βαριές αλυσίδες των μνημονίων. Αυτός – τούτος ο προσανατολισμός και κατεύθυνση ήταν, εκ των ων ουκ άνευ, και η τελευταία ικανή αναδίπλωση της εγχώριας πολιτικής ζωής, καθώς, δεν μπορούσε να γίνει κι αλλιώς...

Και τι δεν είδαμε, τελικά, να βγαίνει από τα πολιτικά έγκατα και τα βάθη αυτής της πρώτης μεταπολίτευσης; Με την αποχώρηση των τεθωρακισμένων και των στρατιωτών στους στρατώνες τους, πλήθος απωθημένων, συμπλεγμάτων και βαθιά ετεροχρονισμένων δομών και παραστάσεων έκαναν την εμφάνισή τους στο στερέωμα. Η χώρα έμοιαζε κανονικά με καταυλισμό Αθιγγάνων (sic), καθώς, καθένας έκανε ότι ήθελε : δεν υπήρχε ένα κοινό πλαίσιο θέασης και δράσης επί των πραγμάτων. Έτσι, την ώρα που η Ελλάδα είχε περισσότερο από ποτέ την ανάγκη για μια Ομόνοια και Ενότητα κυριάρχησε σαν μοντέλο η πλειοδοσία, οι άσφαιροι λεονταρισμοί και κάπως έτσι... «άλλος για Χίο τράβαγε και άλλος για Μυτιλήνη» : οι μισές πολιτικές δυνάμεις ετοιμάζονταν με οίηση πυρετωδώς να συνεχίσουν την λαϊκή επανάσταση που είχε τελειώσει απρόσμενα και άδοξα το 1949 (!), και οι άλλες μισές είχαν ως στόχο να ολοκληρώσουν την σύνδεση της χώρας με την (τότε) ΕΟΚ, ήτις είχε ξεκινήσει το μακρινό 1961, αλλά, λόγω της παρατεταμένης πολιτικής αστάθειας και των ανωμαλιών που ακολούθησαν, ολοκληρώθηκε, τελικά, πολύ αργότερα - μόλις το Μάϊο του 1979. Σε όλη τούτη την περίοδο το… σύνθημα, τα πανό και η… ντουντούκα πήγαιναν γόνα (!), καθώς, είχε χαθεί κάθε έννοια «ενιαίου» κέντρου» χάραξης στρατηγικής για την χώρα όπως, άλλωστε, και κάθε έννοια λογικής δράσης – αντίδρασης και σύνθεσης όπως αυτές παρατηρούνται, τουλάχιστον, στις δυτικού τύπου κοινοβουλευτικές δημοκρατίες...

Με την διακυβέρνηση της χώρας από τον (ριζοσπαστικό-αντιμνημονιακό) ΣΥΡΙΖΑ και την θεμελιώδη συστημική αναδίπλωση που ο ίδιος αναγκάσθηκε να κάνει, προκειμένου, να μην καταρρεύσει και καταστραφεί ολότελα η χώρα, παρατηρούμε με ενάργεια το εξής μοναδικό : όλες οι πολιτικές δυνάμεις, όλα τα πολιτικά ρεύματα και όλα τα πολιτικά κόμματα που σχηματίστηκαν μετά την μεταπολίτευση του 74 ήρθαν (λίγο ή πολύ, με τον άλφα ή βήτα τρόπο) στην εξουσία∙ την οποία και διαχειρίστηκαν σύμφωνα με την αντίληψη και την κουλτούρα που είχαν ως αρχετυπική βάση και άξονα εκκίνησης. Ουδείς πρέπει να μένει παραπονούμενος ως προς αυτό. Παρά ταύτα, ουδείς κατόρθωσε με μια ολιστική πολιτική συνεκτική και συνθετική παρουσία να περάσει την Ελλάδα και τους Έλληνες απέναντι : στη διαρκή πρόοδο και ευημερία που είναι και το κύριο ζητούμενο της φιλελεύθερης δημοκρατίας. Αντίθετα, όλη αυτή η περίοδος κλείνει με κυρίαρχη την αίσθηση πώς, παρά το γεγονός ότι κερδήθηκαν πλείστα πολιτικά δικαιώματα και ελευθερίες για όλους, τελικά τίποτε δεν πήγε καλά. Ως εκ τούτου, η περίοδος κλείνει με γενική ολίσθηση, κατάπτωση και εκφυλισμό, καθώς, πλέον, τα πάντα όλα έχουν δοκιμαστεί και άρα δεν μπορεί να γίνει άλλη αναδίπλωση επί της ίδιας βάσης. Όθεν, η μεταπολίτευση τελειώνει οριστικά∙ όχι μόνο γιατί δεν δικαίωσε τις προσδοκίες που εξέφρασε∙ αλλά, και γιατί πλέον μένει εντελώς από εφεδρείες, ουρές και άλλα τοιούτα τινά που θα μπορούσαν να λειτουργήσουν ως αμαρτωλή συνέχεια...

Οι εκλογές της Κυριακής πέραν από την όποια πολιτική αλλαγή μπορεί να σημάνουν (και αυτή επιφαινόμενο των μεταπολιτευτικών ιδεοληψιών και αδιεξόδων, αλλά, και της συγκυρίας)∙ σηματοδοτούν κυρίαρχα τούτο : εφόσον όλες οι δυνάμεις δοκιμάστηκαν και, ουσιαστικά, απέτυχαν, η εποχή των μονολόγων και των αδιεξόδων κλείνει μαθηματικά και αμετάκλητα. Νέες γενιές και νέα μοντέλα διακυβέρνησης θα πάρουν αναπόφευκτα τη θέση όλων εκείνων που επαναλαμβανόμενα δοκιμάστηκαν και απέτυχαν (με τελευταίο, ασφαλώς, τον ΣΥΡΙΖΑ που σήκωσε πολύ τα θέματα χωρίς να μπορεί να τα αγγίξει). Το στοίχημα, επομένως, της επόμενης κυβέρνησης, πέραν της όποιας ανασύνθεσης και αναπροσανατολισμού δυνάμεων θα επιχειρήσει ώστε η χώρα να επανακτήσει την «χαμένη κανονικότητα» συντείνει προς το εξής : Να χρησιμοποιήσει με αυθεντικό και αποτελεσματικό τρόπο κάθε υγιή νέα δύναμη θα αναδειχτεί μέσα από αυτή την διαδικασία, αντικαθιστώντας τις παλιές φθαρμένες και χρεοκοπημένες δυνάμεις που ότι ήταν να δώσουν το έδωσαν. Η δοκιμασία και περιπέτεια αυτή∙ θα σημάνει, οιονεί, και την αναοριοθέτηση, ανασύνταξη και αναπροσανατολισμό των τωρινών πολιτικών δυνάμεων, καθώς, και αυτών που θα ζυμωθούν και θα δημιουργηθούν μέσα από αυτές. Αυτή η νέα εσωτερική πολιτική τάξη θα είναι, ακριβώς, και η «νέα μεταπολίτευση» που χρειάζεται ζωτικά η χώρα και που, βεβαίως δεν θα πάρει μορφή και σχήμα μέσα σε μια νύχτα. Μια τέτοια προσδοκία, άλλωστε, ταιριάζει περισσότερο με το χαρακτήρα της πρώτης μεταπολίτευσης και όχι αυτής που είναι ζητούμενο να έρθει και θα έρθει...

1 αναγνώστες σχολίασαν

Συμμετοχή στην συζήτηση
  1. κ. Σπύρο Τάγκα η μεταπολίτευση στην Ελλάδα δεν θα τελειώσει ποτέ. Είναι κομμένη και ραμμένη στα γούστα
    των Ελλήνων. Ο κ;αθένας παίρνει αυτό που γουστάρει η ωυχή του.
    πάντως συγχαρητήρια για την προσπάθεια.

Υποβολή απάντησης

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ.
Παρακαλώ εισάγετε το email σας εδώ.